Life with a smile is so much brighter

It is done - AGAIN!

2010-05-27T20:22:00.003+02:00

Yes, again there came a point in my life where I said: no, I want it different. And yes, again I've changed blogs. Goodbye Blogspot. It was nice working with you, but it is time for me to move on. I'll might miss it one day, and go back to see how it was, but for now it is over. Thank you for our cooperation.

Now you can go to www.renaterebecca.wordpress.com and read all my stories.
Still with a smile.

Wist je dat...

2010-05-04T21:48:00.005+02:00

... de koningin ambtsdrager is van het ambt koning?
... een rechtstaat eigenlijk gewoon inhoudt dat de staat is gebonden aan het recht?
... we eigenlijk geen kroning hebben maar een inhuldiging?
... dat we in Nederland het Castilliaanse troonopvolgingsstelsel hebben?
... dat als de koning handelt als staatshoofd er geen contraseign vereist is?
... de regering koninklijke besluiten kan 'slaan'?
... dat er vier soorten ministers zijn?
... Nederland een uiterste van een kiesstelsel heeft, namelijk het stelsel van evenredige vertegenwoordiging?
... dat goederenrecht grotendeels dwingend recht is?
... dat onroerend goed altijd registergoed is?
... dat eigendom en bezit twee verschillende dingen zijn?
... dat een kadaster toegang geeft tot de openbare registers?

Tja, als je een dagje in je vakantie toch niets te doen hebt, kan je net zo goed iets nuttigs doen met je leven, en een dagje naar college gaan, met je zus mee. Rechtscollege om precies te zijn. Om nog preciezer te zijn: Privaatrecht en Staats- en Bestuursrecht. En hier heb ik dan vandaag mijn enorme schat aan kennis opgedaan.

And then there is...

2010-05-03T15:22:00.005+02:00

Vacation!

Oh, such delight! At the moment you are completely exhausted, you absolutely don't see how you can survive one more week and when it seems you have lost all hope for a better future, then there is The Vacation. Just in time before we drop down completely washed out.

You are buried under so much homework, things you have to hand in, tests coming up, books to read - but in this hard world of school work there is an oasis of rest. Rest and gathering energy and courage for another eight weeks of school.

The funny thing is that in vacations most people, me included, have the busiest time of their year. Why? Because then we can do what we want to do, and not what we are forced to do. Like what?

Like starting another blog (check it out!) about your BBC-experiences - not mentioning the fact that I had to phone my boyfriend because I completely didn't understand how Wordpress worked.
Or like making homework relaxed - that it lays here the whole day next to me, untouched, is beside the point.
And what about going a day to SoulSurvivor, to feel the mood - and let us just forget the extreme amount of rain the whole day.
Or going to The Hague with your boyfriend, for his birthday - not considering the fact that... well, actually, this is just sheer bliss!
That is what makes vacations such wonderful times.

Oh, how I waited in the harsh, painful, restless, boring and horrible schooldays, for this glorious week, just to say: And then there is... VACATION!

Fruit

2010-04-18T21:20:00.004+02:00

Oh, how I love fruit. It is not like I eat it very often, but that's beside the point. To be honest, I only love strawberries, peaches and pineapple. All the other fruits and fruity-like things are not at all that appealing to me. Of course, every fruit has got its charms, but some - like strawberries, peaches and pineapples - just have got some more charm.

It is not their own fault, but just look at them: a strawberry looks so much cuter than an apple. Those beautiful red chubby cheeks with green spots on it, and that absolutely cute green crown on their little heads... Hmm, lovely.
Or that wonderful orange colour of delicious peaches (well, at least the canned ones are orange:)), and the juicy bite... Hmm, delightful.
And then, the pineapple. They look so summery, feels like you're already on the beach. Just look at its... - well yes, what is it called actually? - ... its crown. It just looks so jumpy and happy! And then the taste when you take a bite... Hmm, delicious.

And the beautiful part of this all, is that you can eat these lovely fruits at one time! How? Well, it is called The Smoothie. Just slice twenty-five strawberries, two peaches and a quatre of a pineapple, put it in the blender, and ENJOY THE SUMMER!

THE essay - Is Social Networking Reality?

2010-04-10T22:58:00.000+02:00

Before I start writing this piece, you will have to wait for a second. I have to twitter that I am writing. Press ‘Send,’ and done, thanks for waiting. To start off, this piece is about, oh, just a minute; I received a text message on my mobile phone. Where was I? Oh, yes. This essay is about social networking. Social networking is… excuse me, I have to react to a message on MSN. What I was trying to say, is that - I am very sorry, I just got an invitation from somebody to become his friend on Facebook, I really should accept that first.

This is not exactly what an essay on social networking should look like, is it? Is this social networking about keeping in touch, or is it losing touch with reality? Is it just to make friends, or has it completely lost connection with what the real world is like?

First of all people busy with social networking are very absent. You actually can say anything to them, and they will just agree; for they have no idea what you are saying, but find it rude or disrespectful to just not respond. Social networking and being busy with your profile on Facebook, or chatting with people you barely know, has become addictive. Their eyes are fixed on their computer screen and if not, they are fixed on their mobile phone. At those moments they literally lose connection with reality. To be honest, even though it is quite funny that they agree with you all the time, this kind of behaviour actually annoys me.

Secondly, there is the matter of four hundred friends on the Facebook profile. There is absolutely no way that it is possible to know four hundred people quite well. Many people do not even know the last name of half their Facebook friends. Of course, not all of your friends have to be very close friends, but four hundred? Is this not more a competition about who has the most friends? Mostly people add someone as their friend; because they have a friend that has a neighbour that has a niece they know. In real life most people would not even talk to twenty-five percent of their Facebook friends, just because they do not really like them.

Finally, there is this immeasurable depth of the conversations while people are social networking. Just kidding. If the truth were told, conversing while social networking on the Internet is probably not that useful. Most conversations are about nothing and only held so you will not look like you have no friends, just because you are not talking to someone. Sure, it is not necessary to have very deep and useful conversations all the time, but the percentage of conversations on the Internet that are absolutely useless is high, which is not like reality.

As you can see, I am obviously not in favour of social networking. Of course, there are some good sides, like remaining friends with people from your former school or job. But mostly networking has become addictive for many people. Social networking and maintaining it has become their reality, which is just not the way it should be. In real life you should not permanently be needing a computer screen or mobile phone to make contact with your friends, if they are real friends. It makes contact easier sometimes, but it should not be your only way of keeping in touch. Reality differs slightly from virtual social networking.
In fact, reality is life outside your virtual social network.

The hours after

2010-04-10T20:45:00.004+02:00

Yes, it is behind us. The finals have been, I am back home. It has been, it was fun. It was such an experience. But the thought that I can rest now is too enthousiastic.
Why? Because at this moment I have to at least tell YOU about this day.

I experienced today with the thought in mind that my essay was too simple, comparing to the others. I knew that it just wouldn't be good enough. I was really happy that I achieved to be on the Shortlist, and was okay with the fact that that was it. While discussing my essay on stage, they complimented me on my 'experimental language' and my introduction that caught attention. So I was grateful for those compliments, it gave me some confidence. In the little break between that and the prize giving, I thought that if I even had a chance of winning something it would be the Audience Award, because people had told me my essay 'just read easily'. And I might be having the smallest chance of being the Runner-up. But that was all.
Then, the prize giving. Audience Award: Sanne de Boer, she deserved it, she was amazing. Runner up: Wim van den Berg, also deserved it absolutely. Now I knew that this was it. I did not win anything. I was disappointed, but it was okay, I was with the ten best!
So, that was my story about the finals.

Really?

No. There is more. The winner would be announced. Paul Arkwright (the British Ambassador, he presented the prizes) started about 'her' essay, so we all knew it was a girl. Then he went on, he told something about the essay. He talked about an introduction. In my head it went: No, this can't be true. It cán't! But he went on about 'experimental language'. Butterflies were flying harder in my stomach. Rebecca started to pinch my hand harder and harder. Then mr. Arkwright came to the point were he said: "And the winner of this years Young Writers Award is... Renate den Bak!"
It was true. I won.
I was so surprised, still am actually. I cannot believe it, I will be going to England! It still does not feel like it really happened at all.

But it did. And I am grateful for everything the BBC Awards brought me. And I am really thankful that I could experience everything with Rebecca. Thank you, it was amazing!

Lovely summer

2010-04-07T22:17:00.002+02:00

Have you jumped out of your bed in the morning yet? Have you skipped around your school already? Have you made even one little happy dance in the sun so far?
Neither have I, but how happy I am with this sudden warmth!

Admitted, it is a bit chilly in the early morning to jump out of your bed. But the sun is shining! After all this snow, ice, more snow, more ice, even more snow - there is sun!

Beautiful sun, warm sun, making-people-happy sun! It makes me so happy, that I place an exclamation mark after almost every sentence I write.

I waited so long for the sun, that I am going to enjoy every minute of it.
Tomorrow, I will jump out of my bed, to enjoy the early rays of sunlight. Who's with me?

My life on my desk

2010-04-06T14:47:00.005+02:00

My diary - absolutely crucial for my daily planning.
My Nikon - my newest gadget.
Postcard from my boyfriend - incredibly important person.
Notepad - for crazy ideas, blogs, or just notes.
CD - absolutely wonderful music.
Hairstuff - for when my hair drives me crazy.
Postcard from my friens - also incredibly important people.
Ballpoints - I like HEMA ballpoints.
Little bottle with childrens lock - almond oil for my eyes.
Mobile phone - my way of socializing with the world.
Bible - indispensable.
Clothes label - I save them, like I save almost everything.
Swirl spoon - delicious in summer (and in winter actually).
Drawing from my sister - family is so important (isn't she cute?).
French notebook - hate it.
Arthistory notebook - love it.
Lollipops - for a happy summer's day.
Mascara - use a bit slmost every day.
Sunglasses - i looove sunglasses.
Little card from Opwekking - I just love Opwekking.
Vaseline - my lips scream for it.

I have survived!

2010-04-03T23:04:00.001+02:00

Oh hallelluja! I have survived! I am still alive and jumping around! This week of horror; hard, really hard work; stress and being nervous has passed, and I survived it.

What was there to survive?
First of all, test week. Yes, again. Three times a year we have test week, and you never get used to them. Studying really hard is never fun, and it always costs loads of energy. But, if that were the only thing you have to survive in test weeks, it would have been so incredibly easy. No, there is a more important part of test weeks, named: Making Your Tests. This is the most energy-costing part. You need to focus, concentrate and fill in the right answer in the right place. This is hard sometimes. Especially when it is a very difficult test.

But that was not the only thing there was to survive. There was also a part that had ‘BBC Awards’ written all over it.
Being on the shortlist also brings a lot of new experiences that are on your ‘Once-In-My-Lifetime-Chance’- list. But it also brings some need to organisation skills, time, and a good memory. Like remembering you have to send in your list with guests for the finals. Or remembering you have to add your photograph if you e-mail someone: ‘Here is my photograph.’ And organisation to make sure you arrive in Amsterdam if you are invited to have a little interview for a clip for the finals (for those interested – we did arrive in Amsterdam, without trouble). Or picking out a dress for the ‘Tea an Cake’ at the British ambassadors residence.
That also takes some ‘survival-ability’.

So yes, I stressed for my tests and some of the tests where not so nice and I worked really hard to get all the information stuffed in my head. And yes, I was nervous for this little interview, but it all turned out fine.
I have survived this crazy week, with tests and interviews and things to do.
And I am fine.

Three months

2010-03-30T22:53:00.002+02:00

Three months, what is that exactly? It is quite some days, in this case 91 days actually. Three months is also a quarter of a year. Three months is only three months to go before six months.

It also is...
Three months of sweet smiles
Three months of holding my hand in that special way
Three months of never ending joy
Three months of immeasurable happiness
Three months of silly conversations, as well as serious ones
Three months of ‘Hello darling’s’ when I arrive at school
Three months of running towards someone one after a ‘long-time-no-see’
Three months of hugs when I feel down
Three months of ‘I’m so proud of you’s’ when I am on BBC Shortlists
Three months of arms around my waist when I’m talking with friends

Three months is exactly the time that I can say I have a boyfriend.
And now that I experienced him closely these three months,
I can still say: I LOVE YOU SO VERY MUCH.

(ps. Ofcourse, most of these things also happened before these three months, but in those three months they all got an extra special meaning to me :))

Sudden attention

2010-03-30T22:30:00.002+02:00

At school, teachers or directors I barely know are suddenly congratulating me. Others tell me I wrote a very nice piece, and they voted for me. I’ve been invited to have tea with the British Ambassador. I was invited for The English Breakfast Radio (I wasn’t chosen, but my best friend Rebecca is, so all listen to it April 9th to the AmsterdamRadio!), and Thursday I will be going to Amsterdam for a little interview.

Why all this attention? Why all this fuss? Why are these people inviting me for things, or congratulating me?
It is all the BBC Awards.
People read my essay, and feel this sudden urge to really have to tell me it was okay. They have this need within them, to assure me that they liked to read it. To be honest, I’m being a bit sarcastic, but actually it is quite nice to have people suddenly saying these things to me.
And this interview is for the Finals, on April 10th. They make a little film interview that is shown at the Finals. Really funny, I will see my face at quite a big screen, and probably be really ashamed of myself. But it is all part of being on the shortlist, so I will survive.
At last, but definitely not least: tea with the British Ambassador. April 9th I will have tea with the Finalists of both the Writing and the Speaking Awards, and meet the British Ambassador in Real Life. Quite a chance, don’t you think? Fortunately I’m going with Rebecca; I wouldn’t have dared on my own.

So, the BBC Public Speakers and Young Writers Awards bring me some opportunities. I try to use as many as possible to have a great time.
You know, the BBC Awards is one great adventure, and I’m enjoying every minute of it.

Ohja, ook wel leuk om te vertellen :)

2010-03-22T22:42:00.003+01:00

Misschien is het sommigen van jullie ontgaan, anderen hebben er drie maanden mee moeten leven, en sommigen weten niet eens van het bestaan af.
Welk bestaan? Dat van de BBC Awards for Young Writers and Public Speakers.

Dit is een wedstrijd waar Rebecca ons al eerder mee bekend maakte in een van haar blogs (in Het is bijna zover!), en het is voor jongeren tussen de 16 en 22 jaar. Je kunt meedoen aan het debat (Public Speakers), of een essay schrijven.
Rebecca en ik, en nog enkele mensen van onze school, kozen voor het laatste.
Op 31 januari moest dé essay zijn ingeleverd. Bibberbibber voor bijna 2 maanden lang, want 21 maart zou de lijst met de tien finalisten, van de 105 deelnemers, online komen.
Tja, dan ga je die van Rebecca lezen, en dan valt je eigen toch wel tegen. Maar dat maakt niet uit. Het is al tof dat je überhaupt mee mocht doen.
Toen kwam 20 maart. Economie het eerste. Heel saai. Na de les stond er een nogal hyper meisje bij de deur te stuiteren, en zodra de eerste drie mensen de klas uit waren stuiterde ze naar binnen: "WE ZIJN DOOR! WE ZIJN DOOR!"
Ja echt. Rebecca en ik waren allebei door! De rest van de dag (en het weekend, en nu nog eigenlijk) was ik hyper.

10 april is de dag. Dan horen we wiens essay goed genoeg was om een reis naar Engeland te winnen. Bibberbibber.

ps. Je kan onze essays lezen op de BBC-site :)

Oh, jubel het van de daken!

2010-03-22T22:34:00.004+01:00

Oh zonneschijn,
met het helder licht.
Dat maakt mijn hartje blij,
nu voor haar de winter is gezwicht!

Oh ja! Jubel het van de daken! Roep het van de heuvels! Zing het op het station! Het is werkelijk waar, laat een ieder het horen!
Voor degene die de laatste paar weken onder een steen geleefd heeft: de kalender is weer die geweldige grens gepasseerd. Dat fantastische moment dat een nieuwe periode inluidt. Die geweldige dag waarmee een nieuwe tijd wordt gemarkeerd.
Het was gister 21 maart.
Voor degene die zijn hele leven al onder een steen leeft: 21 maart betekent lente!

Lente, oh mooie lente!
De aarde warmt weer op (ghehe, misschien toch maar weer een klimaattop?), het zonnetje schijnt, de sneeuw verdwijnt, en het gelukkige gevoel is terug!

Ik word er haast dichterlijk van, maar ik heb geen tijd. Ik moet nog even van de daken jubelen dat het weer lente is!

(voor de buren: sorry, ik zal in het vervolg niet meer na acht uur 's avonds jubelen.)

Vakkundig Opvoedend Onverantwoord

2010-03-17T22:10:00.006+01:00

Tja, gister was ik gewoon heerlijk opvoedkundig onverantwoord bezig. Kijk, natuurlijk, ik moet het goede voorbeeld geven, en mijn zusjes laten zien hoe het moet; maar soms, soms ben ik gewoon even fijn grote zus en ben ik Vakkundig Opvoedend Onverantwoord bezig.

In het kader van het goede voorbeeld geven: Als mijn zusjes hun tong uitsteken, roep ik standaard: 'Moet je zeep?' Als ze me likken, ook zo. Als ze op de bank springen, reageer ik met: 'Hee! Dat mag niet joh!' En als ze niet luisteren, krijgen ze een 'Moet je een schop onder je kont, ofzo?' naar hun hoofd geslingerd. En héél soms, als ik het stiekem ook niet meer zo goed weet, en het kleine kind in mij naar boven komt, zeg ik: 'Ik ga naar papa en mama hoor!' Werkt altijd.

En toch, ik ben niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben niet altijd zo goed verantwoord in mijn reacties op de twee prinsesjes bij mij thuis. Zo ook gisteren.
Mijn jongste zusje was uit logeren, de ander zat bij mij op de bank. Ze zou me een kusje geven. Helaas voor haar zag ik aan haar twinkelende oogjes dat ik iets anders kon verwachten. Ik waarschuwde haar vast: 'Als je likt, lik ik terug.' Ze was niet afgeschrokken. Ik waarschuwde nog een keer: 'Je weet het, ik lik je hele gezicht onder!' Je zag haar denken. 'Maar ik geef echt een kusje, hoor!' Goed, doe dan maar.
Mooi niet dus. Ik kreeg een lik over mijn wang. En tja, toen vroeg ze erom. Want je moet natuurlijk wel doen wat je beloofd. Wat volgde was een stoeibui waarbij ik deed wat ik had beloofd.
En ik heb echt keihard gelachen. Het is natuurlijk niet echt verantwoord, maar wel heel grappig.

Het is natuurlijk compleet en Vakkundig Opvoedend Onverantwoord, maar dat zijn soms juist de leukste dingen.

Little glimpse of happiness

2010-03-11T16:24:00.002+01:00

Today, I was on the train on my way home, I saw this little glimpse of happiness. It made me smile silently, made me happy. After all this time it was such a welcome surprise.

It felt like years ago, that this glimpse of happiness was present in my life. But there it was, warming me on the inside.
Maybe it had something to do with the upcoming spring, that it made me this happy. That it made me feel like making a little secret happy-dance. Maybe it had something to do with my current state of constant happiness, but it almost made me want to hug the person on the other side of the aisle. Ofcourse I didn’t do that, but I almost wanted to. It made me wanting to sing a very joyful song.

It was a more-than-welcome wink that it would be okay again, that this dark period would disappear again. That this coldness inside of me would melt again. It was like little wonderful butterflies having a picnic inside of me.
It was a wonderful little surprise, one that I wanted to cherish the rest of the day.

Today, I saw the sun again.

Dreams and wishes

2010-03-10T22:49:00.002+01:00

We all want to believe in fairytales, don’t we? We all hope that what we wish for will come true. We all hope that someday we can look back and say: I have achieved what I wished for, my dream has come true.
Then why wouldn’t we make it come true?

The thing with wanting to believe in dreams coming true is that we think it is just a fairytale. That it is just a story told to us. But it is not. Most dreams or wishes can come true. It does not have to be something that you just hope for all your life. It does not have to be something that makes you sad, later on in life, because you did not make it happen.
Dreams and wishes are things we want in the deepest depths of our hearts. They are the things that make us dream, about how it would be if we made them come true. The thing we never realize is that it is possible to make them come true.

I always dreamt about how it would be to be loved by someone special. How it would be if he really loved me, how it would be if I would find a love that was steady yet strong and sweet. But I always thought that those were things that only happened to Disney princesses and in movies. I was wrong.

Ofcourse, you have to fight for your dream or wish. I had to fight for my dream about love as well. We still will have to fight for it, now and in the future. But that is okay. That makes you stronger. I had to fight for my wish for a better grade in M&O, I had to work really hard. But that worked out: my over-all grade on M&O at this moment is a 7,3! And I will have to continue working for it, otherwise my grade will go down again.
Everybody has to fight for what we really want. You want to be a doctor in developing countries? Or a journalist bringing news honestly; or maybe a psychologist, helping children. What should hold you back? You will have to fight for it, and work hard. But that will make you stronger. To return to fairytales: the prince had to cut through some thorns before he could come to his dream, kissing Sleeping Beauty. You as well will have to cut through some thorns, but if it’s your dream, it will be worth it.

You won’t be able to do this alone. You will need help from your friends and loved ones. But most of all, you will need Gods help. Place your wish in His hands, give it to Him, and fight for it. He will help you.

So stand up for what you really want, go for what you wish for. And above all, never stop dreaming and believing. For believe is the only thing dreamers need to look into the future (~ Jim Stovall).

Nu is ze niet meer klein...

2010-03-02T22:23:00.000+01:00

Ik weet nog, dat ze anderhalf uur oud was. Dé dag, een paar jaar geleden. Dat ik uit het schoolorkest kwam en de moeder van mijn vriendin zei dat ik bij haar mocht eten, want mijn moeder moest bevallen. Dat ik ’s middags op school zat en mijn vader binnen kwam lopen, of ik mee mocht naar het ziekenhuis. Dat we samen het schoolplein afliepen en ik vroeg of het een jongen of een meisje was, en dat mijn vader zei: “Het is een Laura Caroline.”
Ik weet nog dat ze drie dagen oud was, en ze van mijn opa en oma in het kraampakket een Pieter Konijnboek had gekregen. Ik weet nog dat ik in kleermakerszit op het grote bed zat en zij op mijn schoot lag terwijl ik het boek voorlas. Ik weet nog dat ik met haar op mijn buik op de bank lag, en tegen haar kletste.
Ik weet nog dat ze begon met lopen. Dat ze op alles klauterde. Dat ze zo heerlijk keihard de tuin rondfietste op haar driewieler. Ik weet nog dat ze voor het eerst naar school ging, en het geweldig vond.
Ik weet nog dat ze zo heerlijk klein was. Onze Laura Caroline.

En nu is ze niet meer klein. Vandaag werd ze zes. Vandaag zag ze eruit als een jongedame in haar jurk. Ze is zo groot als ze op haar grote-meiden-fiets zit. Ze is zo groot als ze haar kaarten zelf leest. Ze word al zo groot, en het gaat ontzaglijk snel.

En toch, toch is ze nog dat lekkere kleine meisje dat ze was, als ze toch wel héél nieuwsgierig is naar je kadootje, en als ze lekker komt knuffelen.
En toch, onze kleine Laura Caroline is niet meer klein. Ze is zes.

Oudejaarsavond

2010-02-23T22:30:00.004+01:00

Ik heb het al een paar keer gehoord: "Ja, het is oudejaarsavond hè?" Huh? Oudejaarsavond? Ja, en morgen Nieuwjaarsdag. En nee, daarmee bedoel ik niet die van 30 december en 1 januari (onee, 31 december, 30 december was wat anders(L)), en ik hang ook geen andere godsdienst met andere jaartelling aan.
Het is eigenlijk heel simpel: vandaag is mijn allerlaatste dag als zestienjarige. Ik ben bezig aan mijn laatste uren als meisje van zestien jaar. Morgen begint mijn leven als zeventienjarige.

Ik heb er nu 17 jaar op zitten, en ga morgen beginnen aan mijn achtiende (ja echt, want je eerste levensjaar ben je nul!). Dat betekent dat ik er dan al bijna tweehondervier maanden op heb zitten, wat inhoud dat morgen de zesduizendtweehonderdnegende dag van mijn bestaan is. Dit zijn honderdnegenenveertigduizenzestien uren, wat weer achtmiljoennegenhonderdveertigduizendnegenhonderdzestig minuten zijn, wat resulteert in vijfhonderdzesendertigmiljoenvierhonderdzevenenvijftigzeshonderd seconden. Goh, dan lijk ik toch best wel oud:)

Morgen jarig zijn, betekent vandaag voorbereiden. Dan schakel je even hulp in van bijvoorbeeld je vriendje. We gingen samen met mijn zusjes taart maken, en het resultaat ziet er echt nog best wel goed uit!

Ik ben morgen jarig, EN IK HEB ER ZIN IN!!!!

How much I love you

2010-02-18T17:03:00.001+01:00

I love you as much as there are stars in heaven
I love you as much as there are water drops in the sea
I love you as much as there is sand on the beach
I love you as much as there is sunshine everyday
I love you as much as there are butterflies in my stomach
I love you as much as there are letters in all my books
I love you as much as there are hearts on all my notebooks
I love you as much as there is ink in my pens
I love you as much as there are smiles in my being
I love you as much as there is space in my heart

But dear Nando, while describing this all, I realise that this would never be enough to tell you how much I love you.

Stressing? Go to God!

2010-02-15T20:56:00.001+01:00

Sometimes, there are these moments when you think your head can’t take one more word, sound or thought. When you don’t know how to make something happen, and you’re afraid you’ll never achieve what you want.
Maybe you have no idea what I’m talking about, maybe you do. I know I do.
This afternoon I had one of these moments.

Tomorrow I have another M&O test. I was so afraid that I would mess it up. For my last test, the one I could do again, I had an amazing grade (a 6.9!), and so at this moment I really want to get a good grade for this test as well. But I was afraid. Afraid that I would mess it up again, that I would forget everything, that I would do everything wrong.
That’s one of those horrible moments, when I’m close to crying.

At those moments I am very grateful for the amazing God that we have. He gives you amazing people next to you that will perk you up. Amazing people that you can ask to pray for you, by just sending them an e-mail. Or amazing boyfriends that tell you to relax, that you’re okay the way you are.

And above all, you can go to this amazing God. It is so wonderful.
I couldn’t take it anymore this afternoon. I thought I was going crazy. So I turned on a very good CD (JesusCulture, for those interested:)), and lay down on my bed. I went to God, and told Him that I was afraid, and that I couldn’t do this on my own. Asked Him if He wanted to give me peace, and help me to finish studying with peace. If He could do this for me, as I wasn’t capable myself.
And He did. He gave me peace, He is helping me.

At this moment, I am not looking forward to my test, but I’m relaxed about it. It will be okay, whether I get a good grade or not. God will help me, and He is with me.

Is He with you too?

De kapper

2010-02-08T21:51:00.002+01:00

Er zijn van die momenten waar je enorm tegenop hebt gezien, ze op het moment zelf toch wel even niet mee vallen, en waarvan je achteraf zegt dat het toch niet zo erg was.
Zo’n moment had ik vandaag.

Ik heb al ongeveer drie weken een discussie over het haar van mijn vriendje. Met Nando zelf, om precies te zijn. Ik was namelijk nogal gehecht aan zijn haar, maar hij wilde naar de kapper. Het moest allemaal veel korter. Ik vond dat hij best naar de kapper mocht, als hij het gewoon liet bijpunten, en het niet veel korter deed. Was hij het dus niet helemaal mee eens.

Nouja, hij zou niet afgelopen vrijdag, maar de vrijdag ervoor naar de kapper gaan. Heeft hij niet gedaan, had geen zin ofzo. Toen zou hij afgelopen zaterdag gaan, kon niet: de kapper was dicht. Dus ging hij vandaag. Niets dat hem tegen kon houden.
Zat ik in de trein, werd ik gebeld. Het was een beetje korter geknipt. Ik in de stress, je begrijpt het. Hij zou een foto sturen, maar ja, ik was nog niet thuis. Ik hartstikke stil in de trein, het viel zelfs Maikel op. Tja, wat wil je?
Ik kwam thuis, ben bijna gelijk doorgelopen naar mijn computer. Ik heb wel eerst mijn moeder ingelicht, dat als ik niet meer naar beneden zou komen, ze zou weten hoe het kwam. Met een steen in mijn maag mijn computer aangezet, doodsbang mijn gmail geopend. Ojee. Ik had mail. Met foto. Compleet gespannen de mail geopend.

Oh. Nee. Korter is ook echt korter. Mijn zusje naar mijn moeder gestuurd, met de boodschap dat ik van mijn stoel gekletterd was. Moeders komt naar boven, geeft me wat morele steun, relativeert het hele geval een beetje, vertrekt weer naar beneden. Even later komt zuslief naar boven, met dat moeders haar naar boven had gestuurd om me wat te steunen. “Maar,” merkte ze op, “je hebt gelukkig nog wat chocola.”

Tja. Nu vragen jullie je natuurlijk allemaal af hoe je zo’n relatiecrisis doorkomt. Luister en huiver.
Haal een keer diep adem. Vraag om een andere foto, gewoon, om er nog wat perspectief op te werpen. Bekijk de foto nog eens goed. Kijk nog eens goed. En dan zie je daar toch dat die jongen met die gekortwiekte haren, nog steeds de ontzettend lieve, superknappe en compleet geweldige jongen is waar je zo hopeloos verliefd op werd.

Natuurlijk is het even wennen, maar ik hou te veel van hem om hem te laten gaan, en natuurlijk krijgen we in de toekomst er weer discussies over. Elke keer als hij naar de kapper wil. Want ja, ik ben nou eenmaal gehecht aan zijn haar.

RE: Pennenstrijd

2010-02-05T20:18:00.004+01:00

In response to my sisters long-time-ago-written "Pennenstrijd".

Beloved sister, I was completely flabberghasted by your blog. Yes, it was such a nice surprise to read my most-intelligent remark: "I have absolutely nothing in my head!" ON THE INTERNET, where EVERYONE can read it! I thank you from the bottom of my heart.

How am I assumed now to write a sweet-sounding piece about your early morning moods? By 'early morning moods' I mean the ones you actually have, not the ones you're denying on your blogs. Or about how, sometimes, you still try to make me listen to you; which still isn't working, is it? Or about the way you say you don't have any bad habits, when I ask you to tell me some?

Let me try.
You early morning moods indicate that you're a varied person. In the mornings you wear this I-am-not-so-shinyface; in the afternoons you wear your I-am-more-shiny-nowface and in the evening you're just this nice chatty sister.
You trying to make me listen indicates that you're just an amazing older sitster, that want the best for her eldest younger sister. So you tell me what to do.
Finally, you saying you don't have any bad habits just indicates that you're a person with humour. Because you, like every other person, do have bad habits that I won't name here.

Don't get me wrong, those things jus make me love you more. I have learned to not respond when someone dares me. Cover their faults with love, wasn't it?
Take the floor and I hope you still love me!

Sneeuw is stom

2010-02-04T16:52:00.001+01:00

Sneeuw is best leuk in de winter.
Sneeuw is best leuk tijdens kerst.
Sneeuw is best leuk als het vakantie is.
Sneeuw is best leuk als je zelf kiest wanneer je naar buiten gaat.
Sneeuw is best leuk als het valt en je er ’s avonds met je vriendje doorheen kan lopen.

En toch is sneeuw stom. Waarom?

Omdat sneeuw in de winter leuk is zolang het twee of drie dagen duurt. Daarna ben ik het zat. Dan heb ik het wel gezien, en mag het voor minstens een halve maand weg voor ik er weer twee of drie dagen van kan genieten.
Omdat sneeuw tijdens kerst toch is wat iedereen altijd wil. Er gaat geen jaar voorbij of je hoort iemand zeggen: “Goh, ik hoop toch zó op een witte kerst dit jaar!” Nou, die heb je dan nu gehad. En áls er dan een witte kerst is, kan je nergens heen, omdat er overal sneeuw ligt. Gezellig dan, familiediners.
Omdat sneeuw in de vakantie niet alleen in de vakantie blijft liggen. Het blijft ook liggen als je allang weer naar school moet, en er dan dus elke ochten doorheen moet. Mét gevaar voor je leven. Want sneeuw is nogal glad. En vallen doet nogal pijn (jup, ik ben ervaringsdeskundige).
Omdat sneeuw er niet alleen ligt als je zelf kan kiezen of je naar buiten wil. Zoals ik al zei, je moet ook tijdens schoolweken naar buiten, en naar je werk, en een boodschapje doen voor je moeder, en naar je vriendje. En dan krijg je echt best wel natte voeten, zeker als je met vriendje&fiets en al onderuit gaat.
Omdat sneeuw nooit valt als jij bij je vriendje bent, of hij bij jou. Dus dat je elke keer op je fietsje zit, of naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, en dus maar naar je vriendje smst: Het sneeuwt hier, bij jou ook? Ik wilde dat je hier was en we er samen doorheen konden lopen...

Iedereen die een witte kerst wilde, heeft die dan dit jaar gehad. En nu is het wel weer genoeg. En dat is geen zeuren, maar dat is gewoon een nuchtere constatering, gebaseerd op mijn mening, ondersteund met een paar empirische argumenten. Ik heb het compleet gehad met de sneeuw en het ijs, helaas blijft het volgens het weerbericht nog wel even vriezen. Zucht...

Surprise 2!

2010-01-24T16:02:00.002+01:00

Jaja, Surpise uit december krijgt een vervolg! Het houdt niet op, maar deze keer waren er wel andere mensen betrokken bij het complot. Al waren het wel weer Joyce en Henri die er achter zaten.

Gisteren zouden we voor Henri's verjaardag naar de bios in Ede gaan, nadat we eerst bij ons thuis hadden gegeten. Goed, ik liep uit mijn werk naar huis, en liep ondertussen een beetje maffe dingen te denken (hmm, dat heb ik nou echt noooooit...). Ik bedacht me bijvoorbeeld dat het echt heel leuk zou zijn als Nando ineens bij ons op de bank zou zitten, naja, dat soort ongein dus.
Toen ik thuis kwam, ging ik even een ander shirt aantrekken. Joyce kwam naar boven, om even te socializen. Op een gegeven moment zei ze: "Ik hoor een auto!" Dus wij deden mijn raam open, om te kijken of het Henri was. Het was Henri, maar er stapte nog iemand uit de auto! In een wel heel bekende jas, en met een wel heel bekende manier van lopen! Dus ik ben als een gek van de trap gesjeest, en ben diegene om zijn nek gevlogen (voor degene die nog niet doorheeft over wie ik het heb: het was Nando:D)
Wat hadden Henri en Joyce dus gedaan: Henri was naar het huis van Nando's beste vriend gelopen (die woont heel dicht bij hem in de buurt), om het nummer van Nando te vragen. Toen heeft hij Nando gebeld of hij mee wilde naar de bios, als verrassing voor mij. Whaha, mission accomplisht!

Het was echt een superavond en niet alleen vanwege Nando hoor! Ik heb echt genoten, en jullie verrassing was weer echt geweldig!
Heel heel heel erg bedankt:D

Kinderlijk geluk

2010-01-17T22:12:00.001+01:00

Er zijn van die dingen, die je als kind graag wilde doen, of waarvan je je afvroeg hoe het zou zijn, die je eigenlijk nu nog stiekem wil doen. Volgens mij heeft iedereen dat wel. Ik heb dat met slagroomtaarten, of andere taarten die er slagroomachtig uitzien.
Ik vroeg me als klein meisje altijd af hoe het zou voelen om daar je hoofd in te duwen. Dat leek me echt zo geweldig. Dan word je groter, en dan vergeet je dat soort dingen over het algemeen weer. Ik dus niet. Heel vaak als ik zo’n taart zie, heb ik de neiging om mijn hoofd erin te duwen, of vraag ik me af hoe het zou zijn als ik dat echt zou doen.

Vandaag hadden we banoffeepie als toetje. Dit is echt een superlekkere taart, met onderop een laag chocoladekoekjeskruimels, daarop een laagje banaan, daarop een laagje caramel, daarop een laag slagroom (ojee...) en daar dan weer chocoladeschaafsel bovenop. Maar na het eten, moest ik met mijn zus en ‘broer’ de keuken opruimen. En de taartvormbodem van de banoffeepie stond op het aanrecht, met nog wat restjes banoffeepie erop...
En daar ging de kleine Renate in mij. Ze begon te stuiteren en keihard te roepen: doen! doen! doen! doen! doen! Steek je neus erin (er was niet genoeg over voor mijn hele hoofd, haha)! Zo hard, dat de grote, volwassen Renate die ik nu ben (ik heb een voorgevoel dat ik op deze opmerking hele flauwe reacties krijg, hoeft niet hoor. ... (a)) keihard mee begon te stuiteren.
Maarja, dat kon ik natuurlijk niet doen. Ik ben volwassen genoeg om te weten dat dat gewoon niet kan als je zo volwassen bent als ik. Dus ik nam gewoon een klein hapje. Toen duwde Henri op mijn hoofd, zo van: ik-ga-jouw-neus-erin-duwen! en hij zei: ‘Sorry, dat heb ik altijd al eens willen doen.’
En tja, toen gaf de volwassen Renate het op. Dus ze zei tegen Henri: ‘Is goed, dat mag.’

Je kan vast wel raden wat er toen gebeurde. Onder hilariteit (sorry Nando) van Joyce, Henri én mij, heeft hij mijn neus in de banoffeepie geduwd. En het was echt superleuk. De kleine én de grote Renate in mij vonden het echt helemaal geweldig grappig en leuk. Een once-in-your-lifetime-experience. En hoe.

Het enige nadeel nu is dat ik bang ben dat wanneer ik nu een slagroomtaart ofzoiets zie, mijn neus er wel serieus ga insteken. Maar dat is bijzaak. Ik heb weer een beetje van dat geweldige kinderlijke geluk mogen voelen en ik heb er van genoten!
Jippie, wie gaat er nu zijn kinderlijke geluk opnieuw beleven?

Management en Organisatie

2010-01-16T18:30:00.001+01:00

Sommige vakken op school zijn zinloos, energievretend, stressveroorzakend en niet eens leuk. M&O is daar een typisch voorbeeld van.

Het heet voluit Management en Organisatie. Opzich is die naam heel goed gekozen. Het is een hele organisatie op zichzelf om het vak überhaupt door te hebben, en dan moet je het nog managen om het te begrijpen.

Kijk, okee, het kiezen van M&O was in mijn geval gewoon stom. Het was of M&O of aardrijkskunde, en aangezien ik een bloedhekel aan ak heb, werd het M&O.
En nu komt de grote grap: ik schijn ook nog een speciaal geval te zijn. Mijn leraar/mentor heeft het nog nooit meegemaakt dat iemand wel wiskunde kan, maar M&O – hoe zullen we het netjes zeggen…- verknald. Lucky me.

Het gevolg is dus dat ik keihard blok op M&O, elke keer weer. Het resultaat blijft spannend.
Neem nu de week voor de toetsweek, ik heb alleen maar M&O geleerd (zie bijvoorbeeld Het grote avontuur, of Het avontuur is ten eind) en dat cijfer was niet echt om over naar huis te schrijven, laat staan om op je blog te zetten. Maar okee, voor de nieuwsgierige mensen: het was een 4,5. Dat is behoorlijk frustrerend. Heb je zo’n vier uur per dag, vijf dagen lang – wat dus samen twintig uur maakt – keihard aan M&O zitten leren, haal je nog een 4,5.

Gelukkig bestaat er nog iets als herkansingen. Degene die de herkansingen heeft bedacht, heeft mijn enorme dankbaarheid. Het gevolg is alleen wel dat ik dus afgelopen week weer keihard heb zitten leren op M&O (de herkansingen waren vrijdag), ik heb een diagnostische toets gemaakt, en eigenlijk snapte ik nog steeds niet helemaal wat ik nou precies fout deed. Tot donderdagavond kwart over tien, ’s avonds om precies te zijn. Ineens begon het licht te schijnen. Er waren nog net geen hallellujakoren, maar het lampje begon als een gek te schijnen. Ik had het door.

Nu heb ik dus de herkansingen achter de rug, en volgens mij ging het heel goed. Ik hou jullie op de hoogte, maar hoop alsjeblieft ook mee voor een voldoende, anders moet ik aan de bijles. En laat ik daar nou net geen zin in hebben…
Maar aan de andere kant, als dit een voldoende is: mensen die bijles nodig hebben over renten en eindwaardes en contante waardes enzovoorts, IK KAN HET UITLEGGEN!

Schoolshock

2010-01-06T19:24:00.002+01:00

Jaja, in plaats van een cultuurshock een schoolshock. De shock van het weer naar school moeten, van de wekker die om 6:20u gaat, van het door de ijzige kou naar het station fietsen en van de lange dagen in een groot, koud gebouw rondhuppelen. Want het leven na de vakantie is weer begonnen.

Voor mij betekent dit twee dingen: blijheid, en niet-zo-blijheid.
Blijheid omdat ik mijn vriendinnen en vriendje nu lekker elke dag zie. Omdat ik dan lekker elke dag even face-to-face met ze kan kletsen. Omdat ik dan niet alleen ben aangewezen op mail en telefoon. Ik vind het heerlijk!
De niet-zo-blijheid is omdat ik nu weer elke dag door de vrieskou naar het station moet fietsen. Omdat ik zo lekker vroeg uit bed moet, terwijl ik het niet meer gewend ben. Omdat ik me elke dag weer realiseer dat ik gewoon weet hoe sardientjes in blik zich voelen, aangezien er een tekort aan treinmateriaal is (aldus de NS) en heel veel mensen zich in een veel te kleine trein proppen.
En last but helaas not least: omdat ik ineens weer bedolven ben onder het huiswerk. Heerlijk, al die leraren die zo lekker denken dat zij de enigen zijn die huiswerk opgeven, en die dat dan ook massaal maar gewoon doen. Ik ben weer mijn dagen aan het vullen met van en naar school reizen, op school rondlopen, af en toe wat brood naar binnen werken en bovenal: huiswerk maken.

Hmm, er ligt hier een stapel huiswerk naast me, ik ga er maar eens aan beginnen. En dat in schoolshock...

To my most-beloved boyfriend

2010-01-02T23:01:00.000+01:00

It’s just the way you look at me with those beautiful eyes
It’s just the way you laugh at me, even when it is not funny
It’s just the way you say ‘I love you’ with your sweet voice
It’s just the way you are so irritating that it makes me smile
It’s just the way you talk about our future, with all the dreams
It’s just the way you hold my hand when we’re walking or just sitting
It’s just the way you put your arm protectively around me
It’s just the way you do those crazy things, like breaking in to my blog-account
It’s just the way you are always there for me, no matter what it is
It’s just the way you cheer me up when I’m down
It’s just the way you give me sweet names that make me happy
It’s just the way you talk with me about the serious stuff
It’s just the way you note that I am happy, when I am
It’s just the way you make me relax when I am nervous
It's just the way you involve Jesus in our relationship, just like I wished

It’s just the way that you are, with all the crazy and sweet and amazing things, that make me realize, every day more, how much I really love you.

Someone broke into my account

2010-01-02T21:31:00.000+01:00

Waarschijnlijk zul je dit zometeen gelijk verwijderen. Maar toch is het eigenlijk wel een beetje grappig. Ik zal me even voorstellen... ik ben Nando, vriendje van en heb net een nieuwe blog voor de liefste van de wereld aangemaakt en daardoor zat ik dus op haar account en kon ik dit blogje maken.
Voor u, heel veel lees plezier op ismileonly.blogspot.com. Een naam die perfect bij het meisje erachter past.
Voor Renate: veel liefs.

Voor u, tot ziens!

Het nieuwe jaar

2010-01-01T13:11:00.000+01:00

Allereerst, bij deze: GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL! Geniet van het nieuwe jaar, laat je niet tegenhouden om te doen wat je echt graag wil doen (zolang het natuurlijk niet abnormale dingen zijn:)) en vergeet niet afentoe mijn blog nog eens te lezen(A). Maak er een supertof jaar van met al je vrienden/vriendinnen/familie en natuurlijk bovenal met God.

Ik ga je niet vragen naar goede voornemens. Dat zijn van die dingen die me er elke jaar weer aan herinneren dat ik toch echt wat discipline moet krijgen om me er ook echt aan te houden. Ik ben namelijk mijn goede-voornemensbriefje altijd na twee dagen al weer kwijt, en ik heb nooit zin om er ook echt aan te beginnen als ik het briefje nog niet kwijt ben.
Daarom heb ik dit jaar besloten het anders te doen. Ik ga voor dingen die ik wil bereiken. Ik zal jullie deel maken van mijn lijstje:
- Een stad uit mijn deze-steden-wil-ik-zienlijstje bezoeken
- Mijn relatie met Jezus verdiepen en uitbreiden, en waar ik ook kom een lichtje voor Hem zijn
- Meer leuke dingen doen met mijn vriendinnen, lol met ze maken, goeie gesprekken hebben en gewoon van ze genieten
- Opener naar mijn ouders zijn (dat is echt heel relaxt heb ik gemerkt, je ouders zijn echt veel geweldigere personen dan je snel zou denken!)
- Genieten van mijn vriendje en onze relatie verder opbouwen (oeh, dat klinkt hééél volwassen, hihi)
- Uitvinden of psychologie studeren echt mijn ding is
- Mijn kamer langer dan twee weken achter elkaar heel netjes houden

Nou, dat is het wel voor nu. Van een groot deel weet ik van te voren eigenlijk al dat het waarschijnlijk wel gaat lukken, maar dat werkt juist motiverend.
En jij, wat wil jij bereiken? Laat het me weten!

ps. Sorry voor de saaie titel, maar ik kon echt op helemaal niets leuks komen...:S

stuiterstuiter

2009-12-29T20:24:00.000+01:00

Soms heb je van die momenten. Dat je gewoon stuiterend op de bank zit, of de neiging hebt om maar rondjes te gaan rennen, omdat je veel te veel energie hebt. Helaas zijn deze momenten nooit op het moment dat ze nodig zijn (lees: als je LO hebt), maar dat maakt niet uit.
Misschien is dit je compleet onbekend, dat is het mij alvast niet. Ik zal wel een kleine impressie geven, zodat je weet hoe het is.

Als ik te veel energie heb, gebeurt er ongeveer het volgende:
- ik wil te veel typen dan mijn vingers aan kunnen, dus typ ik te snel, en staat er 'shcirjven' in plaats van 'schrijven'
- ik lach overal om
- ik heb de neiging om overal tien van deze: :D smileys achter te zetten
- ik kan compleet niet mijn mond houden (al kan ik dat normaal ook heel slecht)
- ik heb zin om rondjes te gaan rennen of springen

Het laatste punt is misschien nog wel het vervelendste voor de mensen om me heen. Ik kan op dit soort momenten gewoon niet stilstaan. Ik draai rondjes, of ga serieus staan springen, sta te tikken met m'n voeten, noem maar op.

Er zijn nu vast mensen die gaan denken dat ik ADHD heb ofzo, maar dat is ook niet zo. Ik kan ook momenten super sloom zijn, helemaal nergens zin in hebben en wat zinloos op de bank hangen.
Ik denk dat het gewoon heel gezond is, af en toe lekker te veel energie hebben, want ik ben er dan ook altijd heel vrolijk bij.

Maar mensen, ik heb lang genoeg rustig geschreven aan deze blog, ik ga weer lekker stuiteren, wie doet er mee?
*stuiterstuiter*

De treinmuts

2009-12-25T22:10:00.000+01:00

Een tijdje geleden schreef ik een blog over de treindummie. Vandaag ben ik er achter gekomen dat er naast de treindummie ook de treinmuts bestaat. Hoe ik weet dat de treinmuts bestaat? Tja, je raad het waarschijnlijk al: ik behoor zelf tot deze groep...

Kijk, vandaag zou ik naar de allerliefste jongen van de hele wereld gaan (om misverstanden of leuke verhalen te voorkomen: we hebben het hier over Nando), maar mijn moeder zei al: "Rijden de treinen wel gewoon op Eerste Kerstdag?" Natuurlijk rijden de treinen gewoon op Eerste Kerstdag. De truc hierna is om dan wel in de goeie trein te stappen.
Mijn vader zou me naar het station brengen. Wij komen aan, ik stap uit, hij rijd weg; je kent het. Toen liep ik nog een klein stukje naar het station toe, kwam er dus al een stoptrein aanrijden. Normaal is de trein van deze tijd ook altijd een stoptrein, en verder zijn het meestal sprinters en intercity's. Dus dit was, voor mijn idee, mijn trein. Dus ik keihard rennen, nog bijna onderuit gegaan ook, om die trein te halen. Ik kon Nando natuurlijk niet laten wachten op Utrecht omdat ik de trein had gemist (ftr: we zouden meeten op Utrecht, en daarna naar zijn huis gaan). Ergens vanbinnen voelde het ook wel raar, we waren toch helemaal niet zo laat weggegaan?
Maarja. Ik sprong in de trein, en toen de deuren dichtgingen, en ik een blik op het bord wierp, zag ik waarom het voor mijn gevoel niet klopte: ik zat in de trein naar Breukelen en Amsterdam, in plaats van de trein naar Utrecht.

Goed, een lang verhaal kort: ik ben in Breukelen uitgestapt en heb daar de trein naar Utrecht genomen, en Nando hoefde maar een kwartiertje op me te wachten. Toen hebben we samen de trein naar Houten gepakt, en het was echt superleuk bij hem thuis.

Maarja. Het is natuurlijk wel wat: ga je al bijna vijf jaar elke dag twee keer met de trein, stap je nog in de verkeerde trein.
Het is een once-in-your-lifetime-experience, zullen we maar zeggen(A).

De keuze is aan jou...

2009-12-23T16:56:00.000+01:00

2 Timotheüs 2:11-13
Deze boodschap is betrouwbaar: als wij met Hem gestorven zijn, zullen we ook met Hem leven; als wij volharden, zullen we ook met Hem heersen; als wij Hem verloochenen, zal Hij ons ook verloochenen; als wij hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet.

Ik kwam zojuist deze tekst tegen. Toen ik hem nog een keer las, zag ik pas wat voor diepe betekenis er eigenlijk achter zit.

Er staat dat de boodschap betrouwbaar is, en dus waar is. Dat is al één: wat er volgt is dus waar.
Dan staat er dat als wij met Hem, dit is Jezus, gestorven zijn, we ook met Hem zullen leven. Dit houd in dat als wij gestorven zijn voor de wereld, en dus ons oude leven hebben afgelegd. Ons oude leven vol zonden is op het kruis genageld op het moment dat Jezus daar hing. Als wij dood zijn voor de wereld, zijn we dus ergens anders levend, we leven dan in het koninkrijk van God. Wij leven dan in Gods genade, dankzij en met Jezus. Dit leven is voor eeuwig.
Hierna staat er dat als wij volharden we met God zullen heersen. Volharden betekent: niet opgeven, volhouden en hoe dan ook vasthouden. Als jij achter Jezus aangaat, wat er ook gebeurt, wat er ook is, dan zal je op het moment dat Hij terugkomt bij Hem zijn. Als jij vasthoudt aan God, houdt Hij vast aan jou. Hoe dan ook. En geeft Hij jou een plek in Zijn rijk, en mag je met Hem heersen.
De zin erop zegt dat als wij God verloochenen, Hij ons verloochent. Een synoniem van verloochenen is ontkennen. Als jij ontkent dat God er is, of dat Hij jou Vader is, kan Hij ook niet bij jou komen en moet Hij jou als Zijn kind ontkennen. Als jij je van Hem afkeert, kan Hij je niet terugomkeren, dan zou je geen vrije wil meer hebben.
Wat hierop volgt vind ik persoonlijk heel mooi: als wij Hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet. Dit lijkt een tegenstrijdigheid met de zin ervoor, maar dit is niet zo. Als jij je van God afkeert, en Hem dus ontrouw bent, blijft Hij open voor jou, Hij blijft met open armen wachten. Als Hij niet trouw zou wachten, en gewoon zou zeggen: “Bekijk het dan maar!” zou Hij niet echt trouw en volmaakt zijn. Het is een vaderlijke natuur om altijd trouw te zijn aan je kind. Aardse vaders slagen hier niet altijd in, want zij maken als ieder mens fouten, maar God zal altijd trouw met open armen blijven wachten, zelfs als wij niet trouw zijn.

Er staat hier dus ook dat je daden consequenties hebben. Als jij voor God kiest en een nieuw leven begint, zal je met Jezus leven; als jij volhardt in je geloof en altijd voor God blijft gaan, zul je met Hem heersen; als jij God ontkent als Vader, kan Hij niet anders dan jou ontkennen als Zijn kind. Maar er is altijd hoop: als jij je van Hem afgekeert hebt, en Hem opzij gezet hebt: Hij wacht op je, Hij blijft trouw met Zijn armen open staan, tot jij terugkeert.
God houdt zo veel van je, dat Hij rondjes door Zijn hele huis danst (en dat huis is groot!) als jij (misschien opnieuw) voor Hem kiest.
Hij wil niets liever dan je Vader zijn, maar wil jij ook zijn kind zijn?

Goed, jij je zin...

2009-12-20T15:55:00.000+01:00

Er is mij vandaag meegedeeld dat ik ook gewoon zijn naam mag noemen in mijn blogs. Ik vond het zo eigenlijk wel leuk staan, maar daar was hij het niet helemaal mee eens (ik dacht trouwens dat wij hadden afgesproken dat je het af en toe ook 's met mij eens zou zijn?). Dus, okee dan, Nando krijgt zijn zin. Een hele blog over jou, waar je naam ook eens in voor komt. Aangezien er al wat blogs over jou gaan of waar jij in voor komt, alleen komt daar dus niet je naam in voor.
Hij heeft mij dus donderdagochtend om half zeven wakker gesmst, hij heeft me verteld dat ik niet perfectionistisch hoef te zijn en hij was degene van het maildilemma. Weten jullie dat ook weer.

Goed. Wat voor leuks zullen we eens over Nando vertellen? Het kan natuurlijk niet zo zijn dat er dan een hele blog over hem gaat, waar ook nog zijn naam in voor komt, en dat het dan minder dan 200 woorden zijn.

Okee, hij is een beetje maf, maar hee, dat ben ik ook. Hij is best bijzonder, aangezien hij het gewoon met mij uithoudt. Hij vindt het raar dat ik vaak appels koop, lacht me uit en is volgens mij verliefd op zijn iphone:).
Maar verder is hij ook heel lief hoor, je kan supergoed met hem praten, hij is fan van Jezus (pluspunt!) en lacht heel leuk.

Goed. Dat was dus een korte beschrijving van Nando, op mijn blog, met naam. Heb je toch je zin:)

Sneeuw en vakantie

2009-12-18T14:24:00.000+01:00

Ik bevat het nog niet, jij wel? Het is gewoon nog niet doorgedrongen en geland, maar het is wel waar: WE HEBBEN VAKANTIE! Ik was er wel weer aan toe, ookal is het voor mijn gevoel helemaal nog niet zo lang geleden dat we herfstvakantie hadden.

Het kan ook haast niet mooier: vakantie én sneeuw! Ik vind het superleuk dat het heeft gesneeuwd. Een minpuntje was dat het me gisterochtend om half zeven al werd meegedeeld (terwijl ik er pas om half negen uithoefde), maar dat terzijde. Het is elk jaar weer helemaal leuk.

Maar, om even bij het oorspronkelijke onderwerp te blijven: het is vakantie! Het is wel grappig, hoe snel het gaat. Voor mijn gevoel is het zo kort geleden dat we herfstvakantie hadden, maar ik heb wel weer behoefte aan twee weken lekker geen school. Gewoon twee weken lekker niet op school en les en huiswerk focussen, maar lekker elke avond film kijken, overdag lekker niets doen als je daar zin in hebt en de hele dag warme chocomelk drinken zonder dat het je 30 cent zou kosten:D
Tuurlijk, tuurlijk, vakantie heeft ook zijn nadelen. Je ziet je vrienden en alle leuke mensen niet, bijvoorbeeld. En soms kan dat écht heel vervelend zijn. Maar hee, dan spreek je gewoon lekker met ze af! En dan vallen twee weken (hopelijk) wel mee...

Ik heb eigenlijk, ondanks dat ik al die leuke mensen niet zie, best wel zin in de vakantie. Ik ga lekker mijn kamer verven, heb met een paar mensen afgesproken (okee, dat valt best mee, één iemand komt me een dagje helpen met m'n kamer, en ik zie met Oud&Nieuw drie mensen uit de kerk. Maar daar gaat het niet om :)) en ik ga lekker wat momenten gewoon helemaal niets doen.

Leuke mensen die dit lezen, een hele fijne vakantie, geniet ervan, rust uit, als je tijd over hebt: kom gerust langs(A), en tot na de vakantie:D

To my very lovely older sister

2009-12-13T14:23:00.000+01:00

Saying ‘I love you’ is so easily done, but it means so much more than just three words.
It means…

…that you trust that someone
…that you would go to the end of the world for that someone
…that you can not imagine your life without that someone
…that you respect that someone
…that you look up to that someone
…that you hope to be as confident as that someone one day
…that you love that someone unconditional
…that you want that someone to know you will always be there for her
…that you are proud of that someone
…that you get a warm feeling in your tummy when you see that someone after a long time
…that that someone is a very important part of your life

That someone for me is you, and I think I can safely say that I LOVE YOU.

Lots of very sisterly love and a bunch of hugs

Luxe, lange of ingewikkelde woorden

2009-12-10T20:22:00.000+01:00

Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Van die woorden die je niet zou zoeken achter een zestienjarig meisje. Van die woorden die onzettend intelligent en welopgevoed klinken (niet dat ik niet goed ben opgevoed:)). Van die woorden die je niet elke dag gebruikt.

Luxe woorden zorgen er altijd weer voor dat je werkstuk er een stuk serieuzer uit ziet. Alsof je gelijk veel intelligenter bent. ‘Derhalve’ klinkt een stuk luxer dan ‘dus’. Daarom hebben wij voor de inleiding van onze geschiedenis PO maar gekozen voor derhalve. Dat geeft je werkstuk toch meer stijl, en wie weet heeft het een gunstige uitwerking op ons cijfer...
Lange woorden zijn altijd heel fijn, zeker als je hard hebt geoefend op het er snel van kunnen uitspreken. Het is zo leuk om supersnel zo’n woord te zeggen, en mensen dan te zien kijken met een gezicht van: uuh, tja. Dat zal vast wel waar zijn. Ik bedoel, als jij heel snel ‘relatieve cumulatieve frequentiepolygoon’ zegt, wie denkt dan dat je het over één of andere grafiek hebt? Ik zou denken dat iemand één of andere enge ziekte heeft... (alleen weet ik dus beter, en zou ik dat dus niet denken:))
Ingewikkelde woorden maken gewoon dat je je voor een halve seconde zo slim voelt. Dat vind ik altijd heel fijn. Als iemand in de winkel vraagt naar het doosje oss..-nogwatmetdemoeilijkenaam, en ik vraag: “Oh, u bedoelt ossiloccoccinum?” kijken ze me altijd een beetje beduusd aan. Ik vertel die arme mensen dan meestal maar dat ik er ook erg hard op heb geoefend...

Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Het is een te leuk gevoel dat jij weet wat die woorden betekenen, of dat je ze uberhaupt uit kan spreken. Het enige nadeel is dat ik niet altijd weet hoe je ze schrijft...
Maar, wie nog een leuk luxe, lang of ingewikkeld woord weet: ik wil ‘m weten!

Surprise!

2009-12-07T17:07:00.000+01:00

Zo'n drie weken geleden hoorde ik dat ik naar Spanje ga verhuizen. Nee, grapje. Ik hoorde dat mijn zus Joyce en onze aangenomen geadopteerde broer Henri (kijk, officieel is hij geen familie, maar mijn zus en ik hebben hem geadopteerd al grote broer:)) met zijn tweeën naar de bios zouden gaan. Ik voelde me zwaar buitengesloten, waarom gingen ze zonder mij?
Toen belden vrienden van de week ook nog op, of ik kon oppassen de bewuste zaterdagavond (for the record (hè Nando;), dat was afgelopen zaterdag). Dus toen mijn zus zei: "Ja, je mag ook wel mee als je wil," kòn dat niet eens!
Zaterdagavond, toen ik uit mijn werk kwam, kwam ik Henri tegen. Hij kocht drie zakken M&M's, "Want," zei hij, "dan hebben we er alledrie één. ... Onee, jij moet oppassen vanavond..." Ja, dacht ik, wrijf het er nog even in. Hoedanook, ik mocht bij hem achterop want hij kwam toch bij ons eten.
Hoe toevallig, de twee kinders moesten even laat als ik weg, dus ze zouden me wel even afzetten bij het oppasadres. In de auto zei ik nog tegen Henri: "Je weet hoe je moet rijden, toch?" Ja, dat wist hij. Reed hij toch de verkeerde kant op! Vanaf dat moment ging het gesprek ongeveer zo:
Ik: "Hee, wat doe je nou?"
Zij: "SURPRISE!"
Ik: "Huh?!"
Joyce: "Je gaat met ons mee naar de bios!"
Ik: "Huh?! Nee, maar, huh, nee, hè, nee, dat kan niet! Ik moet oppassen! Dat kan echt niet!"
Joyce: "Nee, je gaat mee naar de bios, je gaat niet oppassen vanavond!"
Ik: "Hè?! Maar dat kan toch niet?! Ik moet oppassen! Ik kan echt niet mee!"
Joyce: "Je hóéft niet op te passen vanavond."
Toen begon het bij mij een beetje duidelijk te worden. Het bleek één groot complot te zijn: Joyce had onze vrienden gebeld of zij wilden doen alsof ik bij hen moest oppassen zaterdagavond. Dan zouden Joyce en Henri "toevallig" even laat weg moeten als ik, en me even "afzetten".
Op deze manier konden ze me verrassen met een avondje bios, als beloning voor mijn harde werken van afgelopen week (dat is tenminste wat ze mij als reden gaven:)).

Het heeft zo'n tien minuten geduurd voordat ik echt goed doorhad dat het een complot was, en dat ik helemaal niet hoefde op te passen. Ik heb de rest van de heenweg zitten giechelen. Maar het was een superleuke avond, en ik heb echt genoten!

Lieve Joyce&Henri: BEDANKT :D

Mijn leven is terug!

2009-12-04T21:16:00.000+01:00

Het is gedaan! Het is afgelopen! Het is voorbij! DE TOETSWEEK IS GEWOON AFGELOPEN! Ik besef het nog niet helemaal, geloof ik. Ik ben er nog vrij rustig onder. Het lijkt ook gewoon te mooi om waar te zijn.

Het besef, het diepe besef, dat deze vreselijke week voorbij is, en dat het nog minstens vijftien weken duurt voor het feest weer van voor af aan begint, is gewoon nog niet tot me doorgedrongen. Ik had vanmiddag wel even een momentje van opleving, mijn vriendin kwam aanlopen, en toen had ik een moment van realisatie. Ik ging heel even uit mijn dak, plette haar half in een knuffel (sorry Cis ;))en sprong een rondje. Nu is het avond en dringt het langzaamaan tot me door.
Dit weekend hoef ik gewoon niets. Ik hoef niet te leren, ik hoef niet het weekend met mijn neus in een boek door te brengen en ik hoef gewoon helemaal niets (op morgen de hele dag werken, 's avonds oppassen bij iemand, zondag Chanoeka in de kerk vieren, en daarna pakjesmiddag met mijn familie, na. Valt best mee, toch?)!
Het is niet te geloven.

Ik ben er gewoon een beetje melig van. Ik heb net een spelletje met mijn nichtje gedaan, en het is zo heerlijk om relaxt een spelletje te kunnen doen, je slap te kunnen lachen, en ondertussen niet na te hoeven denken over logaritmische functies, normaalverdelingen en al die ongein.

Ik heb weer een leven. Ik kan mijn sociale netwerk weer gaan opbouwen. Ik ben weer terug in de wereld van normale mensen. En ik ben een beetje melig, dat krijg je van een week alleen leren en dan van gekheid niet weten wat je moet doen.
Ik wil afsluiten met een mop van mijn nichtje Anne-Mae: Wat is grijs van binnen en doorzichtig van buiten? Een olifant in een plastic zakje!
(Kijk, op dit moment is dit dus echt hilarisch voor mij... Heerlijk:))

Het einde is in zicht...!

2009-12-03T14:50:00.000+01:00

Het einde is in zicht, ja. Nog één dagje en dan is deze week van frustraties en horror weer over. Nog één middagje blokken, nog één middagje geen leven. Daarna ben ik weer terug in de wereld van de normaal levende mensen, en ben ik weer aanspreekbaar zonder dat ik afwezig uit mijn ogen kijk en ondertussen mijn geschiedenis nog eens doorlees.
Het is een week met hoge bergen, met prachtige uitzichten, en diepe dalen, zonder prachtig uitzicht, geweest. Er waren toetsen die geweldig gingen, en er waren toetsen die niet zo goed gingen. Of gewoon ronduit slecht gingen. Er waren cijfers waar ik van opkeek en cijfers die ik niet wil weten.

Neem nu maatschappijleer. Ik dacht dat ik de toets niet bepaald goed had gemaakt, ik had voor mijn gevoel bij de helft van de vragen gewoon onzin opgeschreven, maar ik blijk zowaar een 7,5 te hebben!
De andere kant van het verhaal is M&O. Ik had er zo verschrikkelijk hard voor geleerd, maar op de toets ging het bar slecht (ja Maarten, beter ga jij toch maar wel mijn toetsen maken:)). Ik zat compleet in de stress, alles liep door elkaar en bij elke vraag dacht ik: klopt het zo wel? Was het niet anders? Dat cijfer wil ik dus niet weten. (For the record: ik had een 4,5:S)

Nu alleen morgen nog, een makkelijk dagje. Nog twee toetsen, dan zijn we er weer doorheen, en begint het gewone leven weer. Ik kijk er naar uit. Vroeg thuis zijn is namelijk best leuk, maar niet als je al je tijd nodig hebt voor leren.
Nog één middagje bikkelen, één ochtendje werken, en het feest is voorbij.
Ik zie de gouden zonnestralen al aan de horizon.

Sorry, ik weet even geen hilarische titel, dus je moet het hiermee doen.

2009-11-29T17:57:00.000+01:00

Ik probeer in mijn blogs jullie een kijkje te geven in mijn leven. Wat me opviel vandaag, was dat mijn laatste drie blogs allemaal over de toetsweek gaan. Dit vond ik wel raar, aangezien ik meestal allerlei inspiraties heb. Bestaat mijn leven dan nu alleen uit toetsweek? Is de enige inspiratie die ik heb de toetsweek? Helaas wel, ja.

Waar ik korte tijd geleden nog zei dat ik me verveelde, wens ik nu dat ik terugkon naar dat moment. Het zalige nietsdoen, het idee dat je niets hoefde, en dat je gewoon de keuze had om niets te doen, ook al betekende dat dat ik me verveelde.
Die heerlijkheid wordt nu keihard de grond in geramd. Denk maar niet dat er tijd is om je te vervelen in een toetsweek. Denk maar niet dat je een momentje van nietsdoen hebt, zo vlak voor de toetsweek. Denk maar niet dat het leven leuk is, want dat is het niet in de toetsweek.

Het allerstomste is dat ik eigenlijk geen tijd heb om een blog te schrijven over dat ik geen tijd heb. Het is grandioos niet eerlijk. Het idee, dat er mensen zijn die maar zeven toetsen hebben, en me dan ook nog uitlachen omdat ik er elf heb.
Het. Is. Niet. Grappig.

Dus, ik schraap de laatste restjes energie en moed maar weer bijeen, om verder te gaan met maatschappijleer. Even tussen haakjes: wat is dat een vreselijk vak, zeg. In één paragraaf staat dat Nederland een democratie, indirecte democraite, representatieve democratie, parlementaire democratie, monarchie, constitutionele monarchie en een gedecentraliseerde eenheidsstaat is, kon de schrijver niet kiezen ofzo? En heb jij wel eens gehoord van de Ostrogorski-paradox? Ik ook niet. Maar dat terzijde.

Ik ga nog maar even aan de slag, met het zoete vooruitzicht in mijn achterhoofd.
Over vijf nachtjes is de nachtmerrie weer over, en ga ik schoenen kopen.

Het avontuur is ten eind

2009-11-26T20:29:00.000+01:00

Ik heb jullie gisteren deelgenoot gemaakt van mijn spannende reis. Mijn avontuur is ten eind, of pas net begonnen; hangt er vanaf hoe je het bekijkt.

Het is ten eind, als je van alleen leren uitgaat. Ik ben klaar met het leren van M&O. Het is gedaan. Ik heb de vier verplichte hoofdstukken doorgewerkt, en, wonder boven wonder, ik snap het! Ik begrijp wat ik doe, ik ken de formules (en die zijn nog best ingewikkeld: Eindwaarde = termijnkapitaal x (((1 + interestperunage) x ((1 + interestpernuge) ^ aantal termijnen – 1) / interestperunage), vind je ook niet?) en ik kan ze zowaar toepassen. Het avontuur van het leren is over.

Aan de andere kant is het avontuur nu pas begonnen. Nu moet ik laten zien hoe goed ik het ken op de toets. Maandag is de dag van de waarheid, dan zal blijken of het het harde werken beloond wordt. Het is een avontuur om de toets te maken en alles op het goede moment, op de goede manier op te schrijven.

Plus dat ik eigenlijk op dit moment ook nog bezig ben met een race tegen de klok. Ik ben de hele week zo hard bezig geweest met M&O, dat ik de andere tien vakken nog niet heb geleerd. Daar ga ik nu als een gek aan beginnen.

Wens me succes...

Het grote avontuur

2009-11-25T20:23:00.000+01:00

Ik ben bezig aan een spannend avontuur. Eentje waarvan ik over minstens drie weken pas weet hoe het af gaat lopen. Het is een echt avontuur: je begint er met nieuwe energie aan; je gaat aan de slag; langzaamaan word het spannend; je wordt een beetje moe; maar, als je dan een nieuwe overwinning hebt behaald, voel je de blijheid. Waar ik het over heb? Over het leren van mijn Management en Organisatie (M&O) natuurlijk.

Het zijn vier hoofdstukken, één van de grootste toetsen van de toetsweek. Ik ben niet zo goed in M&O, ik kan keihard leren, maar ik blijf eigenlijk steeds steken op maximaal een 6,7. Deze keer wilde ik dat anders, ik wil een 7,5; minstens.
Kijk, iemand zou deze toets voor mij gaan maken (het was best een mooie deal: ik zijn Engelstoets, en hij mijn M&Otoets), maar deze week bedacht ik mij dat ik het op het examen volgend jaar toch ook echt zelf moet doen.
Dit betekent dat ik erg hard moet leren, wat ik prompt ook doe. Ik ben sinds zondag al bezig met het leren van deze ene toets.
Het eerste hoofdstuk (H. 13) was alleen theorie, maar vanaf het tweede hoofdstuk (H. 14) werd het moeilijker: enkelvoudige interest. Het hoofdstuk erop (H. 15) gaat over samengestelde interest en hoofdstuk nummer vier (H. 16) gaat over renten.

Elke middag sla ik met nieuwe energie mijn boek weer open, en zoek ik de goede bladzij op. Ik ga hard aan de slag om vandaag weer een stuk goed door te hebben. Dan wordt het spannend, want ik snap het niet meer. Nog een keer lezen, langzaam en bedachtzaam. Ik word al een beetje moe. Dan, ineens: ik heb het door! Snel de voorbeeldopgave maken om te checken of ik het wel echt snap. En ja, ik heb het goed gedaan! Een nieuwe overwinning, die ik onmiddelijk deel met mijn beste vriend. Ik voel de blijheid door mijn lichaam springen en er breekt een blije lach door op mijn gezicht.
Ik kan er weer even tegenaan.

De stand van zaken op dit moment: ik heb hoofdstuk 13 samengevat, en dat zal ik binnenkort nog eens doorlezen, hoofdstuk 14 heb ik doorgewerkt en snap ik, hoofdstuk 15 heb ik vandaag doorgewerkt en snap ik wonderbaarlijk genoeg ook, en aan hoofdstuk 16 begin ik morgen.

Het is even doorbikkelen, maar hopelijk is het resultaat er dan ook naar. Met een beetje geluk heb ik misschien wel een 7,5!

Nieuwe beste vriend

2009-11-21T18:26:00.000+01:00

Mensen, ik heb een nieuwe beste vriend opgedaan: het woordenboek Nederlands. Degene die ooit het woordenboek heeft bedacht is geniaal.

Je kan er alle woorden in opzoeken, zoals ‘vervellen’ of ‘vervelen’. Als je eigenlijk al jaren heel blij in de bijbel leest dat God in Zijn luister troont, maar eigenlijk niet weet wat ‘luister’ is, kan je dat gewoon opzoeken. Op deze manier zul je nooit meer in het duister tasten naar de betekenis van een woord. Pak het woordenboek, en je kunt het opzoeken!

Je kunt er ook allemaal kennis in opdoen van woorden waarvan je niet eens wist dat ze bestonden! Wist jij dat het woord ‘concaaf’ bestond? Het betekent: holrond. Nu weet ik alleen niet wat dat betekent, maar dat zoek ik gewoon op. Holrond betekent: rond ingebogen; concaaf. Is het niet geweldig?

Je kunt zelfs een spel doen met het woordenboek!
Je hebt nodig: twee of meer spelers; woordenboeken, afhankelijk van het aantal spelers; een spelleider en chocoladepepernoten.
Zo gaat het: de spelleider verzint een woord, bijvoorbeeld ‘plano’. Als de spelleider “Start!” zegt, zoeken alle personen zo snel mogelijk het woord op. Degene die het woord als eerst heeft, krijgt een chocoladepepernoot.

Maar weet je wat ik het mooiste van het woordenboek vind? Zelfs het woord ‘woordenboek’ staat erin! Oh, wacht even, dat zeg ik nu wel heel blij, maar dat moet ik eerst nog even opzoeken... Het staat erin! Het staat erin! Woordenboek: boek met woorden en hun betekenissen in een bep. volgorde. Hoe geniaal is dat?
“Ik zoek even in het woordenboek op, wat het woord woordenboek betekent.”

Ik heb mijn nieuwe beste vriend gevonden, en hij heet Woordenboek.

Ps. Voordat ik allemaal berichtjes krijg met inhouden als: 'en ik dan?': ik heb een paar ubergeweldige natuurlijke vrienden, en zonder hen kan ik natuurlijk helemaal niet! Zij zijn nog geweldiger dan Woordenboek, maar zeg dat maar niet te hard, dan voelt hij zich achtergesteld...

Oh vreugde!

2009-11-19T21:17:00.000+01:00

De toetsweek komt er weer aan, over iets meer dan een week begint het feest. Hoewel dit voor een enkele leerling één en al grote vreugde betekent, ik hou er niet zo van. Je moet gaan leren, het kost je tijd, en dan maar hard hopen dat alles goed gaat.

Eigenlijk begint het gedoe nu al.
Ik ben nu al bezig met bedenken hoe en wanneer ik ging leren. Ik wilde eigenlijk een planning maken, voor wat ik wanneer ging leren. Hier heb ik maar vanaf gezien, aangezien ik me er toch nooit aan houd en het dus toch niet werkt.
Ik ben wel al aan de voorbereidingen begonnen. Hier valt bijvoorbeeld aantekeningen overtypen onder. Ik ben begonnen met geschiedenis en zie het nu al niet meer zitten. In drie avonden heb ik zestien A4'tjes aan aantekeningen overgetypt.
Ook zie ik niet hoe ik al die theorie van al die vakken in mijn hoofd moet krijgen. Ik heb elf toetsen (ik weet het, ik weet het, er zijn mensen die het zwaarder hebben), en de toetsen bestaan uit gemiddeld 2,45 hoofdstukken, en die 27 hoofdstukken moeten dus allemaal maar opgenomen worden door mijn brein.
Na de week van voorbereiding komt de week van het echte leren. Dat is helemaal niks, ik ben dan gewoon een week lang een soort kluizelaar (I love PlukvandePetteflet), kom alleen van mijn kamer om wat te eten, en ga dan weer verder met leren.
Na de kluizelaarweek, komt het erop aan. Dan moet je laten zien hoe goed je alles kan onthouden, dan moet je presteren. Het is hard werken. Als je geen toets maakt, leer je voor de volgende, als je dat niet doet, ben je een toets aan het maken.

Als je nu denkt dat je er bent, heb je het fout. Nu komt het zenuwslopende wachten. Het wachten op je cijfers. Hopen dat je die ene toets toch beter hebt gemaakt dan je denkt, hopen dat je weer een negen hebt voor wiskunde of hard hopen dat je Management&Organisatiecijfer minder laag uitvalt dan de vorige keer. Deze weken zijn eigenlijk nog erger dan de bovengenoemde drie.

Jongens, het is bijna toetsweek. Ik heb er zin in.

“Ik wil graag bedanken ...”

2009-11-17T22:08:00.000+01:00

Hoe snel ben jij klaar als je een toespraakje zou mogen maken, om mensen te bedanken?
Zou “Ik wil graag God bedanken.” eigenlijk niet genoeg moeten zijn?

Is het niet God die je elke dag een nieuwe dag geeft?
Is het niet God die je je vrienden naast je geeft?
Is het niet God die je de prachtige wereld om je heen geeft?
Is het niet God die je je talenten heeft gegeven?
Is het niet God die je de mogelijkheden geeft je talenten te gebruiken?
Is het niet God die je altijd bijstaat, met wat je ook doet?
Is het niet God die je in jouw gezin heeft geplaatst?
Is het niet God die je helpt de juiste keuzes te maken?
Is het niet God die je wijsheid geeft?
Is het niet God die je elke dag opnieuw nieuwe kracht geeft?
Is het niet God die je elke dag opnieuw zegent?
Is het niet God die je de woorden in je mond geeft?
Is het niet God die je de keuze geeft om eeuwig leven te hebben?
Is het niet God die je – door zijn dood – alles gegeven heeft?
Is het niet God die je zijn liefde elke dag opnieuw geeft?
Is het niet God die onze hoogste prioriteit zou moeten zijn?

Is het niet God die je al die dingen geeft om voor te danken? Want is het niet God die boven alles staat?

Ik hou van Kitkat!

2009-11-17T21:26:00.000+01:00

"Ik hou van Kitkat!" Het is niet mijn uitspraak, maar die van mijn grote zus. Ik heb het wel eens over mijn kleine zusjes, maar ik bedacht me daarstraks dat jullie helemaal niet weten dat ik ook nog een grote zus heb. Dus: ik heb ook nog een grote zus!

Ze is anderhalf jaar - min twee dagen - ouder dan ik. En ze is heel lief.
Het is een typische grote zus, eens in de zoveel tijd probeert ze mijn moeder te zijn - wat nooit werkt, natuurlijk -, maar als het nodig is, kan ze vreselijk gevaarlijk worden.
Ik weet nog een keertje dat zij in de tweede zat, en ik dus in groep acht. Wat meiden uit haar klas organiseerden een vossenjacht, en hadden aan mij gevraagd of ik een vos wilde zijn; wat ik geen probleem vond. Toen we na de jacht terugliepen naar het huis van één van die meisjes, had een jongen uit mijn zus' klas commentaar op hoe ik eruit zag (wat wil je, ik was net vos geweest). Die heeft gewenst dat hij niets had gezegd. Wat volgde was een ontploffing van mijn zus over dat hij zijn mond moest houden en er niet over moest denken om ook maar een beetje commentaar op mij te hebben. Geweldig.

Grote zussen zijn heel fijn, je kan met ze lachen, ruzie met ze maken, maar als het nodig is, zijn ze er altijd voor je.
Als ik eerlijk ben, kijk ik tegen haar op. Ze kan vreselijk goed zingen, en is belachelijk goed in Engels. Ze heeft een hele leuke smaak en ze is - op haar ochtendhumeur na dan - een zonnestraaltje in mijn leven.

En nog verveel ik me...

2009-11-16T22:07:00.000+01:00

Ik heb mijn economie én mijn frans af, ik heb een aflevering Kleine Huis op de Prairie gekeken en mijn tanden gepoetst.
En nog verveel ik me.

Dit maakt dat ik mij af ga vragen wat verveling bij mij nou eigenlijk is. Ik kan me vervelen als ik niet weet wat ik moet doen, maar als iemand me dan komt vertellen wat ik allemaal kan doen, heb ik meestal toch geen zin om iets van dat lijstje te gaan doen. Verveling is dus eigenlijk meer het nergens zin in hebben, dan het niet weten wat je moet doen.
Eens kijken wat er in het woordenboek staat... Vermoeid, verslaggever, vertrouwenspositie... Ah, daar staat het. Vervelen volgens het woordenboek: ‘huid verwisselen’. Ehm. Grapje, dat is Vervellen. Verveling volgens het woordenboek: ‘zich vervelen’, daar heb ik wat aan. Wat is dan Vervelen? ‘Het onaangenaam zijn of worden. Zich met de tijd geen raad weten.’ Daar kan ik wat mee.
Ik weet me met mijn tijd geen raad. Ik was vroeg klaar met mijn huiswerk, en weet nu van gekheid niet wat ik met al die overige tijd aanmoet. Dat zegt dan ook wel weer wat. Ik heb het over het algemeen dus zo druk, dat ik geen tijd over heb. En als ik dan tijd over heb, weet ik niet wat ik met die tijd moet.
Wat heb ik dan liever? Heel veel huiswerk of vervelen?
Vervelen is niet eens zo vreselijk, als er maar iemand terug zou mailen, want dan kon ik diegene weer terugmailen. Maar technisch gezien verveel ik me dan niet meer, omdat ik dan dus weet wat ik met mijn tijd aanmoet.
Maar veel huiswerk is ook niet alles. Helemaal niks eigenlijk. De hele tijd met je hoofd in een saai boek is niet zo fijn, en helemaal niet als je hoofd daarna als een pluk watten voelt door al die opgenomen informatie.

Doe dan toch maar vervelen. En dan het liefst met iemand die terugmailt.

Verveling heerst

2009-11-16T17:36:00.000+01:00

Verveling heerst. En hoe.
Het is eigenlijk gedwongen verveling. Het is of vervelen, of huiswerk maken, en laat ik nou absoluut geen zin in mijn huiswerk hebben. Ik kies dus voor vervelen.
Het resultaat is dat is zo’n tien keer per minuut kijk of ik mail heb, al drie keer op dezelfde sites heb gekeken, en dat ik nu van pure ellende maar probeer een blog te schrijven.
Het leven van een scholier valt ook niet mee.

Kijk, ik kan nu wel een hilarische blog gaan schrijven, maar dan treden er een paar problemen op.
Allereerst, ik ben niet in een hilarische bui. Ondanks dat ik soms nog wel een gekke bui krijg van verveling, vandaag niet. Vervolgens kom zo ook geen steek verder met mijn huiswerk, wat niet zo handig is, aangezien ik het toch echt voor morgen af moet hebben. En ten slotte: ik ben op dit moment, diep vanbinnen, meer melig, en – vertrouw me- je wil geen melige blog. Dat is namelijk niet grappig.

Heeft tot gevolg dat ik diep ademhaal, mijn rug recht, de allerlaatste restjes moed bij elkaar schraap – hoop dat het genoeg is – en begin aan mijn huiswerk.

Morgen ofzo.

Gesmolten chocola, gesmolten hart

2009-11-15T16:36:00.000+01:00

Hierbij een waarschuwing aan iedereen: als je hart in zijn huidige staat je lief is, zorg er dan voor dat je nooit kleine zusjes krijgt (of broertjes, maar daar heb ik geen ervaring mee). Kleine zusjes laten je hart smelten als chocola in de magnetron.
Vanmorgen bijvoorbeeld, mijn oudste kleine zusje (of de eerste van de tweede lichting, net wat je wil) wilde met alle macht naast mij zitten in de auto. Toen we zaten legde ze uit waarom: "Ik wil gewoon heel dicht bij je zijn, omdat ik je zo lief vindt." Zeg nou zelf.
Of als mijn allerjongste zusje aan komt rennen als ik thuis kom van een lange dag school. Dan krijg ik 'de allerdikste knuffel die ze heeft'. En ja hoor, daar smelt ik weer wat meer, elke keer opnieuw.

Ik kan zo van ze genieten, van hun vrolijke lach als ik ze kietel, van het zingen voor het slapengaan, van die twee kleine lijfjes tegen me aan als ik voorlees of van het showen van hun mooie kleren elke zondagmorgen. Kortom, ze zijn geweldig en ik hou meer van ze dan eigenlijk in mijn (halfgesmolten) hart past.

Natuurlijk zijn er momenten dat ik ze het liefst met een stuk tape over hun mond in de gang opsluit. Natuurlijk zijn er momenten dat ik ze vreselijk zat ben. Natuurlijk zijn we niet altijd de beste vrienden.
En toch wegen deze momenten absoluut niet op tegen alle geweldige, vertederende momenten.

Ze laten mijn hart smelten als chocola, want ze zijn het meest waardevolle in de wereld: Kleine Zusjes.

Stil

2009-11-11T21:12:00.000+01:00

Ik word stil als ik denk aan een Liefde, die nog groter is dan ik mij ooit zou kunnen voorstellen.

Ik word stil als ik denk aan een eeuwig durende genade.

Ik word stil als ik denk aan mijn vrijheid, doordat Iemand mijn straf op zich heeft genomen.

Ik word stil als ik denk aan het moment dat de aarde schudde, en de weg naar het eeuwige leven werd vrijgemaakt.

Ik word stil als ik denk aan de mogelijkheid dat Iemand onvoorwaardelijk van mij houdt, ondanks al mijn fouten.

Ik word stil als ik denk aan de pijn die Iemand gedragen heeft om mij.

Ik word stil als ik denk aan de keuze die Iemand ooit maakte, om de heerlijkheid op te geven en af te dalen naar de aarde.

Ik word stil als ik denk aan de belofte dat ik nooit alleen zal zijn.

Ik word stil als ik denk aan de heerlijkheid die ik tegemoet ga.

Ik word stil als ik denk aan mijn God, mijn Vader, die mij nooit alleen zal laten, die altijd voor mij zorgt. Hij die voor mij aan het kruis gegaan is, zodat ik het eeuwige leven zou hebben. Hij die zoveel pijn heeft verdragen, omwille van mij.
Waar ik normaal mijn mond niet kan houden, word ik nu stil. Stil voor mijn God.

Je bent goed zoals je doet!

2009-11-10T20:55:00.000+01:00

Ik ben een beetje een perfectionistje. Dat is heel lastig, zeker als je veel huiswerk en weinig tijd hebt. Misschien ken je het wel: opdrachten die eigenlijk alijd nèt niet goed genoeg zijn, ook al moet je ze inleveren. Dat heb ik vooral erg met Tekenen; ik ben nooit echt tevreden over mijn tekeningen, maar mijn perfectionisme levert me wel veel stress op.

Gisteren had ik het over m'n perfectionisme met mijn beste vriend (jup, dat is dezelfde als die van Gewenste mail..:D). Hij zei iets over dat je blij mag zijn met jezelf en dat je moet begrijpen dat je goed ben zoals je bent.
Dit zette me aan het denken. Is mijn perfectionisme niet omdat ik mezelf anders niet goed genoeg vind? Is het niet omdat het anders voelt alsof ik faalde voor de opdracht, omdat het nog wel ietsje beter kon in mijn ogen? Op allebei deze vragen kon ik eigenlijk 'Ja' antwoorden, al was het wel voorzichtig.

Dit betekent echt niet dat ik gelijk één of ander minderwaardigheidscomplex of faalangst ofzoiets heb, ik leg de lat gewoon veel te hoog. Ik eis te veel van mezelf, omdat ik anders denk dat mensen teleurgesteld in me zullen zijn. Ik ben bang dat ik ze tegenval, omdat ik een tiende lager heb.
Het stomme is dat ik dit echt geloof, ook al slaat het helemaal nergens op. Mensen zullen echt niet minder van me houden omdat ik een iets lager cijfer heb. En wie zegt eigenlijk dat mijn cijfers lager zullen zijn, als ik er minder krampachtig perfectionistisch over zou doen?
Ik denk gewoon dat ik goede en heel hoge cijfers moet halen, eer mensen echt blij met me zijn. Dat ik, wanneer ik één keer een goed cijfer heb gehaald, altijd goede cijfers moet halen, omdat mensen anders teleurgesteld worden, omdat ik het toch niet zou kunnen. Dit is eigenlijk gewoon de grootst mogelijke onzin die er bestaat. Mensen zullen niet teleurgesteld zijn, gewoon omdat ik niet zo hoog haal als ik zou moeten, in mijn eigen ogen. Want dat is het eigenlijk, het is alleen in mijn eigen ogen zo. Mensen om me heen zien het verschil tussen een tekening die voldoet aan mijn perfectionistische eisen en eentje die gewoon goed is, meestal niet eens echt.

Ik denk dat ik vooral mezelf moet accepteren, gewoon zoals ik ben. Ik moet me gewoon gaan realiseren dat ik echt niet minder ben als dingen niet compleet perfectionistisch zijn. Ik ben goed zoals ik ben, ik hoef niet zulke hoge eisen te stellen. Ik ga het proberen. Wie doet er mee?

ps. De titeluitspraak is niet van mijzelf, die is van mijn geweldige beste vriend:) Maar hij heeft heel erg gelijk:D!

Sjalommen

2009-11-09T16:04:00.000+01:00

Misschien is de oplettende lezer opgevallen: minstens twee keer gebruik ik het woord 'sjalommen' in plaats van 'slalommen'. Ik ben hier pas, dankzij mijn oplettende moeder, achter gekomen. Ik heb besloten het maar te laten staan, het stond wel typisch, vond ik.
Waarom ik dit zo heb geschreven weet ik niet precies, maar ik heb misschien een vermoeden. Vroeger hadden wij een bordje naast de kapstok met 'Shalom' erop. Dit is Hebreeuws en betekent Vrede. Ik dacht altijd dat je het uitsprak als 'Sjaal-om' in plaats van 'Sjaloom'. Hierdoor dacht ik dus dat het bordje er hing om mij eraan te helpen herinneren mijn sjaal om te doen. Door dit bordje klinkt sjalommen voor mij dus heel normaal, en viel het me niet op.

Zo heb ik nog wel meer maffe dingen. Als je goed naar me luistert wanneer ik praat, zul je horen dat ik vaak "Nee wor" en "Ja wor" zeg, in plaats van "Nee hoor" en "Ja hoor". Dit is door toedoen van mijn zusje. Toen ze klein was (dat is ze eigenlijk nog steeds, ze is pas vijf), zei ze altijd 'wor' in plaats van 'hoor'. Ze wist niet beter, en ik heb het dus, niet met opzet, overgenomen.
Ze zegt het trouwens nog steeds.

Ik vraag me wel eens af of het nou heel erg is, dat ik 'wor' en 'sjalommen' zeg. Ik denk toch van niet. Het is een deel van mij en het is niet nodig om te veranderen. Dit soort dingen maken je uniek.
Laten we dus met zijn allen gewoon trots zijn op onze gekke uitspreeksels en genieten van ons uniek zijn. Toevallig is daar helemaal niks mis mee, wor.

De treindummie

2009-11-04T17:29:00.000+01:00

Elke dag zijn ze er weer: de onervaren treinreizigers, die wanhopig hard hun best doen om niet als onervaren en dummie over te komen. Strak gezicht, en hopen dat niemand doorheeft dat je eigenlijk nooit met de trein gaat.
En toch vallen ze praktisch altijd door de mand, hetzij door uitspraken, hetzij door acties.

“Goh, het is wel druk zeg. Kan de NS daar niet wat aan doen, ofzo?” Natuurlijk is het druk. Het heet niet voor niets spits. En nee, de NS kan daar niet zoveel aan doen, het is namelijk pas meer dan vijf jaar zo. Het is duidelijk dat dit een onervaren treinreiziger is. Mensen die elke dag met de trein gaan, kijken niet meer op van de drukte. Die proppen zich er gewoon bij, en zeuren niet. Dat heet gewenning.
“Dit vind ik belachelijk, ik heb betaald om te zitten, niet om te staan!” Hier is er weer één. Mijn ouders betalen hartstikke veel geld, elk jaar weer opnieuw, zodat ik kan zitten. En zit ik ’s ochtends? Nauwelijks. Het hoort erbij. Had je maar drie stations eerder in moeten stappen, toen was er nog wel plek. Je leert er mee leven.
“Mijn volgende trein gaat om twee voor acht.” Ook dit is een typische treindummie-uitspraak. De mensen die elke dag met de trein gaan, gaan niet staan bedenken om hoeveel minuten voor het hele uur of hoeveel minuten voor het halve uur de trein gaat. Die zeggen gewoon: “Mijn trein gaat om 58.” En elke ervaren reiziger weet dan hoe laat de trein dus gaat.

Het is 54 (voor de onervaren treinreiziger die dit leest: hier bedoel ik dus 7:54, of zes minuten voor acht mee) en de trein komt binnen op spoor 14. Om 58 gaat een volgende trein, vanaf spoor 19. Iedereen stapt uit, en daar gaat er weer ééntje. Keihard rennen naar spoor 19. Je zal de trein maar missen. Al die mensen die lopen zijn dom, want ja, je hebt maar vier minuten! Ik moet altijd weer een beetje mijn lachen inhouden als ik dan toch ook de trein haal, terwijl ik liep. Elke ervaren treinreiziger weet dat je ruimschoots tijd hebt als je vier minuten hebt om van spoor 14 naar spoor 19 te komen. Je kan vreselijk veel doen in vier minuten.
Er kijkt er eentje bij elk station naar buiten. Als er iets wordt omgeroepen door de intercom spitst hij zijn oren. Straks mis je wat de conducteur omroept. En stiekem, heel stiekem, frommelt hij een papiertje uit zijn zak, met treintijden en stations erop. In de hoop dat niemand doorheeft wat er op het papiertje staat. Jammer. Dat hebben ze altijd wel. Iemand die altijd met de trein gaat kent namelijk zijn route uit zijn hoofd, die luistert niet eens meer naar hetgeen wat omgeroepen wordt.
Daar loop je bijna tegen een treindummie aan, hij kijkt je met een verschrikt hoofd aan. Duidelijk niet gewend aan rennende mensen. Kijk, ervaren treinreizigers zijn heel goed in het sjalommen om de mensen heen, als ze maar één minuut hebben om de trein te halen. Je sprint hierlangs, daar een halve draai om iemand heen, en een stukje verderop spring je vlak voor iemands neus naar rechts. Mensen die elke dag met de trein gaan kijken daar niet meer van op, die doen het zelfs vaak genoeg. Maar de treindummies, die schrikken er elke keer van.

En nu moet je niet denken dat ik iets tegen treindummies hebt. Absoluut niet, ze leveren elke keer weer een gniffel of giechel op. Ik geniet ervan. En stel je bent een onervaren treindummie, schaam je er niet voor. We snappen het wel, ooit zijn wij ook zo begonnen, in een ver, grijs verleden. Het geeft niet. En als je nou wanhopig graag niet door de mand wil vallen, en een ervaren treinreiziger wil lijken: vat dit dan op als een not-to-dolist.
En voor de treindummie die zich wat beter wil voelen: ervaren treinreizigers zijn dan misschien in de trein geen dummies meer, in de bus zijn ze misschien nog wel grotere dummies dan jij in de trein.

Ode aan de trein

2009-11-03T20:33:00.000+01:00

De trein, tja, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.
Haat omdat ik nu heel goed begrijp hoe koeien, schapen en varkens zich tijdens het vervoer naar hun laatste rustplaats voelen; en liefde omdat me toch elke dag zo’n uur fietsen bespaard wordt.

Kijk, de trein is onzettend fijn (hé, dat rijmt!) om in vervoerd te worden -zolang het buiten de spits is, maar dat laten we op dit moment even buiten beschouwing. Je kunt zitten, en ondertussen is er altijd wat de doen. Je kunt kijken naar je medetreinreizigers, de Metro lezen, muziek luisteren, naar buiten kijken, noem maar op.
Oh, het is zalig om wakker te worden op deze manier, als het rustig is ’s ochtends. Heerlijk relaxt onderuit gezakt zitten, ondertussen een beetje muziek luisteren en langzaamaan opstarten. Dit is veel beter dan gelijk een uur door de kou te moeten fietsen. Kijk, ik moet wel fietsen, maar dat is slechts tien minuten, en daarna heb ik heerlijk zo’n half uur om bij te komen. Zalig. En, natuurlijk, ik kan huiswerk maken in de trein – dat ik dat niet doe, zeggen we er niet bij – en ’s ochtends kan ik nog even naar een vak kijken als ik daar toets over heb – wat ik dan wel weer eens doe. Ik hou van de trein, het is je beste vriend als je in Utrecht op school zit.

Het nadeel van de trein is, dat het niet altijd zo rustig is. Er is ook nog zoiets dat door de ervaren treinreiziger met bibberende stem “De Spits” genoemd wordt. Je zou het ook “De Veevervoertijd” kunnen noemen, het is toch hetzelfde. Je staat opeengepakt, tegen elkaar aangeplakt in de trein, wanhopig wachtend op het station waar iedereen er uit rolt, wat meestal helaas pas Utrecht Centraal is. Je hoopt dat er niet te veel wissels komen, want dan is de trein net zoiets als DominoDay. Zodra er ééntje omrolt, valt iedereen om. En ja, je zal maar net naast die zwetende persoon staan, is ook niet erg lekker.
Plus dat de trein altijd moet wachten voor hij Utrecht Centraal binnen mag rijden (“We rijden op dit moment Utrecht Centraal binnen met een kleine vertraging, excuses voor het ongemak!” Laten die paar minuten nou net uitmaken of ik de trein haal of niet...).
En toch is de spits ook wel leuk. Keihard rennen voor de volgende trein, tussen alle mensen door sjalommen heeft ook wel wat. Je ziet sommigen verschrikt kijken, anderen gaan alvast opzij en weer anderen lopen stoïcijns door.

Hoe dan ook, spits of niet, ik ben eigenlijk wel blij met de trein. Hij bespaart me fietsen door de regen, en geeft me tijd om vast even te relaxen. Er zijn vervelende momenten, maar ik zou er een blog vol over kunnen schrijven, wat ik dan ook prompt doe.
De trein, het is iets om van te houden.

Verwondering

2009-11-03T16:42:00.001+01:00

Soms, als ik in de trein zit, zie ik een zwangere vrouw zitten. Met een mooi rond en bol buikje zit ze daar. Meestal haar arm beschermend om haar buik heen. Om de een of andere reden fascineert ze me. Ik ben benieuwd naar wat er in haar hoofd omgaat; of ze stilletjes verschillende namen zitten te bedenken, of aan haar eerste dagen met haar kindje denkt.
Ik kan me enigszins indenken hoe ze zich moet voelen. Zo'n zes jaar geleden kreeg ik te horen dat ik nog een broertje of zusje zou krijgen. Ik was door het dolle heen.
Maandenlang fantaseerde ik over het moment dat ik de klas ik kon lopen en kon zeggen: "Ik heb een broertje!" of: "Ik heb een zusje!". Vier jaar geleden kreeg ik het bericht opnieuw, en weer waren er die maanden van verwondering, over de groei van mijn moeders buik, en de hoop op het moment dat het kindje er was.
Het moet een tijd van verwondering en fascinatie zijn, de tijd dat er een kindje in je buik groeit. Ik vond dat al toen mijn zusjes (ja, uiteindelijk waren het allebei meisjes) in mijn moeders buik zaten, dan moet het helemaal fascinerend zijn als het in je eigen buik gebeurd!
Ik kan er met verwondering naar kijken: het idee, dat die vrouw die daar zit, met een kindje in haar buik zit. Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt en hierdoor kijk ik met een warm gevoel van binnen naar zwangere vrouwen. Ik ben heel benieuwd, hoe lang zou ze nog moeten? Wat voor namen heeft ze bedacht? Wat zou ze denken? Waarom zou ze zo zachtjes glimlachen?
Diep vanbinnen weet ik het: Ze geniet van het kindje in haar buik...

Geniet van je jeugd!

2009-10-25T20:14:00.000+01:00

De mensen zeiden altijd: "Geniet van je tienerjaren en je kindertijd, het gaat zo snel voorbij." Ik begreep dat nooit zo goed, het ging helemaal niet snel. Het schooljaar kabbelde elk jaar opnieuw rustig voort. Nu begrijp ik het wel. Sinds het begin van vorig jaar voelt het alsof ik van de eerste heuvel van de Goliath stort. Het gaat ineens angstwekkend snel.

De vierde klas is echt voorbij gevlogen (ja, ik zit nu in de vijfde) en ik zie tegen dit jaar op, aangezien de eerste acht weken ook zo voorbij waren en ik niet wil dat dit jaar eindigt.

Aan het eind van dit jaar doen een aantal vrienden van mij examen. Na het examen vertrekken ze allemaal naar hun vervolgopleiding. De een gaat journalistiek doen, de ander wil verloskundige worden en zo hebben ze allemaal iets wat ze heel graag willen doen. Dit heeft voor mij twee kanten:

Aan de ene kant zie ik op tegen het afscheid van mijn vrienden, het vertrek van ze en het laatste jaar zonder ze. Ik wil niet dat ze weggaan, want, niets tegen Marco Borsato, afscheid nemen bestaat wel. En wat heb ik daar een hekel aan.

De andere kant is dat ik over mijn eigen toekomst ga na denken. Wat wil ik doen? Welke studie wil ik kiezen? Welk beroep wil ik eigenlijk gaan doen? Ik denk er veel over na, aangezien het nu zo snel gaat en het dus binnen no-time mijn beurt is. Als ik heel eerlijk ben, vind ik het wel een beetje eng: examen doen en een vervolgstudie kiezen. Het "Ach, ik heb nog twee jaar de tijd..." gaat niet meer op. Ik twijfel nog tussen musical-theater en psychologie.

En toch, ik weet, dat wat ik ook kies, en wat ik ook doe; dat het altijd goed zal komen en dat ik heb genoten van mijn tienerjaren. Jij ook?

Special friend

2009-10-25T20:12:00.000+01:00

Ik heb genoeg vrienden en vriendinnen, allemaal zijn ze belangrijk voor me. Er is een vriendin, die staat buiten dat groepje van mijn close vriendengroep. Omdat ze zo speciaal is.

Ze is eigenlijk geen vriendin, meer een zusje. Een deel van mijn geschiedenis, onlosmakelijk verbonden met mijn verleden. Hoever ik ook terugdenk, ze is er overal.

18 april, 1997. Een nieuw meisje in de klas, net vier geworden. Dat was zij. Vanaf dat moment had ik een nieuw vriendinnetje. Een hartsvriendinnetje. Minstens drie keer in de week samen spelen, alles deden we samen.

Toen kwam groep 8, we gingen naar verschillende scholen, andere niveau's. Waarschijnlijk zou iedereen zijn eigen weg gaan. En toch, toch bleven wij vriendinnen. Een paar jaar hebben we elkaar heel weinig gezien, maar dat maakte niets uit.

We bleven elkaar zien, ik bij haar logeren op vakantie, uiteindelijk samen sporten.

Ze is heel speciaal, heeft een speciaal plekje in mijn hart. Afgelopen zondag waren we precies 12,5 jaar vriendinnen. Ik kreeg een briefje van haar, dat ze dankbaar was voor onze vriendschap. Dat is zo wederzijds. Ik ben zo dankbaar, voor al die jaren, voor al die dingen die we samen konden doen. We hebben altijd zo'n lol gehad, ik kon haar alles vertellen.

Lieve, lieve Coco, ik ben ook zo dankbaar voor jou. Ik wil je op deze manier bedanken voor je liefde, vriendschap, lol en gezelligheid. Je bent heel belangrijk voor mij.

Op naar de volgende 12,5 jaar vriendschap! Ik hou heel veel van je!

xxx

Gewenste mail

2009-10-25T20:09:00.000+01:00

Je kent het wel: de ene keer lopen de mailtjes aan de lopende band je mailbox in, de andere keer blijft hij onheilspellend leeg. En dan is er nog onderscheid te maken tussen mailtjes die je wel en die je niet wil hebben.

De laatste tijd blijft mijn mailbox onheilspellend leeg; en als ik al een mail krijg, is het net die ene die ik niet wil. Elke keer open ik vol hoop mijn mailbox, en hou ik mijn adem in als er "Receiving mail" in beeld komt. Zou dan nu toch die vurig gewenste mail komen? Maar nee, wederom slechts onzinnige mailtjes. Mailtjes over wat je waar mee naar toe moet nemen, over welke tram je moet nemen om op Utrecht Centraal te komen en over hoe laat iemand thuis was. Niets, werkelijk niets dat er op wijst dat ik ooit die gewenste mail krijg. Het is om gillend gek van te worden.

Kijk, je kan het nu opgeven, loslaten, vergeten en verdergaan. Maar zo zit ik nou net niet in elkaar. Als ik van iemand mail wil, wil ik die mail hebben ook. Desnoods zal ik diegene stalken, ik wil die mail.

Laat het deze keer nu net iets anders in elkaar zitten. De persoon in kwestie is een van mijn beste vrienden. Hem stalken stalken zou kunnen, ware het niet dat hij mij dan op school gaat vertellen dat ik hem zo vaak mail (hij vergeet hier even dat het allemaal om hetzelfde onderwerp gaat, namelijk een foto die hij heeft en die ik wil hebben), hij begrijpt blijkbaar de hint niet helemaal. Maar als ik hem niet stalk, stuurt hij ook niets. Doodzwijgen kan ook, maar dan krijg ik helemaal nooit mijn mail.

Dit is echt een typisch geval van een maildilemma. Ik wil een mail, maar stalken en doodzwijgen zijn allebei geen opties. Dan maar af en toe een subtiel mailtje ("Foto(A)? Sorry, maar ik wil hem zo graag hebben. Komt hij voorop mijn agenda (A)!"). Helaas werkt zelfs dit niet.

Ik heb alles geprobeerd: doodzwijgen, stalken, subtiele mailtjes. Niets werkt. Rest mij slechts een laatste optie. Ik schrijf er wel een blog over, in de hoop dat hij nu wel de hint begrijpt.

Verder is hij wel heel aardig hoor :D