Mijn leven is terug!

Het is gedaan! Het is afgelopen! Het is voorbij! DE TOETSWEEK IS GEWOON AFGELOPEN! Ik besef het nog niet helemaal, geloof ik. Ik ben er nog vrij rustig onder. Het lijkt ook gewoon te mooi om waar te zijn.

Het besef, het diepe besef, dat deze vreselijke week voorbij is, en dat het nog minstens vijftien weken duurt voor het feest weer van voor af aan begint, is gewoon nog niet tot me doorgedrongen. Ik had vanmiddag wel even een momentje van opleving, mijn vriendin kwam aanlopen, en toen had ik een moment van realisatie. Ik ging heel even uit mijn dak, plette haar half in een knuffel (sorry Cis ;))en sprong een rondje. Nu is het avond en dringt het langzaamaan tot me door.
Dit weekend hoef ik gewoon niets. Ik hoef niet te leren, ik hoef niet het weekend met mijn neus in een boek door te brengen en ik hoef gewoon helemaal niets (op morgen de hele dag werken, 's avonds oppassen bij iemand, zondag Chanoeka in de kerk vieren, en daarna pakjesmiddag met mijn familie, na. Valt best mee, toch?)!
Het is niet te geloven.

Ik ben er gewoon een beetje melig van. Ik heb net een spelletje met mijn nichtje gedaan, en het is zo heerlijk om relaxt een spelletje te kunnen doen, je slap te kunnen lachen, en ondertussen niet na te hoeven denken over logaritmische functies, normaalverdelingen en al die ongein.

Ik heb weer een leven. Ik kan mijn sociale netwerk weer gaan opbouwen. Ik ben weer terug in de wereld van normale mensen. En ik ben een beetje melig, dat krijg je van een week alleen leren en dan van gekheid niet weten wat je moet doen.
Ik wil afsluiten met een mop van mijn nichtje Anne-Mae: Wat is grijs van binnen en doorzichtig van buiten? Een olifant in een plastic zakje!
(Kijk, op dit moment is dit dus echt hilarisch voor mij... Heerlijk:))