Soms heb je van die momenten. Dat je gewoon stuiterend op de bank zit, of de neiging hebt om maar rondjes te gaan rennen, omdat je veel te veel energie hebt. Helaas zijn deze momenten nooit op het moment dat ze nodig zijn (lees: als je LO hebt), maar dat maakt niet uit.
Misschien is dit je compleet onbekend, dat is het mij alvast niet. Ik zal wel een kleine impressie geven, zodat je weet hoe het is.
Als ik te veel energie heb, gebeurt er ongeveer het volgende:
- ik wil te veel typen dan mijn vingers aan kunnen, dus typ ik te snel, en staat er 'shcirjven' in plaats van 'schrijven'
- ik lach overal om
- ik heb de neiging om overal tien van deze: :D smileys achter te zetten
- ik kan compleet niet mijn mond houden (al kan ik dat normaal ook heel slecht)
- ik heb zin om rondjes te gaan rennen of springen
Het laatste punt is misschien nog wel het vervelendste voor de mensen om me heen. Ik kan op dit soort momenten gewoon niet stilstaan. Ik draai rondjes, of ga serieus staan springen, sta te tikken met m'n voeten, noem maar op.
Er zijn nu vast mensen die gaan denken dat ik ADHD heb ofzo, maar dat is ook niet zo. Ik kan ook momenten super sloom zijn, helemaal nergens zin in hebben en wat zinloos op de bank hangen.
Ik denk dat het gewoon heel gezond is, af en toe lekker te veel energie hebben, want ik ben er dan ook altijd heel vrolijk bij.
Maar mensen, ik heb lang genoeg rustig geschreven aan deze blog, ik ga weer lekker stuiteren, wie doet er mee?
*stuiterstuiter*
dinsdag 29 december 2009
vrijdag 25 december 2009
De treinmuts
Een tijdje geleden schreef ik een blog over de treindummie. Vandaag ben ik er achter gekomen dat er naast de treindummie ook de treinmuts bestaat. Hoe ik weet dat de treinmuts bestaat? Tja, je raad het waarschijnlijk al: ik behoor zelf tot deze groep...
Kijk, vandaag zou ik naar de allerliefste jongen van de hele wereld gaan (om misverstanden of leuke verhalen te voorkomen: we hebben het hier over Nando), maar mijn moeder zei al: "Rijden de treinen wel gewoon op Eerste Kerstdag?" Natuurlijk rijden de treinen gewoon op Eerste Kerstdag. De truc hierna is om dan wel in de goeie trein te stappen.
Mijn vader zou me naar het station brengen. Wij komen aan, ik stap uit, hij rijd weg; je kent het. Toen liep ik nog een klein stukje naar het station toe, kwam er dus al een stoptrein aanrijden. Normaal is de trein van deze tijd ook altijd een stoptrein, en verder zijn het meestal sprinters en intercity's. Dus dit was, voor mijn idee, mijn trein. Dus ik keihard rennen, nog bijna onderuit gegaan ook, om die trein te halen. Ik kon Nando natuurlijk niet laten wachten op Utrecht omdat ik de trein had gemist (ftr: we zouden meeten op Utrecht, en daarna naar zijn huis gaan). Ergens vanbinnen voelde het ook wel raar, we waren toch helemaal niet zo laat weggegaan?
Maarja. Ik sprong in de trein, en toen de deuren dichtgingen, en ik een blik op het bord wierp, zag ik waarom het voor mijn gevoel niet klopte: ik zat in de trein naar Breukelen en Amsterdam, in plaats van de trein naar Utrecht.
Goed, een lang verhaal kort: ik ben in Breukelen uitgestapt en heb daar de trein naar Utrecht genomen, en Nando hoefde maar een kwartiertje op me te wachten. Toen hebben we samen de trein naar Houten gepakt, en het was echt superleuk bij hem thuis.
Maarja. Het is natuurlijk wel wat: ga je al bijna vijf jaar elke dag twee keer met de trein, stap je nog in de verkeerde trein.
Het is een once-in-your-lifetime-experience, zullen we maar zeggen(A).
Kijk, vandaag zou ik naar de allerliefste jongen van de hele wereld gaan (om misverstanden of leuke verhalen te voorkomen: we hebben het hier over Nando), maar mijn moeder zei al: "Rijden de treinen wel gewoon op Eerste Kerstdag?" Natuurlijk rijden de treinen gewoon op Eerste Kerstdag. De truc hierna is om dan wel in de goeie trein te stappen.
Mijn vader zou me naar het station brengen. Wij komen aan, ik stap uit, hij rijd weg; je kent het. Toen liep ik nog een klein stukje naar het station toe, kwam er dus al een stoptrein aanrijden. Normaal is de trein van deze tijd ook altijd een stoptrein, en verder zijn het meestal sprinters en intercity's. Dus dit was, voor mijn idee, mijn trein. Dus ik keihard rennen, nog bijna onderuit gegaan ook, om die trein te halen. Ik kon Nando natuurlijk niet laten wachten op Utrecht omdat ik de trein had gemist (ftr: we zouden meeten op Utrecht, en daarna naar zijn huis gaan). Ergens vanbinnen voelde het ook wel raar, we waren toch helemaal niet zo laat weggegaan?
Maarja. Ik sprong in de trein, en toen de deuren dichtgingen, en ik een blik op het bord wierp, zag ik waarom het voor mijn gevoel niet klopte: ik zat in de trein naar Breukelen en Amsterdam, in plaats van de trein naar Utrecht.
Goed, een lang verhaal kort: ik ben in Breukelen uitgestapt en heb daar de trein naar Utrecht genomen, en Nando hoefde maar een kwartiertje op me te wachten. Toen hebben we samen de trein naar Houten gepakt, en het was echt superleuk bij hem thuis.
Maarja. Het is natuurlijk wel wat: ga je al bijna vijf jaar elke dag twee keer met de trein, stap je nog in de verkeerde trein.
Het is een once-in-your-lifetime-experience, zullen we maar zeggen(A).
woensdag 23 december 2009
De keuze is aan jou...
2 Timotheüs 2:11-13
Deze boodschap is betrouwbaar: als wij met Hem gestorven zijn, zullen we ook met Hem leven; als wij volharden, zullen we ook met Hem heersen; als wij Hem verloochenen, zal Hij ons ook verloochenen; als wij hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet.
Ik kwam zojuist deze tekst tegen. Toen ik hem nog een keer las, zag ik pas wat voor diepe betekenis er eigenlijk achter zit.
Er staat dat de boodschap betrouwbaar is, en dus waar is. Dat is al één: wat er volgt is dus waar.
Dan staat er dat als wij met Hem, dit is Jezus, gestorven zijn, we ook met Hem zullen leven. Dit houd in dat als wij gestorven zijn voor de wereld, en dus ons oude leven hebben afgelegd. Ons oude leven vol zonden is op het kruis genageld op het moment dat Jezus daar hing. Als wij dood zijn voor de wereld, zijn we dus ergens anders levend, we leven dan in het koninkrijk van God. Wij leven dan in Gods genade, dankzij en met Jezus. Dit leven is voor eeuwig.
Hierna staat er dat als wij volharden we met God zullen heersen. Volharden betekent: niet opgeven, volhouden en hoe dan ook vasthouden. Als jij achter Jezus aangaat, wat er ook gebeurt, wat er ook is, dan zal je op het moment dat Hij terugkomt bij Hem zijn. Als jij vasthoudt aan God, houdt Hij vast aan jou. Hoe dan ook. En geeft Hij jou een plek in Zijn rijk, en mag je met Hem heersen.
De zin erop zegt dat als wij God verloochenen, Hij ons verloochent. Een synoniem van verloochenen is ontkennen. Als jij ontkent dat God er is, of dat Hij jou Vader is, kan Hij ook niet bij jou komen en moet Hij jou als Zijn kind ontkennen. Als jij je van Hem afkeert, kan Hij je niet terugomkeren, dan zou je geen vrije wil meer hebben.
Wat hierop volgt vind ik persoonlijk heel mooi: als wij Hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet. Dit lijkt een tegenstrijdigheid met de zin ervoor, maar dit is niet zo. Als jij je van God afkeert, en Hem dus ontrouw bent, blijft Hij open voor jou, Hij blijft met open armen wachten. Als Hij niet trouw zou wachten, en gewoon zou zeggen: “Bekijk het dan maar!” zou Hij niet echt trouw en volmaakt zijn. Het is een vaderlijke natuur om altijd trouw te zijn aan je kind. Aardse vaders slagen hier niet altijd in, want zij maken als ieder mens fouten, maar God zal altijd trouw met open armen blijven wachten, zelfs als wij niet trouw zijn.
Er staat hier dus ook dat je daden consequenties hebben. Als jij voor God kiest en een nieuw leven begint, zal je met Jezus leven; als jij volhardt in je geloof en altijd voor God blijft gaan, zul je met Hem heersen; als jij God ontkent als Vader, kan Hij niet anders dan jou ontkennen als Zijn kind. Maar er is altijd hoop: als jij je van Hem afgekeert hebt, en Hem opzij gezet hebt: Hij wacht op je, Hij blijft trouw met Zijn armen open staan, tot jij terugkeert.
God houdt zo veel van je, dat Hij rondjes door Zijn hele huis danst (en dat huis is groot!) als jij (misschien opnieuw) voor Hem kiest.
Hij wil niets liever dan je Vader zijn, maar wil jij ook zijn kind zijn?
Deze boodschap is betrouwbaar: als wij met Hem gestorven zijn, zullen we ook met Hem leven; als wij volharden, zullen we ook met Hem heersen; als wij Hem verloochenen, zal Hij ons ook verloochenen; als wij hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet.
Ik kwam zojuist deze tekst tegen. Toen ik hem nog een keer las, zag ik pas wat voor diepe betekenis er eigenlijk achter zit.
Er staat dat de boodschap betrouwbaar is, en dus waar is. Dat is al één: wat er volgt is dus waar.
Dan staat er dat als wij met Hem, dit is Jezus, gestorven zijn, we ook met Hem zullen leven. Dit houd in dat als wij gestorven zijn voor de wereld, en dus ons oude leven hebben afgelegd. Ons oude leven vol zonden is op het kruis genageld op het moment dat Jezus daar hing. Als wij dood zijn voor de wereld, zijn we dus ergens anders levend, we leven dan in het koninkrijk van God. Wij leven dan in Gods genade, dankzij en met Jezus. Dit leven is voor eeuwig.
Hierna staat er dat als wij volharden we met God zullen heersen. Volharden betekent: niet opgeven, volhouden en hoe dan ook vasthouden. Als jij achter Jezus aangaat, wat er ook gebeurt, wat er ook is, dan zal je op het moment dat Hij terugkomt bij Hem zijn. Als jij vasthoudt aan God, houdt Hij vast aan jou. Hoe dan ook. En geeft Hij jou een plek in Zijn rijk, en mag je met Hem heersen.
De zin erop zegt dat als wij God verloochenen, Hij ons verloochent. Een synoniem van verloochenen is ontkennen. Als jij ontkent dat God er is, of dat Hij jou Vader is, kan Hij ook niet bij jou komen en moet Hij jou als Zijn kind ontkennen. Als jij je van Hem afkeert, kan Hij je niet terugomkeren, dan zou je geen vrije wil meer hebben.
Wat hierop volgt vind ik persoonlijk heel mooi: als wij Hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet. Dit lijkt een tegenstrijdigheid met de zin ervoor, maar dit is niet zo. Als jij je van God afkeert, en Hem dus ontrouw bent, blijft Hij open voor jou, Hij blijft met open armen wachten. Als Hij niet trouw zou wachten, en gewoon zou zeggen: “Bekijk het dan maar!” zou Hij niet echt trouw en volmaakt zijn. Het is een vaderlijke natuur om altijd trouw te zijn aan je kind. Aardse vaders slagen hier niet altijd in, want zij maken als ieder mens fouten, maar God zal altijd trouw met open armen blijven wachten, zelfs als wij niet trouw zijn.
Er staat hier dus ook dat je daden consequenties hebben. Als jij voor God kiest en een nieuw leven begint, zal je met Jezus leven; als jij volhardt in je geloof en altijd voor God blijft gaan, zul je met Hem heersen; als jij God ontkent als Vader, kan Hij niet anders dan jou ontkennen als Zijn kind. Maar er is altijd hoop: als jij je van Hem afgekeert hebt, en Hem opzij gezet hebt: Hij wacht op je, Hij blijft trouw met Zijn armen open staan, tot jij terugkeert.
God houdt zo veel van je, dat Hij rondjes door Zijn hele huis danst (en dat huis is groot!) als jij (misschien opnieuw) voor Hem kiest.
Hij wil niets liever dan je Vader zijn, maar wil jij ook zijn kind zijn?
zondag 20 december 2009
Goed, jij je zin...
Er is mij vandaag meegedeeld dat ik ook gewoon zijn naam mag noemen in mijn blogs. Ik vond het zo eigenlijk wel leuk staan, maar daar was hij het niet helemaal mee eens (ik dacht trouwens dat wij hadden afgesproken dat je het af en toe ook 's met mij eens zou zijn?). Dus, okee dan, Nando krijgt zijn zin. Een hele blog over jou, waar je naam ook eens in voor komt. Aangezien er al wat blogs over jou gaan of waar jij in voor komt, alleen komt daar dus niet je naam in voor.
Hij heeft mij dus donderdagochtend om half zeven wakker gesmst, hij heeft me verteld dat ik niet perfectionistisch hoef te zijn en hij was degene van het maildilemma. Weten jullie dat ook weer.
Goed. Wat voor leuks zullen we eens over Nando vertellen? Het kan natuurlijk niet zo zijn dat er dan een hele blog over hem gaat, waar ook nog zijn naam in voor komt, en dat het dan minder dan 200 woorden zijn.
Okee, hij is een beetje maf, maar hee, dat ben ik ook. Hij is best bijzonder, aangezien hij het gewoon met mij uithoudt. Hij vindt het raar dat ik vaak appels koop, lacht me uit en is volgens mij verliefd op zijn iphone:).
Maar verder is hij ook heel lief hoor, je kan supergoed met hem praten, hij is fan van Jezus (pluspunt!) en lacht heel leuk.
Goed. Dat was dus een korte beschrijving van Nando, op mijn blog, met naam. Heb je toch je zin:)
Hij heeft mij dus donderdagochtend om half zeven wakker gesmst, hij heeft me verteld dat ik niet perfectionistisch hoef te zijn en hij was degene van het maildilemma. Weten jullie dat ook weer.
Goed. Wat voor leuks zullen we eens over Nando vertellen? Het kan natuurlijk niet zo zijn dat er dan een hele blog over hem gaat, waar ook nog zijn naam in voor komt, en dat het dan minder dan 200 woorden zijn.
Okee, hij is een beetje maf, maar hee, dat ben ik ook. Hij is best bijzonder, aangezien hij het gewoon met mij uithoudt. Hij vindt het raar dat ik vaak appels koop, lacht me uit en is volgens mij verliefd op zijn iphone:).
Maar verder is hij ook heel lief hoor, je kan supergoed met hem praten, hij is fan van Jezus (pluspunt!) en lacht heel leuk.
Goed. Dat was dus een korte beschrijving van Nando, op mijn blog, met naam. Heb je toch je zin:)
vrijdag 18 december 2009
Sneeuw en vakantie
Ik bevat het nog niet, jij wel? Het is gewoon nog niet doorgedrongen en geland, maar het is wel waar: WE HEBBEN VAKANTIE! Ik was er wel weer aan toe, ookal is het voor mijn gevoel helemaal nog niet zo lang geleden dat we herfstvakantie hadden.
Het kan ook haast niet mooier: vakantie én sneeuw! Ik vind het superleuk dat het heeft gesneeuwd. Een minpuntje was dat het me gisterochtend om half zeven al werd meegedeeld (terwijl ik er pas om half negen uithoefde), maar dat terzijde. Het is elk jaar weer helemaal leuk.
Maar, om even bij het oorspronkelijke onderwerp te blijven: het is vakantie! Het is wel grappig, hoe snel het gaat. Voor mijn gevoel is het zo kort geleden dat we herfstvakantie hadden, maar ik heb wel weer behoefte aan twee weken lekker geen school. Gewoon twee weken lekker niet op school en les en huiswerk focussen, maar lekker elke avond film kijken, overdag lekker niets doen als je daar zin in hebt en de hele dag warme chocomelk drinken zonder dat het je 30 cent zou kosten:D
Tuurlijk, tuurlijk, vakantie heeft ook zijn nadelen. Je ziet je vrienden en alle leuke mensen niet, bijvoorbeeld. En soms kan dat écht heel vervelend zijn. Maar hee, dan spreek je gewoon lekker met ze af! En dan vallen twee weken (hopelijk) wel mee...
Ik heb eigenlijk, ondanks dat ik al die leuke mensen niet zie, best wel zin in de vakantie. Ik ga lekker mijn kamer verven, heb met een paar mensen afgesproken (okee, dat valt best mee, één iemand komt me een dagje helpen met m'n kamer, en ik zie met Oud&Nieuw drie mensen uit de kerk. Maar daar gaat het niet om :)) en ik ga lekker wat momenten gewoon helemaal niets doen.
Leuke mensen die dit lezen, een hele fijne vakantie, geniet ervan, rust uit, als je tijd over hebt: kom gerust langs(A), en tot na de vakantie:D
Het kan ook haast niet mooier: vakantie én sneeuw! Ik vind het superleuk dat het heeft gesneeuwd. Een minpuntje was dat het me gisterochtend om half zeven al werd meegedeeld (terwijl ik er pas om half negen uithoefde), maar dat terzijde. Het is elk jaar weer helemaal leuk.
Maar, om even bij het oorspronkelijke onderwerp te blijven: het is vakantie! Het is wel grappig, hoe snel het gaat. Voor mijn gevoel is het zo kort geleden dat we herfstvakantie hadden, maar ik heb wel weer behoefte aan twee weken lekker geen school. Gewoon twee weken lekker niet op school en les en huiswerk focussen, maar lekker elke avond film kijken, overdag lekker niets doen als je daar zin in hebt en de hele dag warme chocomelk drinken zonder dat het je 30 cent zou kosten:D
Tuurlijk, tuurlijk, vakantie heeft ook zijn nadelen. Je ziet je vrienden en alle leuke mensen niet, bijvoorbeeld. En soms kan dat écht heel vervelend zijn. Maar hee, dan spreek je gewoon lekker met ze af! En dan vallen twee weken (hopelijk) wel mee...
Ik heb eigenlijk, ondanks dat ik al die leuke mensen niet zie, best wel zin in de vakantie. Ik ga lekker mijn kamer verven, heb met een paar mensen afgesproken (okee, dat valt best mee, één iemand komt me een dagje helpen met m'n kamer, en ik zie met Oud&Nieuw drie mensen uit de kerk. Maar daar gaat het niet om :)) en ik ga lekker wat momenten gewoon helemaal niets doen.
Leuke mensen die dit lezen, een hele fijne vakantie, geniet ervan, rust uit, als je tijd over hebt: kom gerust langs(A), en tot na de vakantie:D
zondag 13 december 2009
To my very lovely older sister
Saying ‘I love you’ is so easily done, but it means so much more than just three words.
It means…
…that you trust that someone
…that you would go to the end of the world for that someone
…that you can not imagine your life without that someone
…that you respect that someone
…that you look up to that someone
…that you hope to be as confident as that someone one day
…that you love that someone unconditional
…that you want that someone to know you will always be there for her
…that you are proud of that someone
…that you get a warm feeling in your tummy when you see that someone after a long time
…that that someone is a very important part of your life
That someone for me is you, and I think I can safely say that I LOVE YOU.
Lots of very sisterly love and a bunch of hugs
It means…
…that you trust that someone
…that you would go to the end of the world for that someone
…that you can not imagine your life without that someone
…that you respect that someone
…that you look up to that someone
…that you hope to be as confident as that someone one day
…that you love that someone unconditional
…that you want that someone to know you will always be there for her
…that you are proud of that someone
…that you get a warm feeling in your tummy when you see that someone after a long time
…that that someone is a very important part of your life
That someone for me is you, and I think I can safely say that I LOVE YOU.
Lots of very sisterly love and a bunch of hugs
donderdag 10 december 2009
Luxe, lange of ingewikkelde woorden
Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Van die woorden die je niet zou zoeken achter een zestienjarig meisje. Van die woorden die onzettend intelligent en welopgevoed klinken (niet dat ik niet goed ben opgevoed:)). Van die woorden die je niet elke dag gebruikt.
Luxe woorden zorgen er altijd weer voor dat je werkstuk er een stuk serieuzer uit ziet. Alsof je gelijk veel intelligenter bent. ‘Derhalve’ klinkt een stuk luxer dan ‘dus’. Daarom hebben wij voor de inleiding van onze geschiedenis PO maar gekozen voor derhalve. Dat geeft je werkstuk toch meer stijl, en wie weet heeft het een gunstige uitwerking op ons cijfer...
Lange woorden zijn altijd heel fijn, zeker als je hard hebt geoefend op het er snel van kunnen uitspreken. Het is zo leuk om supersnel zo’n woord te zeggen, en mensen dan te zien kijken met een gezicht van: uuh, tja. Dat zal vast wel waar zijn. Ik bedoel, als jij heel snel ‘relatieve cumulatieve frequentiepolygoon’ zegt, wie denkt dan dat je het over één of andere grafiek hebt? Ik zou denken dat iemand één of andere enge ziekte heeft... (alleen weet ik dus beter, en zou ik dat dus niet denken:))
Ingewikkelde woorden maken gewoon dat je je voor een halve seconde zo slim voelt. Dat vind ik altijd heel fijn. Als iemand in de winkel vraagt naar het doosje oss..-nogwatmetdemoeilijkenaam, en ik vraag: “Oh, u bedoelt ossiloccoccinum?” kijken ze me altijd een beetje beduusd aan. Ik vertel die arme mensen dan meestal maar dat ik er ook erg hard op heb geoefend...
Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Het is een te leuk gevoel dat jij weet wat die woorden betekenen, of dat je ze uberhaupt uit kan spreken. Het enige nadeel is dat ik niet altijd weet hoe je ze schrijft...
Maar, wie nog een leuk luxe, lang of ingewikkeld woord weet: ik wil ‘m weten!
Luxe woorden zorgen er altijd weer voor dat je werkstuk er een stuk serieuzer uit ziet. Alsof je gelijk veel intelligenter bent. ‘Derhalve’ klinkt een stuk luxer dan ‘dus’. Daarom hebben wij voor de inleiding van onze geschiedenis PO maar gekozen voor derhalve. Dat geeft je werkstuk toch meer stijl, en wie weet heeft het een gunstige uitwerking op ons cijfer...
Lange woorden zijn altijd heel fijn, zeker als je hard hebt geoefend op het er snel van kunnen uitspreken. Het is zo leuk om supersnel zo’n woord te zeggen, en mensen dan te zien kijken met een gezicht van: uuh, tja. Dat zal vast wel waar zijn. Ik bedoel, als jij heel snel ‘relatieve cumulatieve frequentiepolygoon’ zegt, wie denkt dan dat je het over één of andere grafiek hebt? Ik zou denken dat iemand één of andere enge ziekte heeft... (alleen weet ik dus beter, en zou ik dat dus niet denken:))
Ingewikkelde woorden maken gewoon dat je je voor een halve seconde zo slim voelt. Dat vind ik altijd heel fijn. Als iemand in de winkel vraagt naar het doosje oss..-nogwatmetdemoeilijkenaam, en ik vraag: “Oh, u bedoelt ossiloccoccinum?” kijken ze me altijd een beetje beduusd aan. Ik vertel die arme mensen dan meestal maar dat ik er ook erg hard op heb geoefend...
Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Het is een te leuk gevoel dat jij weet wat die woorden betekenen, of dat je ze uberhaupt uit kan spreken. Het enige nadeel is dat ik niet altijd weet hoe je ze schrijft...
Maar, wie nog een leuk luxe, lang of ingewikkeld woord weet: ik wil ‘m weten!
maandag 7 december 2009
Surprise!
Zo'n drie weken geleden hoorde ik dat ik naar Spanje ga verhuizen. Nee, grapje. Ik hoorde dat mijn zus Joyce en onze aangenomen geadopteerde broer Henri (kijk, officieel is hij geen familie, maar mijn zus en ik hebben hem geadopteerd al grote broer:)) met zijn tweeën naar de bios zouden gaan. Ik voelde me zwaar buitengesloten, waarom gingen ze zonder mij?
Toen belden vrienden van de week ook nog op, of ik kon oppassen de bewuste zaterdagavond (for the record (hè Nando;), dat was afgelopen zaterdag). Dus toen mijn zus zei: "Ja, je mag ook wel mee als je wil," kòn dat niet eens!
Zaterdagavond, toen ik uit mijn werk kwam, kwam ik Henri tegen. Hij kocht drie zakken M&M's, "Want," zei hij, "dan hebben we er alledrie één. ... Onee, jij moet oppassen vanavond..." Ja, dacht ik, wrijf het er nog even in. Hoedanook, ik mocht bij hem achterop want hij kwam toch bij ons eten.
Hoe toevallig, de twee kinders moesten even laat als ik weg, dus ze zouden me wel even afzetten bij het oppasadres. In de auto zei ik nog tegen Henri: "Je weet hoe je moet rijden, toch?" Ja, dat wist hij. Reed hij toch de verkeerde kant op! Vanaf dat moment ging het gesprek ongeveer zo:
Ik: "Hee, wat doe je nou?"
Zij: "SURPRISE!"
Ik: "Huh?!"
Joyce: "Je gaat met ons mee naar de bios!"
Ik: "Huh?! Nee, maar, huh, nee, hè, nee, dat kan niet! Ik moet oppassen! Dat kan echt niet!"
Joyce: "Nee, je gaat mee naar de bios, je gaat niet oppassen vanavond!"
Ik: "Hè?! Maar dat kan toch niet?! Ik moet oppassen! Ik kan echt niet mee!"
Joyce: "Je hóéft niet op te passen vanavond."
Toen begon het bij mij een beetje duidelijk te worden. Het bleek één groot complot te zijn: Joyce had onze vrienden gebeld of zij wilden doen alsof ik bij hen moest oppassen zaterdagavond. Dan zouden Joyce en Henri "toevallig" even laat weg moeten als ik, en me even "afzetten".
Op deze manier konden ze me verrassen met een avondje bios, als beloning voor mijn harde werken van afgelopen week (dat is tenminste wat ze mij als reden gaven:)).
Het heeft zo'n tien minuten geduurd voordat ik echt goed doorhad dat het een complot was, en dat ik helemaal niet hoefde op te passen. Ik heb de rest van de heenweg zitten giechelen. Maar het was een superleuke avond, en ik heb echt genoten!
Lieve Joyce&Henri: BEDANKT :D
Toen belden vrienden van de week ook nog op, of ik kon oppassen de bewuste zaterdagavond (for the record (hè Nando;), dat was afgelopen zaterdag). Dus toen mijn zus zei: "Ja, je mag ook wel mee als je wil," kòn dat niet eens!
Zaterdagavond, toen ik uit mijn werk kwam, kwam ik Henri tegen. Hij kocht drie zakken M&M's, "Want," zei hij, "dan hebben we er alledrie één. ... Onee, jij moet oppassen vanavond..." Ja, dacht ik, wrijf het er nog even in. Hoedanook, ik mocht bij hem achterop want hij kwam toch bij ons eten.
Hoe toevallig, de twee kinders moesten even laat als ik weg, dus ze zouden me wel even afzetten bij het oppasadres. In de auto zei ik nog tegen Henri: "Je weet hoe je moet rijden, toch?" Ja, dat wist hij. Reed hij toch de verkeerde kant op! Vanaf dat moment ging het gesprek ongeveer zo:
Ik: "Hee, wat doe je nou?"
Zij: "SURPRISE!"
Ik: "Huh?!"
Joyce: "Je gaat met ons mee naar de bios!"
Ik: "Huh?! Nee, maar, huh, nee, hè, nee, dat kan niet! Ik moet oppassen! Dat kan echt niet!"
Joyce: "Nee, je gaat mee naar de bios, je gaat niet oppassen vanavond!"
Ik: "Hè?! Maar dat kan toch niet?! Ik moet oppassen! Ik kan echt niet mee!"
Joyce: "Je hóéft niet op te passen vanavond."
Toen begon het bij mij een beetje duidelijk te worden. Het bleek één groot complot te zijn: Joyce had onze vrienden gebeld of zij wilden doen alsof ik bij hen moest oppassen zaterdagavond. Dan zouden Joyce en Henri "toevallig" even laat weg moeten als ik, en me even "afzetten".
Op deze manier konden ze me verrassen met een avondje bios, als beloning voor mijn harde werken van afgelopen week (dat is tenminste wat ze mij als reden gaven:)).
Het heeft zo'n tien minuten geduurd voordat ik echt goed doorhad dat het een complot was, en dat ik helemaal niet hoefde op te passen. Ik heb de rest van de heenweg zitten giechelen. Maar het was een superleuke avond, en ik heb echt genoten!
Lieve Joyce&Henri: BEDANKT :D
vrijdag 4 december 2009
Mijn leven is terug!
Het is gedaan! Het is afgelopen! Het is voorbij! DE TOETSWEEK IS GEWOON AFGELOPEN! Ik besef het nog niet helemaal, geloof ik. Ik ben er nog vrij rustig onder. Het lijkt ook gewoon te mooi om waar te zijn.
Het besef, het diepe besef, dat deze vreselijke week voorbij is, en dat het nog minstens vijftien weken duurt voor het feest weer van voor af aan begint, is gewoon nog niet tot me doorgedrongen. Ik had vanmiddag wel even een momentje van opleving, mijn vriendin kwam aanlopen, en toen had ik een moment van realisatie. Ik ging heel even uit mijn dak, plette haar half in een knuffel (sorry Cis ;))en sprong een rondje. Nu is het avond en dringt het langzaamaan tot me door.
Dit weekend hoef ik gewoon niets. Ik hoef niet te leren, ik hoef niet het weekend met mijn neus in een boek door te brengen en ik hoef gewoon helemaal niets (op morgen de hele dag werken, 's avonds oppassen bij iemand, zondag Chanoeka in de kerk vieren, en daarna pakjesmiddag met mijn familie, na. Valt best mee, toch?)!
Het is niet te geloven.
Ik ben er gewoon een beetje melig van. Ik heb net een spelletje met mijn nichtje gedaan, en het is zo heerlijk om relaxt een spelletje te kunnen doen, je slap te kunnen lachen, en ondertussen niet na te hoeven denken over logaritmische functies, normaalverdelingen en al die ongein.
Ik heb weer een leven. Ik kan mijn sociale netwerk weer gaan opbouwen. Ik ben weer terug in de wereld van normale mensen. En ik ben een beetje melig, dat krijg je van een week alleen leren en dan van gekheid niet weten wat je moet doen.
Ik wil afsluiten met een mop van mijn nichtje Anne-Mae: Wat is grijs van binnen en doorzichtig van buiten? Een olifant in een plastic zakje!
(Kijk, op dit moment is dit dus echt hilarisch voor mij... Heerlijk:))
Het besef, het diepe besef, dat deze vreselijke week voorbij is, en dat het nog minstens vijftien weken duurt voor het feest weer van voor af aan begint, is gewoon nog niet tot me doorgedrongen. Ik had vanmiddag wel even een momentje van opleving, mijn vriendin kwam aanlopen, en toen had ik een moment van realisatie. Ik ging heel even uit mijn dak, plette haar half in een knuffel (sorry Cis ;))en sprong een rondje. Nu is het avond en dringt het langzaamaan tot me door.
Dit weekend hoef ik gewoon niets. Ik hoef niet te leren, ik hoef niet het weekend met mijn neus in een boek door te brengen en ik hoef gewoon helemaal niets (op morgen de hele dag werken, 's avonds oppassen bij iemand, zondag Chanoeka in de kerk vieren, en daarna pakjesmiddag met mijn familie, na. Valt best mee, toch?)!
Het is niet te geloven.
Ik ben er gewoon een beetje melig van. Ik heb net een spelletje met mijn nichtje gedaan, en het is zo heerlijk om relaxt een spelletje te kunnen doen, je slap te kunnen lachen, en ondertussen niet na te hoeven denken over logaritmische functies, normaalverdelingen en al die ongein.
Ik heb weer een leven. Ik kan mijn sociale netwerk weer gaan opbouwen. Ik ben weer terug in de wereld van normale mensen. En ik ben een beetje melig, dat krijg je van een week alleen leren en dan van gekheid niet weten wat je moet doen.
Ik wil afsluiten met een mop van mijn nichtje Anne-Mae: Wat is grijs van binnen en doorzichtig van buiten? Een olifant in een plastic zakje!
(Kijk, op dit moment is dit dus echt hilarisch voor mij... Heerlijk:))
donderdag 3 december 2009
Het einde is in zicht...!
Het einde is in zicht, ja. Nog één dagje en dan is deze week van frustraties en horror weer over. Nog één middagje blokken, nog één middagje geen leven. Daarna ben ik weer terug in de wereld van de normaal levende mensen, en ben ik weer aanspreekbaar zonder dat ik afwezig uit mijn ogen kijk en ondertussen mijn geschiedenis nog eens doorlees.
Het is een week met hoge bergen, met prachtige uitzichten, en diepe dalen, zonder prachtig uitzicht, geweest. Er waren toetsen die geweldig gingen, en er waren toetsen die niet zo goed gingen. Of gewoon ronduit slecht gingen. Er waren cijfers waar ik van opkeek en cijfers die ik niet wil weten.
Neem nu maatschappijleer. Ik dacht dat ik de toets niet bepaald goed had gemaakt, ik had voor mijn gevoel bij de helft van de vragen gewoon onzin opgeschreven, maar ik blijk zowaar een 7,5 te hebben!
De andere kant van het verhaal is M&O. Ik had er zo verschrikkelijk hard voor geleerd, maar op de toets ging het bar slecht (ja Maarten, beter ga jij toch maar wel mijn toetsen maken:)). Ik zat compleet in de stress, alles liep door elkaar en bij elke vraag dacht ik: klopt het zo wel? Was het niet anders? Dat cijfer wil ik dus niet weten. (For the record: ik had een 4,5:S)
Nu alleen morgen nog, een makkelijk dagje. Nog twee toetsen, dan zijn we er weer doorheen, en begint het gewone leven weer. Ik kijk er naar uit. Vroeg thuis zijn is namelijk best leuk, maar niet als je al je tijd nodig hebt voor leren.
Nog één middagje bikkelen, één ochtendje werken, en het feest is voorbij.
Ik zie de gouden zonnestralen al aan de horizon.
Het is een week met hoge bergen, met prachtige uitzichten, en diepe dalen, zonder prachtig uitzicht, geweest. Er waren toetsen die geweldig gingen, en er waren toetsen die niet zo goed gingen. Of gewoon ronduit slecht gingen. Er waren cijfers waar ik van opkeek en cijfers die ik niet wil weten.
Neem nu maatschappijleer. Ik dacht dat ik de toets niet bepaald goed had gemaakt, ik had voor mijn gevoel bij de helft van de vragen gewoon onzin opgeschreven, maar ik blijk zowaar een 7,5 te hebben!
De andere kant van het verhaal is M&O. Ik had er zo verschrikkelijk hard voor geleerd, maar op de toets ging het bar slecht (ja Maarten, beter ga jij toch maar wel mijn toetsen maken:)). Ik zat compleet in de stress, alles liep door elkaar en bij elke vraag dacht ik: klopt het zo wel? Was het niet anders? Dat cijfer wil ik dus niet weten. (For the record: ik had een 4,5:S)
Nu alleen morgen nog, een makkelijk dagje. Nog twee toetsen, dan zijn we er weer doorheen, en begint het gewone leven weer. Ik kijk er naar uit. Vroeg thuis zijn is namelijk best leuk, maar niet als je al je tijd nodig hebt voor leren.
Nog één middagje bikkelen, één ochtendje werken, en het feest is voorbij.
Ik zie de gouden zonnestralen al aan de horizon.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
