Schoolshock

Jaja, in plaats van een cultuurshock een schoolshock. De shock van het weer naar school moeten, van de wekker die om 6:20u gaat, van het door de ijzige kou naar het station fietsen en van de lange dagen in een groot, koud gebouw rondhuppelen. Want het leven na de vakantie is weer begonnen.

Voor mij betekent dit twee dingen: blijheid, en niet-zo-blijheid.
Blijheid omdat ik mijn vriendinnen en vriendje nu lekker elke dag zie. Omdat ik dan lekker elke dag even face-to-face met ze kan kletsen. Omdat ik dan niet alleen ben aangewezen op mail en telefoon. Ik vind het heerlijk!
De niet-zo-blijheid is omdat ik nu weer elke dag door de vrieskou naar het station moet fietsen. Omdat ik zo lekker vroeg uit bed moet, terwijl ik het niet meer gewend ben. Omdat ik me elke dag weer realiseer dat ik gewoon weet hoe sardientjes in blik zich voelen, aangezien er een tekort aan treinmateriaal is (aldus de NS) en heel veel mensen zich in een veel te kleine trein proppen.
En last but helaas not least: omdat ik ineens weer bedolven ben onder het huiswerk. Heerlijk, al die leraren die zo lekker denken dat zij de enigen zijn die huiswerk opgeven, en die dat dan ook massaal maar gewoon doen. Ik ben weer mijn dagen aan het vullen met van en naar school reizen, op school rondlopen, af en toe wat brood naar binnen werken en bovenal: huiswerk maken.

Hmm, er ligt hier een stapel huiswerk naast me, ik ga er maar eens aan beginnen. En dat in schoolshock...