Jaja, Surpise uit december krijgt een vervolg! Het houdt niet op, maar deze keer waren er wel andere mensen betrokken bij het complot. Al waren het wel weer Joyce en Henri die er achter zaten.
Gisteren zouden we voor Henri's verjaardag naar de bios in Ede gaan, nadat we eerst bij ons thuis hadden gegeten. Goed, ik liep uit mijn werk naar huis, en liep ondertussen een beetje maffe dingen te denken (hmm, dat heb ik nou echt noooooit...). Ik bedacht me bijvoorbeeld dat het echt heel leuk zou zijn als Nando ineens bij ons op de bank zou zitten, naja, dat soort ongein dus.
Toen ik thuis kwam, ging ik even een ander shirt aantrekken. Joyce kwam naar boven, om even te socializen. Op een gegeven moment zei ze: "Ik hoor een auto!" Dus wij deden mijn raam open, om te kijken of het Henri was. Het was Henri, maar er stapte nog iemand uit de auto! In een wel heel bekende jas, en met een wel heel bekende manier van lopen! Dus ik ben als een gek van de trap gesjeest, en ben diegene om zijn nek gevlogen (voor degene die nog niet doorheeft over wie ik het heb: het was Nando:D)
Wat hadden Henri en Joyce dus gedaan: Henri was naar het huis van Nando's beste vriend gelopen (die woont heel dicht bij hem in de buurt), om het nummer van Nando te vragen. Toen heeft hij Nando gebeld of hij mee wilde naar de bios, als verrassing voor mij. Whaha, mission accomplisht!
Het was echt een superavond en niet alleen vanwege Nando hoor! Ik heb echt genoten, en jullie verrassing was weer echt geweldig!
Heel heel heel erg bedankt:D
zondag 24 januari 2010
zondag 17 januari 2010
Kinderlijk geluk
Er zijn van die dingen, die je als kind graag wilde doen, of waarvan je je afvroeg hoe het zou zijn, die je eigenlijk nu nog stiekem wil doen. Volgens mij heeft iedereen dat wel. Ik heb dat met slagroomtaarten, of andere taarten die er slagroomachtig uitzien.
Ik vroeg me als klein meisje altijd af hoe het zou voelen om daar je hoofd in te duwen. Dat leek me echt zo geweldig. Dan word je groter, en dan vergeet je dat soort dingen over het algemeen weer. Ik dus niet. Heel vaak als ik zo’n taart zie, heb ik de neiging om mijn hoofd erin te duwen, of vraag ik me af hoe het zou zijn als ik dat echt zou doen.
Vandaag hadden we banoffeepie als toetje. Dit is echt een superlekkere taart, met onderop een laag chocoladekoekjeskruimels, daarop een laagje banaan, daarop een laagje caramel, daarop een laag slagroom (ojee...) en daar dan weer chocoladeschaafsel bovenop. Maar na het eten, moest ik met mijn zus en ‘broer’ de keuken opruimen. En de taartvormbodem van de banoffeepie stond op het aanrecht, met nog wat restjes banoffeepie erop...
En daar ging de kleine Renate in mij. Ze begon te stuiteren en keihard te roepen: doen! doen! doen! doen! doen! Steek je neus erin (er was niet genoeg over voor mijn hele hoofd, haha)! Zo hard, dat de grote, volwassen Renate die ik nu ben (ik heb een voorgevoel dat ik op deze opmerking hele flauwe reacties krijg, hoeft niet hoor. ... (a)) keihard mee begon te stuiteren.
Maarja, dat kon ik natuurlijk niet doen. Ik ben volwassen genoeg om te weten dat dat gewoon niet kan als je zo volwassen bent als ik. Dus ik nam gewoon een klein hapje. Toen duwde Henri op mijn hoofd, zo van: ik-ga-jouw-neus-erin-duwen! en hij zei: ‘Sorry, dat heb ik altijd al eens willen doen.’
En tja, toen gaf de volwassen Renate het op. Dus ze zei tegen Henri: ‘Is goed, dat mag.’
Je kan vast wel raden wat er toen gebeurde. Onder hilariteit (sorry Nando) van Joyce, Henri én mij, heeft hij mijn neus in de banoffeepie geduwd. En het was echt superleuk. De kleine én de grote Renate in mij vonden het echt helemaal geweldig grappig en leuk. Een once-in-your-lifetime-experience. En hoe.
Het enige nadeel nu is dat ik bang ben dat wanneer ik nu een slagroomtaart ofzoiets zie, mijn neus er wel serieus ga insteken. Maar dat is bijzaak. Ik heb weer een beetje van dat geweldige kinderlijke geluk mogen voelen en ik heb er van genoten!
Jippie, wie gaat er nu zijn kinderlijke geluk opnieuw beleven?
Ik vroeg me als klein meisje altijd af hoe het zou voelen om daar je hoofd in te duwen. Dat leek me echt zo geweldig. Dan word je groter, en dan vergeet je dat soort dingen over het algemeen weer. Ik dus niet. Heel vaak als ik zo’n taart zie, heb ik de neiging om mijn hoofd erin te duwen, of vraag ik me af hoe het zou zijn als ik dat echt zou doen.
Vandaag hadden we banoffeepie als toetje. Dit is echt een superlekkere taart, met onderop een laag chocoladekoekjeskruimels, daarop een laagje banaan, daarop een laagje caramel, daarop een laag slagroom (ojee...) en daar dan weer chocoladeschaafsel bovenop. Maar na het eten, moest ik met mijn zus en ‘broer’ de keuken opruimen. En de taartvormbodem van de banoffeepie stond op het aanrecht, met nog wat restjes banoffeepie erop...
En daar ging de kleine Renate in mij. Ze begon te stuiteren en keihard te roepen: doen! doen! doen! doen! doen! Steek je neus erin (er was niet genoeg over voor mijn hele hoofd, haha)! Zo hard, dat de grote, volwassen Renate die ik nu ben (ik heb een voorgevoel dat ik op deze opmerking hele flauwe reacties krijg, hoeft niet hoor. ... (a)) keihard mee begon te stuiteren.
Maarja, dat kon ik natuurlijk niet doen. Ik ben volwassen genoeg om te weten dat dat gewoon niet kan als je zo volwassen bent als ik. Dus ik nam gewoon een klein hapje. Toen duwde Henri op mijn hoofd, zo van: ik-ga-jouw-neus-erin-duwen! en hij zei: ‘Sorry, dat heb ik altijd al eens willen doen.’
En tja, toen gaf de volwassen Renate het op. Dus ze zei tegen Henri: ‘Is goed, dat mag.’
Je kan vast wel raden wat er toen gebeurde. Onder hilariteit (sorry Nando) van Joyce, Henri én mij, heeft hij mijn neus in de banoffeepie geduwd. En het was echt superleuk. De kleine én de grote Renate in mij vonden het echt helemaal geweldig grappig en leuk. Een once-in-your-lifetime-experience. En hoe.
Het enige nadeel nu is dat ik bang ben dat wanneer ik nu een slagroomtaart ofzoiets zie, mijn neus er wel serieus ga insteken. Maar dat is bijzaak. Ik heb weer een beetje van dat geweldige kinderlijke geluk mogen voelen en ik heb er van genoten!
Jippie, wie gaat er nu zijn kinderlijke geluk opnieuw beleven?
zaterdag 16 januari 2010
Management en Organisatie
Sommige vakken op school zijn zinloos, energievretend, stressveroorzakend en niet eens leuk. M&O is daar een typisch voorbeeld van.
Het heet voluit Management en Organisatie. Opzich is die naam heel goed gekozen. Het is een hele organisatie op zichzelf om het vak überhaupt door te hebben, en dan moet je het nog managen om het te begrijpen.
Kijk, okee, het kiezen van M&O was in mijn geval gewoon stom. Het was of M&O of aardrijkskunde, en aangezien ik een bloedhekel aan ak heb, werd het M&O.
En nu komt de grote grap: ik schijn ook nog een speciaal geval te zijn. Mijn leraar/mentor heeft het nog nooit meegemaakt dat iemand wel wiskunde kan, maar M&O – hoe zullen we het netjes zeggen…- verknald. Lucky me.
Het gevolg is dus dat ik keihard blok op M&O, elke keer weer. Het resultaat blijft spannend.
Neem nu de week voor de toetsweek, ik heb alleen maar M&O geleerd (zie bijvoorbeeld Het grote avontuur, of Het avontuur is ten eind) en dat cijfer was niet echt om over naar huis te schrijven, laat staan om op je blog te zetten. Maar okee, voor de nieuwsgierige mensen: het was een 4,5. Dat is behoorlijk frustrerend. Heb je zo’n vier uur per dag, vijf dagen lang – wat dus samen twintig uur maakt – keihard aan M&O zitten leren, haal je nog een 4,5.
Gelukkig bestaat er nog iets als herkansingen. Degene die de herkansingen heeft bedacht, heeft mijn enorme dankbaarheid. Het gevolg is alleen wel dat ik dus afgelopen week weer keihard heb zitten leren op M&O (de herkansingen waren vrijdag), ik heb een diagnostische toets gemaakt, en eigenlijk snapte ik nog steeds niet helemaal wat ik nou precies fout deed. Tot donderdagavond kwart over tien, ’s avonds om precies te zijn. Ineens begon het licht te schijnen. Er waren nog net geen hallellujakoren, maar het lampje begon als een gek te schijnen. Ik had het door.
Nu heb ik dus de herkansingen achter de rug, en volgens mij ging het heel goed. Ik hou jullie op de hoogte, maar hoop alsjeblieft ook mee voor een voldoende, anders moet ik aan de bijles. En laat ik daar nou net geen zin in hebben…
Maar aan de andere kant, als dit een voldoende is: mensen die bijles nodig hebben over renten en eindwaardes en contante waardes enzovoorts, IK KAN HET UITLEGGEN!
Het heet voluit Management en Organisatie. Opzich is die naam heel goed gekozen. Het is een hele organisatie op zichzelf om het vak überhaupt door te hebben, en dan moet je het nog managen om het te begrijpen.
Kijk, okee, het kiezen van M&O was in mijn geval gewoon stom. Het was of M&O of aardrijkskunde, en aangezien ik een bloedhekel aan ak heb, werd het M&O.
En nu komt de grote grap: ik schijn ook nog een speciaal geval te zijn. Mijn leraar/mentor heeft het nog nooit meegemaakt dat iemand wel wiskunde kan, maar M&O – hoe zullen we het netjes zeggen…- verknald. Lucky me.
Het gevolg is dus dat ik keihard blok op M&O, elke keer weer. Het resultaat blijft spannend.
Neem nu de week voor de toetsweek, ik heb alleen maar M&O geleerd (zie bijvoorbeeld Het grote avontuur, of Het avontuur is ten eind) en dat cijfer was niet echt om over naar huis te schrijven, laat staan om op je blog te zetten. Maar okee, voor de nieuwsgierige mensen: het was een 4,5. Dat is behoorlijk frustrerend. Heb je zo’n vier uur per dag, vijf dagen lang – wat dus samen twintig uur maakt – keihard aan M&O zitten leren, haal je nog een 4,5.
Gelukkig bestaat er nog iets als herkansingen. Degene die de herkansingen heeft bedacht, heeft mijn enorme dankbaarheid. Het gevolg is alleen wel dat ik dus afgelopen week weer keihard heb zitten leren op M&O (de herkansingen waren vrijdag), ik heb een diagnostische toets gemaakt, en eigenlijk snapte ik nog steeds niet helemaal wat ik nou precies fout deed. Tot donderdagavond kwart over tien, ’s avonds om precies te zijn. Ineens begon het licht te schijnen. Er waren nog net geen hallellujakoren, maar het lampje begon als een gek te schijnen. Ik had het door.
Nu heb ik dus de herkansingen achter de rug, en volgens mij ging het heel goed. Ik hou jullie op de hoogte, maar hoop alsjeblieft ook mee voor een voldoende, anders moet ik aan de bijles. En laat ik daar nou net geen zin in hebben…
Maar aan de andere kant, als dit een voldoende is: mensen die bijles nodig hebben over renten en eindwaardes en contante waardes enzovoorts, IK KAN HET UITLEGGEN!
woensdag 6 januari 2010
Schoolshock
Jaja, in plaats van een cultuurshock een schoolshock. De shock van het weer naar school moeten, van de wekker die om 6:20u gaat, van het door de ijzige kou naar het station fietsen en van de lange dagen in een groot, koud gebouw rondhuppelen. Want het leven na de vakantie is weer begonnen.
Voor mij betekent dit twee dingen: blijheid, en niet-zo-blijheid.
Blijheid omdat ik mijn vriendinnen en vriendje nu lekker elke dag zie. Omdat ik dan lekker elke dag even face-to-face met ze kan kletsen. Omdat ik dan niet alleen ben aangewezen op mail en telefoon. Ik vind het heerlijk!
De niet-zo-blijheid is omdat ik nu weer elke dag door de vrieskou naar het station moet fietsen. Omdat ik zo lekker vroeg uit bed moet, terwijl ik het niet meer gewend ben. Omdat ik me elke dag weer realiseer dat ik gewoon weet hoe sardientjes in blik zich voelen, aangezien er een tekort aan treinmateriaal is (aldus de NS) en heel veel mensen zich in een veel te kleine trein proppen.
En last but helaas not least: omdat ik ineens weer bedolven ben onder het huiswerk. Heerlijk, al die leraren die zo lekker denken dat zij de enigen zijn die huiswerk opgeven, en die dat dan ook massaal maar gewoon doen. Ik ben weer mijn dagen aan het vullen met van en naar school reizen, op school rondlopen, af en toe wat brood naar binnen werken en bovenal: huiswerk maken.
Hmm, er ligt hier een stapel huiswerk naast me, ik ga er maar eens aan beginnen. En dat in schoolshock...
Voor mij betekent dit twee dingen: blijheid, en niet-zo-blijheid.
Blijheid omdat ik mijn vriendinnen en vriendje nu lekker elke dag zie. Omdat ik dan lekker elke dag even face-to-face met ze kan kletsen. Omdat ik dan niet alleen ben aangewezen op mail en telefoon. Ik vind het heerlijk!
De niet-zo-blijheid is omdat ik nu weer elke dag door de vrieskou naar het station moet fietsen. Omdat ik zo lekker vroeg uit bed moet, terwijl ik het niet meer gewend ben. Omdat ik me elke dag weer realiseer dat ik gewoon weet hoe sardientjes in blik zich voelen, aangezien er een tekort aan treinmateriaal is (aldus de NS) en heel veel mensen zich in een veel te kleine trein proppen.
En last but helaas not least: omdat ik ineens weer bedolven ben onder het huiswerk. Heerlijk, al die leraren die zo lekker denken dat zij de enigen zijn die huiswerk opgeven, en die dat dan ook massaal maar gewoon doen. Ik ben weer mijn dagen aan het vullen met van en naar school reizen, op school rondlopen, af en toe wat brood naar binnen werken en bovenal: huiswerk maken.
Hmm, er ligt hier een stapel huiswerk naast me, ik ga er maar eens aan beginnen. En dat in schoolshock...
zaterdag 2 januari 2010
To my most-beloved boyfriend
It’s just the way you look at me with those beautiful eyes
It’s just the way you laugh at me, even when it is not funny
It’s just the way you say ‘I love you’ with your sweet voice
It’s just the way you are so irritating that it makes me smile
It’s just the way you talk about our future, with all the dreams
It’s just the way you hold my hand when we’re walking or just sitting
It’s just the way you put your arm protectively around me
It’s just the way you do those crazy things, like breaking in to my blog-account
It’s just the way you are always there for me, no matter what it is
It’s just the way you cheer me up when I’m down
It’s just the way you give me sweet names that make me happy
It’s just the way you talk with me about the serious stuff
It’s just the way you note that I am happy, when I am
It’s just the way you make me relax when I am nervous
It's just the way you involve Jesus in our relationship, just like I wished
It’s just the way that you are, with all the crazy and sweet and amazing things, that make me realize, every day more, how much I really love you.
It’s just the way you laugh at me, even when it is not funny
It’s just the way you say ‘I love you’ with your sweet voice
It’s just the way you are so irritating that it makes me smile
It’s just the way you talk about our future, with all the dreams
It’s just the way you hold my hand when we’re walking or just sitting
It’s just the way you put your arm protectively around me
It’s just the way you do those crazy things, like breaking in to my blog-account
It’s just the way you are always there for me, no matter what it is
It’s just the way you cheer me up when I’m down
It’s just the way you give me sweet names that make me happy
It’s just the way you talk with me about the serious stuff
It’s just the way you note that I am happy, when I am
It’s just the way you make me relax when I am nervous
It's just the way you involve Jesus in our relationship, just like I wished
It’s just the way that you are, with all the crazy and sweet and amazing things, that make me realize, every day more, how much I really love you.
Someone broke into my account
Waarschijnlijk zul je dit zometeen gelijk verwijderen. Maar toch is het eigenlijk wel een beetje grappig. Ik zal me even voorstellen... ik ben Nando, vriendje van en heb net een nieuwe blog voor de liefste van de wereld aangemaakt en daardoor zat ik dus op haar account en kon ik dit blogje maken.
Voor u, heel veel lees plezier op ismileonly.blogspot.com. Een naam die perfect bij het meisje erachter past.
Voor Renate: veel liefs.
Voor u, tot ziens!
Voor u, heel veel lees plezier op ismileonly.blogspot.com. Een naam die perfect bij het meisje erachter past.
Voor Renate: veel liefs.
Voor u, tot ziens!
vrijdag 1 januari 2010
Het nieuwe jaar
Allereerst, bij deze: GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL! Geniet van het nieuwe jaar, laat je niet tegenhouden om te doen wat je echt graag wil doen (zolang het natuurlijk niet abnormale dingen zijn:)) en vergeet niet afentoe mijn blog nog eens te lezen(A). Maak er een supertof jaar van met al je vrienden/vriendinnen/familie en natuurlijk bovenal met God.
Ik ga je niet vragen naar goede voornemens. Dat zijn van die dingen die me er elke jaar weer aan herinneren dat ik toch echt wat discipline moet krijgen om me er ook echt aan te houden. Ik ben namelijk mijn goede-voornemensbriefje altijd na twee dagen al weer kwijt, en ik heb nooit zin om er ook echt aan te beginnen als ik het briefje nog niet kwijt ben.
Daarom heb ik dit jaar besloten het anders te doen. Ik ga voor dingen die ik wil bereiken. Ik zal jullie deel maken van mijn lijstje:
- Een stad uit mijn deze-steden-wil-ik-zienlijstje bezoeken
- Mijn relatie met Jezus verdiepen en uitbreiden, en waar ik ook kom een lichtje voor Hem zijn
- Meer leuke dingen doen met mijn vriendinnen, lol met ze maken, goeie gesprekken hebben en gewoon van ze genieten
- Opener naar mijn ouders zijn (dat is echt heel relaxt heb ik gemerkt, je ouders zijn echt veel geweldigere personen dan je snel zou denken!)
- Genieten van mijn vriendje en onze relatie verder opbouwen (oeh, dat klinkt hééél volwassen, hihi)
- Uitvinden of psychologie studeren echt mijn ding is
- Mijn kamer langer dan twee weken achter elkaar heel netjes houden
Nou, dat is het wel voor nu. Van een groot deel weet ik van te voren eigenlijk al dat het waarschijnlijk wel gaat lukken, maar dat werkt juist motiverend.
En jij, wat wil jij bereiken? Laat het me weten!
ps. Sorry voor de saaie titel, maar ik kon echt op helemaal niets leuks komen...:S
Ik ga je niet vragen naar goede voornemens. Dat zijn van die dingen die me er elke jaar weer aan herinneren dat ik toch echt wat discipline moet krijgen om me er ook echt aan te houden. Ik ben namelijk mijn goede-voornemensbriefje altijd na twee dagen al weer kwijt, en ik heb nooit zin om er ook echt aan te beginnen als ik het briefje nog niet kwijt ben.
Daarom heb ik dit jaar besloten het anders te doen. Ik ga voor dingen die ik wil bereiken. Ik zal jullie deel maken van mijn lijstje:
- Een stad uit mijn deze-steden-wil-ik-zienlijstje bezoeken
- Mijn relatie met Jezus verdiepen en uitbreiden, en waar ik ook kom een lichtje voor Hem zijn
- Meer leuke dingen doen met mijn vriendinnen, lol met ze maken, goeie gesprekken hebben en gewoon van ze genieten
- Opener naar mijn ouders zijn (dat is echt heel relaxt heb ik gemerkt, je ouders zijn echt veel geweldigere personen dan je snel zou denken!)
- Genieten van mijn vriendje en onze relatie verder opbouwen (oeh, dat klinkt hééél volwassen, hihi)
- Uitvinden of psychologie studeren echt mijn ding is
- Mijn kamer langer dan twee weken achter elkaar heel netjes houden
Nou, dat is het wel voor nu. Van een groot deel weet ik van te voren eigenlijk al dat het waarschijnlijk wel gaat lukken, maar dat werkt juist motiverend.
En jij, wat wil jij bereiken? Laat het me weten!
ps. Sorry voor de saaie titel, maar ik kon echt op helemaal niets leuks komen...:S
Abonneren op:
Reacties (Atom)
