Ik heb het al een paar keer gehoord: "Ja, het is oudejaarsavond hè?" Huh? Oudejaarsavond? Ja, en morgen Nieuwjaarsdag. En nee, daarmee bedoel ik niet die van 30 december en 1 januari (onee, 31 december, 30 december was wat anders(L)), en ik hang ook geen andere godsdienst met andere jaartelling aan.
Het is eigenlijk heel simpel: vandaag is mijn allerlaatste dag als zestienjarige. Ik ben bezig aan mijn laatste uren als meisje van zestien jaar. Morgen begint mijn leven als zeventienjarige.
Ik heb er nu 17 jaar op zitten, en ga morgen beginnen aan mijn achtiende (ja echt, want je eerste levensjaar ben je nul!). Dat betekent dat ik er dan al bijna tweehondervier maanden op heb zitten, wat inhoud dat morgen de zesduizendtweehonderdnegende dag van mijn bestaan is. Dit zijn honderdnegenenveertigduizenzestien uren, wat weer achtmiljoennegenhonderdveertigduizendnegenhonderdzestig minuten zijn, wat resulteert in vijfhonderdzesendertigmiljoenvierhonderdzevenenvijftigzeshonderd seconden. Goh, dan lijk ik toch best wel oud:)
Morgen jarig zijn, betekent vandaag voorbereiden. Dan schakel je even hulp in van bijvoorbeeld je vriendje. We gingen samen met mijn zusjes taart maken, en het resultaat ziet er echt nog best wel goed uit!
Ik ben morgen jarig, EN IK HEB ER ZIN IN!!!!
dinsdag 23 februari 2010
donderdag 18 februari 2010
How much I love you
I love you as much as there are stars in heaven
I love you as much as there are water drops in the sea
I love you as much as there is sand on the beach
I love you as much as there is sunshine everyday
I love you as much as there are butterflies in my stomach
I love you as much as there are letters in all my books
I love you as much as there are hearts on all my notebooks
I love you as much as there is ink in my pens
I love you as much as there are smiles in my being
I love you as much as there is space in my heart
But dear Nando, while describing this all, I realise that this would never be enough to tell you how much I love you.
I love you as much as there are water drops in the sea
I love you as much as there is sand on the beach
I love you as much as there is sunshine everyday
I love you as much as there are butterflies in my stomach
I love you as much as there are letters in all my books
I love you as much as there are hearts on all my notebooks
I love you as much as there is ink in my pens
I love you as much as there are smiles in my being
I love you as much as there is space in my heart
But dear Nando, while describing this all, I realise that this would never be enough to tell you how much I love you.
maandag 15 februari 2010
Stressing? Go to God!
Sometimes, there are these moments when you think your head can’t take one more word, sound or thought. When you don’t know how to make something happen, and you’re afraid you’ll never achieve what you want.
Maybe you have no idea what I’m talking about, maybe you do. I know I do.
This afternoon I had one of these moments.
Tomorrow I have another M&O test. I was so afraid that I would mess it up. For my last test, the one I could do again, I had an amazing grade (a 6.9!), and so at this moment I really want to get a good grade for this test as well. But I was afraid. Afraid that I would mess it up again, that I would forget everything, that I would do everything wrong.
That’s one of those horrible moments, when I’m close to crying.
At those moments I am very grateful for the amazing God that we have. He gives you amazing people next to you that will perk you up. Amazing people that you can ask to pray for you, by just sending them an e-mail. Or amazing boyfriends that tell you to relax, that you’re okay the way you are.
And above all, you can go to this amazing God. It is so wonderful.
I couldn’t take it anymore this afternoon. I thought I was going crazy. So I turned on a very good CD (JesusCulture, for those interested:)), and lay down on my bed. I went to God, and told Him that I was afraid, and that I couldn’t do this on my own. Asked Him if He wanted to give me peace, and help me to finish studying with peace. If He could do this for me, as I wasn’t capable myself.
And He did. He gave me peace, He is helping me.
At this moment, I am not looking forward to my test, but I’m relaxed about it. It will be okay, whether I get a good grade or not. God will help me, and He is with me.
Is He with you too?
Maybe you have no idea what I’m talking about, maybe you do. I know I do.
This afternoon I had one of these moments.
Tomorrow I have another M&O test. I was so afraid that I would mess it up. For my last test, the one I could do again, I had an amazing grade (a 6.9!), and so at this moment I really want to get a good grade for this test as well. But I was afraid. Afraid that I would mess it up again, that I would forget everything, that I would do everything wrong.
That’s one of those horrible moments, when I’m close to crying.
At those moments I am very grateful for the amazing God that we have. He gives you amazing people next to you that will perk you up. Amazing people that you can ask to pray for you, by just sending them an e-mail. Or amazing boyfriends that tell you to relax, that you’re okay the way you are.
And above all, you can go to this amazing God. It is so wonderful.
I couldn’t take it anymore this afternoon. I thought I was going crazy. So I turned on a very good CD (JesusCulture, for those interested:)), and lay down on my bed. I went to God, and told Him that I was afraid, and that I couldn’t do this on my own. Asked Him if He wanted to give me peace, and help me to finish studying with peace. If He could do this for me, as I wasn’t capable myself.
And He did. He gave me peace, He is helping me.
At this moment, I am not looking forward to my test, but I’m relaxed about it. It will be okay, whether I get a good grade or not. God will help me, and He is with me.
Is He with you too?
maandag 8 februari 2010
De kapper
Er zijn van die momenten waar je enorm tegenop hebt gezien, ze op het moment zelf toch wel even niet mee vallen, en waarvan je achteraf zegt dat het toch niet zo erg was.
Zo’n moment had ik vandaag.
Ik heb al ongeveer drie weken een discussie over het haar van mijn vriendje. Met Nando zelf, om precies te zijn. Ik was namelijk nogal gehecht aan zijn haar, maar hij wilde naar de kapper. Het moest allemaal veel korter. Ik vond dat hij best naar de kapper mocht, als hij het gewoon liet bijpunten, en het niet veel korter deed. Was hij het dus niet helemaal mee eens.
Nouja, hij zou niet afgelopen vrijdag, maar de vrijdag ervoor naar de kapper gaan. Heeft hij niet gedaan, had geen zin ofzo. Toen zou hij afgelopen zaterdag gaan, kon niet: de kapper was dicht. Dus ging hij vandaag. Niets dat hem tegen kon houden.
Zat ik in de trein, werd ik gebeld. Het was een beetje korter geknipt. Ik in de stress, je begrijpt het. Hij zou een foto sturen, maar ja, ik was nog niet thuis. Ik hartstikke stil in de trein, het viel zelfs Maikel op. Tja, wat wil je?
Ik kwam thuis, ben bijna gelijk doorgelopen naar mijn computer. Ik heb wel eerst mijn moeder ingelicht, dat als ik niet meer naar beneden zou komen, ze zou weten hoe het kwam. Met een steen in mijn maag mijn computer aangezet, doodsbang mijn gmail geopend. Ojee. Ik had mail. Met foto. Compleet gespannen de mail geopend.
Oh. Nee. Korter is ook echt korter. Mijn zusje naar mijn moeder gestuurd, met de boodschap dat ik van mijn stoel gekletterd was. Moeders komt naar boven, geeft me wat morele steun, relativeert het hele geval een beetje, vertrekt weer naar beneden. Even later komt zuslief naar boven, met dat moeders haar naar boven had gestuurd om me wat te steunen. “Maar,” merkte ze op, “je hebt gelukkig nog wat chocola.”
Tja. Nu vragen jullie je natuurlijk allemaal af hoe je zo’n relatiecrisis doorkomt. Luister en huiver.
Haal een keer diep adem. Vraag om een andere foto, gewoon, om er nog wat perspectief op te werpen. Bekijk de foto nog eens goed. Kijk nog eens goed. En dan zie je daar toch dat die jongen met die gekortwiekte haren, nog steeds de ontzettend lieve, superknappe en compleet geweldige jongen is waar je zo hopeloos verliefd op werd.
Natuurlijk is het even wennen, maar ik hou te veel van hem om hem te laten gaan, en natuurlijk krijgen we in de toekomst er weer discussies over. Elke keer als hij naar de kapper wil. Want ja, ik ben nou eenmaal gehecht aan zijn haar.
Zo’n moment had ik vandaag.
Ik heb al ongeveer drie weken een discussie over het haar van mijn vriendje. Met Nando zelf, om precies te zijn. Ik was namelijk nogal gehecht aan zijn haar, maar hij wilde naar de kapper. Het moest allemaal veel korter. Ik vond dat hij best naar de kapper mocht, als hij het gewoon liet bijpunten, en het niet veel korter deed. Was hij het dus niet helemaal mee eens.
Nouja, hij zou niet afgelopen vrijdag, maar de vrijdag ervoor naar de kapper gaan. Heeft hij niet gedaan, had geen zin ofzo. Toen zou hij afgelopen zaterdag gaan, kon niet: de kapper was dicht. Dus ging hij vandaag. Niets dat hem tegen kon houden.
Zat ik in de trein, werd ik gebeld. Het was een beetje korter geknipt. Ik in de stress, je begrijpt het. Hij zou een foto sturen, maar ja, ik was nog niet thuis. Ik hartstikke stil in de trein, het viel zelfs Maikel op. Tja, wat wil je?
Ik kwam thuis, ben bijna gelijk doorgelopen naar mijn computer. Ik heb wel eerst mijn moeder ingelicht, dat als ik niet meer naar beneden zou komen, ze zou weten hoe het kwam. Met een steen in mijn maag mijn computer aangezet, doodsbang mijn gmail geopend. Ojee. Ik had mail. Met foto. Compleet gespannen de mail geopend.
Oh. Nee. Korter is ook echt korter. Mijn zusje naar mijn moeder gestuurd, met de boodschap dat ik van mijn stoel gekletterd was. Moeders komt naar boven, geeft me wat morele steun, relativeert het hele geval een beetje, vertrekt weer naar beneden. Even later komt zuslief naar boven, met dat moeders haar naar boven had gestuurd om me wat te steunen. “Maar,” merkte ze op, “je hebt gelukkig nog wat chocola.”
Tja. Nu vragen jullie je natuurlijk allemaal af hoe je zo’n relatiecrisis doorkomt. Luister en huiver.
Haal een keer diep adem. Vraag om een andere foto, gewoon, om er nog wat perspectief op te werpen. Bekijk de foto nog eens goed. Kijk nog eens goed. En dan zie je daar toch dat die jongen met die gekortwiekte haren, nog steeds de ontzettend lieve, superknappe en compleet geweldige jongen is waar je zo hopeloos verliefd op werd.
Natuurlijk is het even wennen, maar ik hou te veel van hem om hem te laten gaan, en natuurlijk krijgen we in de toekomst er weer discussies over. Elke keer als hij naar de kapper wil. Want ja, ik ben nou eenmaal gehecht aan zijn haar.
vrijdag 5 februari 2010
RE: Pennenstrijd
In response to my sisters long-time-ago-written "Pennenstrijd".
Beloved sister, I was completely flabberghasted by your blog. Yes, it was such a nice surprise to read my most-intelligent remark: "I have absolutely nothing in my head!" ON THE INTERNET, where EVERYONE can read it! I thank you from the bottom of my heart.
How am I assumed now to write a sweet-sounding piece about your early morning moods? By 'early morning moods' I mean the ones you actually have, not the ones you're denying on your blogs. Or about how, sometimes, you still try to make me listen to you; which still isn't working, is it? Or about the way you say you don't have any bad habits, when I ask you to tell me some?
Let me try.
You early morning moods indicate that you're a varied person. In the mornings you wear this I-am-not-so-shinyface; in the afternoons you wear your I-am-more-shiny-nowface and in the evening you're just this nice chatty sister.
You trying to make me listen indicates that you're just an amazing older sitster, that want the best for her eldest younger sister. So you tell me what to do.
Finally, you saying you don't have any bad habits just indicates that you're a person with humour. Because you, like every other person, do have bad habits that I won't name here.
Don't get me wrong, those things jus make me love you more. I have learned to not respond when someone dares me. Cover their faults with love, wasn't it?
Take the floor and I hope you still love me!
Beloved sister, I was completely flabberghasted by your blog. Yes, it was such a nice surprise to read my most-intelligent remark: "I have absolutely nothing in my head!" ON THE INTERNET, where EVERYONE can read it! I thank you from the bottom of my heart.
How am I assumed now to write a sweet-sounding piece about your early morning moods? By 'early morning moods' I mean the ones you actually have, not the ones you're denying on your blogs. Or about how, sometimes, you still try to make me listen to you; which still isn't working, is it? Or about the way you say you don't have any bad habits, when I ask you to tell me some?
Let me try.
You early morning moods indicate that you're a varied person. In the mornings you wear this I-am-not-so-shinyface; in the afternoons you wear your I-am-more-shiny-nowface and in the evening you're just this nice chatty sister.
You trying to make me listen indicates that you're just an amazing older sitster, that want the best for her eldest younger sister. So you tell me what to do.
Finally, you saying you don't have any bad habits just indicates that you're a person with humour. Because you, like every other person, do have bad habits that I won't name here.
Don't get me wrong, those things jus make me love you more. I have learned to not respond when someone dares me. Cover their faults with love, wasn't it?
Take the floor and I hope you still love me!
donderdag 4 februari 2010
Sneeuw is stom
Sneeuw is best leuk in de winter.
Sneeuw is best leuk tijdens kerst.
Sneeuw is best leuk als het vakantie is.
Sneeuw is best leuk als je zelf kiest wanneer je naar buiten gaat.
Sneeuw is best leuk als het valt en je er ’s avonds met je vriendje doorheen kan lopen.
En toch is sneeuw stom. Waarom?
Omdat sneeuw in de winter leuk is zolang het twee of drie dagen duurt. Daarna ben ik het zat. Dan heb ik het wel gezien, en mag het voor minstens een halve maand weg voor ik er weer twee of drie dagen van kan genieten.
Omdat sneeuw tijdens kerst toch is wat iedereen altijd wil. Er gaat geen jaar voorbij of je hoort iemand zeggen: “Goh, ik hoop toch zó op een witte kerst dit jaar!” Nou, die heb je dan nu gehad. En áls er dan een witte kerst is, kan je nergens heen, omdat er overal sneeuw ligt. Gezellig dan, familiediners.
Omdat sneeuw in de vakantie niet alleen in de vakantie blijft liggen. Het blijft ook liggen als je allang weer naar school moet, en er dan dus elke ochten doorheen moet. Mét gevaar voor je leven. Want sneeuw is nogal glad. En vallen doet nogal pijn (jup, ik ben ervaringsdeskundige).
Omdat sneeuw er niet alleen ligt als je zelf kan kiezen of je naar buiten wil. Zoals ik al zei, je moet ook tijdens schoolweken naar buiten, en naar je werk, en een boodschapje doen voor je moeder, en naar je vriendje. En dan krijg je echt best wel natte voeten, zeker als je met vriendje&fiets en al onderuit gaat.
Omdat sneeuw nooit valt als jij bij je vriendje bent, of hij bij jou. Dus dat je elke keer op je fietsje zit, of naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, en dus maar naar je vriendje smst: Het sneeuwt hier, bij jou ook? Ik wilde dat je hier was en we er samen doorheen konden lopen...
Iedereen die een witte kerst wilde, heeft die dan dit jaar gehad. En nu is het wel weer genoeg. En dat is geen zeuren, maar dat is gewoon een nuchtere constatering, gebaseerd op mijn mening, ondersteund met een paar empirische argumenten. Ik heb het compleet gehad met de sneeuw en het ijs, helaas blijft het volgens het weerbericht nog wel even vriezen. Zucht...
Sneeuw is best leuk tijdens kerst.
Sneeuw is best leuk als het vakantie is.
Sneeuw is best leuk als je zelf kiest wanneer je naar buiten gaat.
Sneeuw is best leuk als het valt en je er ’s avonds met je vriendje doorheen kan lopen.
En toch is sneeuw stom. Waarom?
Omdat sneeuw in de winter leuk is zolang het twee of drie dagen duurt. Daarna ben ik het zat. Dan heb ik het wel gezien, en mag het voor minstens een halve maand weg voor ik er weer twee of drie dagen van kan genieten.
Omdat sneeuw tijdens kerst toch is wat iedereen altijd wil. Er gaat geen jaar voorbij of je hoort iemand zeggen: “Goh, ik hoop toch zó op een witte kerst dit jaar!” Nou, die heb je dan nu gehad. En áls er dan een witte kerst is, kan je nergens heen, omdat er overal sneeuw ligt. Gezellig dan, familiediners.
Omdat sneeuw in de vakantie niet alleen in de vakantie blijft liggen. Het blijft ook liggen als je allang weer naar school moet, en er dan dus elke ochten doorheen moet. Mét gevaar voor je leven. Want sneeuw is nogal glad. En vallen doet nogal pijn (jup, ik ben ervaringsdeskundige).
Omdat sneeuw er niet alleen ligt als je zelf kan kiezen of je naar buiten wil. Zoals ik al zei, je moet ook tijdens schoolweken naar buiten, en naar je werk, en een boodschapje doen voor je moeder, en naar je vriendje. En dan krijg je echt best wel natte voeten, zeker als je met vriendje&fiets en al onderuit gaat.
Omdat sneeuw nooit valt als jij bij je vriendje bent, of hij bij jou. Dus dat je elke keer op je fietsje zit, of naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, en dus maar naar je vriendje smst: Het sneeuwt hier, bij jou ook? Ik wilde dat je hier was en we er samen doorheen konden lopen...
Iedereen die een witte kerst wilde, heeft die dan dit jaar gehad. En nu is het wel weer genoeg. En dat is geen zeuren, maar dat is gewoon een nuchtere constatering, gebaseerd op mijn mening, ondersteund met een paar empirische argumenten. Ik heb het compleet gehad met de sneeuw en het ijs, helaas blijft het volgens het weerbericht nog wel even vriezen. Zucht...
Abonneren op:
Reacties (Atom)
