Geniet van je jeugd!

De mensen zeiden altijd: "Geniet van je tienerjaren en je kindertijd, het gaat zo snel voorbij." Ik begreep dat nooit zo goed, het ging helemaal niet snel. Het schooljaar kabbelde elk jaar opnieuw rustig voort. Nu begrijp ik het wel. Sinds het begin van vorig jaar voelt het alsof ik van de eerste heuvel van de Goliath stort. Het gaat ineens angstwekkend snel.

De vierde klas is echt voorbij gevlogen (ja, ik zit nu in de vijfde) en ik zie tegen dit jaar op, aangezien de eerste acht weken ook zo voorbij waren en ik niet wil dat dit jaar eindigt.

Aan het eind van dit jaar doen een aantal vrienden van mij examen. Na het examen vertrekken ze allemaal naar hun vervolgopleiding. De een gaat journalistiek doen, de ander wil verloskundige worden en zo hebben ze allemaal iets wat ze heel graag willen doen. Dit heeft voor mij twee kanten:


Aan de ene kant zie ik op tegen het afscheid van mijn vrienden, het vertrek van ze en het laatste jaar zonder ze. Ik wil niet dat ze weggaan, want, niets tegen Marco Borsato, afscheid nemen bestaat wel. En wat heb ik daar een hekel aan.

De andere kant is dat ik over mijn eigen toekomst ga na denken. Wat wil ik doen? Welke studie wil ik kiezen? Welk beroep wil ik eigenlijk gaan doen? Ik denk er veel over na, aangezien het nu zo snel gaat en het dus binnen no-time mijn beurt is. Als ik heel eerlijk ben, vind ik het wel een beetje eng: examen doen en een vervolgstudie kiezen. Het "Ach, ik heb nog twee jaar de tijd..." gaat niet meer op. Ik twijfel nog tussen musical-theater en psychologie.


En toch, ik weet, dat wat ik ook kies, en wat ik ook doe; dat het altijd goed zal komen en dat ik heb genoten van mijn tienerjaren. Jij ook?

Special friend

Ik heb genoeg vrienden en vriendinnen, allemaal zijn ze belangrijk voor me. Er is een vriendin, die staat buiten dat groepje van mijn close vriendengroep. Omdat ze zo speciaal is.


Ze is eigenlijk geen vriendin, meer een zusje. Een deel van mijn geschiedenis, onlosmakelijk verbonden met mijn verleden. Hoever ik ook terugdenk, ze is er overal.

18 april, 1997. Een nieuw meisje in de klas, net vier geworden. Dat was zij. Vanaf dat moment had ik een nieuw vriendinnetje. Een hartsvriendinnetje. Minstens drie keer in de week samen spelen, alles deden we samen.

Toen kwam groep 8, we gingen naar verschillende scholen, andere niveau's. Waarschijnlijk zou iedereen zijn eigen weg gaan. En toch, toch bleven wij vriendinnen. Een paar jaar hebben we elkaar heel weinig gezien, maar dat maakte niets uit.

We bleven elkaar zien, ik bij haar logeren op vakantie, uiteindelijk samen sporten.


Ze is heel speciaal, heeft een speciaal plekje in mijn hart. Afgelopen zondag waren we precies 12,5 jaar vriendinnen. Ik kreeg een briefje van haar, dat ze dankbaar was voor onze vriendschap. Dat is zo wederzijds. Ik ben zo dankbaar, voor al die jaren, voor al die dingen die we samen konden doen. We hebben altijd zo'n lol gehad, ik kon haar alles vertellen.


Lieve, lieve Coco, ik ben ook zo dankbaar voor jou. Ik wil je op deze manier bedanken voor je liefde, vriendschap, lol en gezelligheid. Je bent heel belangrijk voor mij.

Op naar de volgende 12,5 jaar vriendschap! Ik hou heel veel van je!

xxx

Gewenste mail

Je kent het wel: de ene keer lopen de mailtjes aan de lopende band je mailbox in, de andere keer blijft hij onheilspellend leeg. En dan is er nog onderscheid te maken tussen mailtjes die je wel en die je niet wil hebben.

De laatste tijd blijft mijn mailbox onheilspellend leeg; en als ik al een mail krijg, is het net die ene die ik niet wil. Elke keer open ik vol hoop mijn mailbox, en hou ik mijn adem in als er "Receiving mail" in beeld komt. Zou dan nu toch die vurig gewenste mail komen? Maar nee, wederom slechts onzinnige mailtjes. Mailtjes over wat je waar mee naar toe moet nemen, over welke tram je moet nemen om op Utrecht Centraal te komen en over hoe laat iemand thuis was. Niets, werkelijk niets dat er op wijst dat ik ooit die gewenste mail krijg. Het is om gillend gek van te worden.

Kijk, je kan het nu opgeven, loslaten, vergeten en verdergaan. Maar zo zit ik nou net niet in elkaar. Als ik van iemand mail wil, wil ik die mail hebben ook. Desnoods zal ik diegene stalken, ik wil die mail.

Laat het deze keer nu net iets anders in elkaar zitten. De persoon in kwestie is een van mijn beste vrienden. Hem stalken stalken zou kunnen, ware het niet dat hij mij dan op school gaat vertellen dat ik hem zo vaak mail (hij vergeet hier even dat het allemaal om hetzelfde onderwerp gaat, namelijk een foto die hij heeft en die ik wil hebben), hij begrijpt blijkbaar de hint niet helemaal. Maar als ik hem niet stalk, stuurt hij ook niets. Doodzwijgen kan ook, maar dan krijg ik helemaal nooit mijn mail.

Dit is echt een typisch geval van een maildilemma. Ik wil een mail, maar stalken en doodzwijgen zijn allebei geen opties. Dan maar af en toe een subtiel mailtje ("Foto(A)? Sorry, maar ik wil hem zo graag hebben. Komt hij voorop mijn agenda (A)!"). Helaas werkt zelfs dit niet.


Ik heb alles geprobeerd: doodzwijgen, stalken, subtiele mailtjes. Niets werkt. Rest mij slechts een laatste optie. Ik schrijf er wel een blog over, in de hoop dat hij nu wel de hint begrijpt.

Verder is hij wel heel aardig hoor :D