Three months, what is that exactly? It is quite some days, in this case 91 days actually. Three months is also a quarter of a year. Three months is only three months to go before six months.
It also is...
Three months of sweet smiles
Three months of holding my hand in that special way
Three months of never ending joy
Three months of immeasurable happiness
Three months of silly conversations, as well as serious ones
Three months of ‘Hello darling’s’ when I arrive at school
Three months of running towards someone one after a ‘long-time-no-see’
Three months of hugs when I feel down
Three months of ‘I’m so proud of you’s’ when I am on BBC Shortlists
Three months of arms around my waist when I’m talking with friends
Three months is exactly the time that I can say I have a boyfriend.
And now that I experienced him closely these three months,
I can still say: I LOVE YOU SO VERY MUCH.
(ps. Ofcourse, most of these things also happened before these three months, but in those three months they all got an extra special meaning to me :))
dinsdag 30 maart 2010
Sudden attention
At school, teachers or directors I barely know are suddenly congratulating me. Others tell me I wrote a very nice piece, and they voted for me. I’ve been invited to have tea with the British Ambassador. I was invited for The English Breakfast Radio (I wasn’t chosen, but my best friend Rebecca is, so all listen to it April 9th to the AmsterdamRadio!), and Thursday I will be going to Amsterdam for a little interview.
Why all this attention? Why all this fuss? Why are these people inviting me for things, or congratulating me?
It is all the BBC Awards.
People read my essay, and feel this sudden urge to really have to tell me it was okay. They have this need within them, to assure me that they liked to read it. To be honest, I’m being a bit sarcastic, but actually it is quite nice to have people suddenly saying these things to me.
And this interview is for the Finals, on April 10th. They make a little film interview that is shown at the Finals. Really funny, I will see my face at quite a big screen, and probably be really ashamed of myself. But it is all part of being on the shortlist, so I will survive.
At last, but definitely not least: tea with the British Ambassador. April 9th I will have tea with the Finalists of both the Writing and the Speaking Awards, and meet the British Ambassador in Real Life. Quite a chance, don’t you think? Fortunately I’m going with Rebecca; I wouldn’t have dared on my own.
So, the BBC Public Speakers and Young Writers Awards bring me some opportunities. I try to use as many as possible to have a great time.
You know, the BBC Awards is one great adventure, and I’m enjoying every minute of it.
Why all this attention? Why all this fuss? Why are these people inviting me for things, or congratulating me?
It is all the BBC Awards.
People read my essay, and feel this sudden urge to really have to tell me it was okay. They have this need within them, to assure me that they liked to read it. To be honest, I’m being a bit sarcastic, but actually it is quite nice to have people suddenly saying these things to me.
And this interview is for the Finals, on April 10th. They make a little film interview that is shown at the Finals. Really funny, I will see my face at quite a big screen, and probably be really ashamed of myself. But it is all part of being on the shortlist, so I will survive.
At last, but definitely not least: tea with the British Ambassador. April 9th I will have tea with the Finalists of both the Writing and the Speaking Awards, and meet the British Ambassador in Real Life. Quite a chance, don’t you think? Fortunately I’m going with Rebecca; I wouldn’t have dared on my own.
So, the BBC Public Speakers and Young Writers Awards bring me some opportunities. I try to use as many as possible to have a great time.
You know, the BBC Awards is one great adventure, and I’m enjoying every minute of it.
maandag 22 maart 2010
Ohja, ook wel leuk om te vertellen :)
Misschien is het sommigen van jullie ontgaan, anderen hebben er drie maanden mee moeten leven, en sommigen weten niet eens van het bestaan af.
Welk bestaan? Dat van de BBC Awards for Young Writers and Public Speakers.
Dit is een wedstrijd waar Rebecca ons al eerder mee bekend maakte in een van haar blogs (in Het is bijna zover!), en het is voor jongeren tussen de 16 en 22 jaar. Je kunt meedoen aan het debat (Public Speakers), of een essay schrijven.
Rebecca en ik, en nog enkele mensen van onze school, kozen voor het laatste.
Op 31 januari moest dé essay zijn ingeleverd. Bibberbibber voor bijna 2 maanden lang, want 21 maart zou de lijst met de tien finalisten, van de 105 deelnemers, online komen.
Tja, dan ga je die van Rebecca lezen, en dan valt je eigen toch wel tegen. Maar dat maakt niet uit. Het is al tof dat je überhaupt mee mocht doen.
Toen kwam 20 maart. Economie het eerste. Heel saai. Na de les stond er een nogal hyper meisje bij de deur te stuiteren, en zodra de eerste drie mensen de klas uit waren stuiterde ze naar binnen: "WE ZIJN DOOR! WE ZIJN DOOR!"
Ja echt. Rebecca en ik waren allebei door! De rest van de dag (en het weekend, en nu nog eigenlijk) was ik hyper.
10 april is de dag. Dan horen we wiens essay goed genoeg was om een reis naar Engeland te winnen. Bibberbibber.
ps. Je kan onze essays lezen op de BBC-site :)
Welk bestaan? Dat van de BBC Awards for Young Writers and Public Speakers.
Dit is een wedstrijd waar Rebecca ons al eerder mee bekend maakte in een van haar blogs (in Het is bijna zover!), en het is voor jongeren tussen de 16 en 22 jaar. Je kunt meedoen aan het debat (Public Speakers), of een essay schrijven.
Rebecca en ik, en nog enkele mensen van onze school, kozen voor het laatste.
Op 31 januari moest dé essay zijn ingeleverd. Bibberbibber voor bijna 2 maanden lang, want 21 maart zou de lijst met de tien finalisten, van de 105 deelnemers, online komen.
Tja, dan ga je die van Rebecca lezen, en dan valt je eigen toch wel tegen. Maar dat maakt niet uit. Het is al tof dat je überhaupt mee mocht doen.
Toen kwam 20 maart. Economie het eerste. Heel saai. Na de les stond er een nogal hyper meisje bij de deur te stuiteren, en zodra de eerste drie mensen de klas uit waren stuiterde ze naar binnen: "WE ZIJN DOOR! WE ZIJN DOOR!"
Ja echt. Rebecca en ik waren allebei door! De rest van de dag (en het weekend, en nu nog eigenlijk) was ik hyper.
10 april is de dag. Dan horen we wiens essay goed genoeg was om een reis naar Engeland te winnen. Bibberbibber.
ps. Je kan onze essays lezen op de BBC-site :)
Oh, jubel het van de daken!
Oh zonneschijn,
met het helder licht.
Dat maakt mijn hartje blij,
nu voor haar de winter is gezwicht!
Oh ja! Jubel het van de daken! Roep het van de heuvels! Zing het op het station! Het is werkelijk waar, laat een ieder het horen!
Voor degene die de laatste paar weken onder een steen geleefd heeft: de kalender is weer die geweldige grens gepasseerd. Dat fantastische moment dat een nieuwe periode inluidt. Die geweldige dag waarmee een nieuwe tijd wordt gemarkeerd.
Het was gister 21 maart.
Voor degene die zijn hele leven al onder een steen leeft: 21 maart betekent lente!
Lente, oh mooie lente!
De aarde warmt weer op (ghehe, misschien toch maar weer een klimaattop?), het zonnetje schijnt, de sneeuw verdwijnt, en het gelukkige gevoel is terug!
Ik word er haast dichterlijk van, maar ik heb geen tijd. Ik moet nog even van de daken jubelen dat het weer lente is!
(voor de buren: sorry, ik zal in het vervolg niet meer na acht uur 's avonds jubelen.)
met het helder licht.
Dat maakt mijn hartje blij,
nu voor haar de winter is gezwicht!
Oh ja! Jubel het van de daken! Roep het van de heuvels! Zing het op het station! Het is werkelijk waar, laat een ieder het horen!
Voor degene die de laatste paar weken onder een steen geleefd heeft: de kalender is weer die geweldige grens gepasseerd. Dat fantastische moment dat een nieuwe periode inluidt. Die geweldige dag waarmee een nieuwe tijd wordt gemarkeerd.
Het was gister 21 maart.
Voor degene die zijn hele leven al onder een steen leeft: 21 maart betekent lente!
Lente, oh mooie lente!
De aarde warmt weer op (ghehe, misschien toch maar weer een klimaattop?), het zonnetje schijnt, de sneeuw verdwijnt, en het gelukkige gevoel is terug!
Ik word er haast dichterlijk van, maar ik heb geen tijd. Ik moet nog even van de daken jubelen dat het weer lente is!
(voor de buren: sorry, ik zal in het vervolg niet meer na acht uur 's avonds jubelen.)
woensdag 17 maart 2010
Vakkundig Opvoedend Onverantwoord
Tja, gister was ik gewoon heerlijk opvoedkundig onverantwoord bezig. Kijk, natuurlijk, ik moet het goede voorbeeld geven, en mijn zusjes laten zien hoe het moet; maar soms, soms ben ik gewoon even fijn grote zus en ben ik Vakkundig Opvoedend Onverantwoord bezig.
In het kader van het goede voorbeeld geven: Als mijn zusjes hun tong uitsteken, roep ik standaard: 'Moet je zeep?' Als ze me likken, ook zo. Als ze op de bank springen, reageer ik met: 'Hee! Dat mag niet joh!' En als ze niet luisteren, krijgen ze een 'Moet je een schop onder je kont, ofzo?' naar hun hoofd geslingerd. En héél soms, als ik het stiekem ook niet meer zo goed weet, en het kleine kind in mij naar boven komt, zeg ik: 'Ik ga naar papa en mama hoor!' Werkt altijd.
En toch, ik ben niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben niet altijd zo goed verantwoord in mijn reacties op de twee prinsesjes bij mij thuis. Zo ook gisteren.
Mijn jongste zusje was uit logeren, de ander zat bij mij op de bank. Ze zou me een kusje geven. Helaas voor haar zag ik aan haar twinkelende oogjes dat ik iets anders kon verwachten. Ik waarschuwde haar vast: 'Als je likt, lik ik terug.' Ze was niet afgeschrokken. Ik waarschuwde nog een keer: 'Je weet het, ik lik je hele gezicht onder!' Je zag haar denken. 'Maar ik geef echt een kusje, hoor!' Goed, doe dan maar.
Mooi niet dus. Ik kreeg een lik over mijn wang. En tja, toen vroeg ze erom. Want je moet natuurlijk wel doen wat je beloofd. Wat volgde was een stoeibui waarbij ik deed wat ik had beloofd.
En ik heb echt keihard gelachen. Het is natuurlijk niet echt verantwoord, maar wel heel grappig.
Het is natuurlijk compleet en Vakkundig Opvoedend Onverantwoord, maar dat zijn soms juist de leukste dingen.
In het kader van het goede voorbeeld geven: Als mijn zusjes hun tong uitsteken, roep ik standaard: 'Moet je zeep?' Als ze me likken, ook zo. Als ze op de bank springen, reageer ik met: 'Hee! Dat mag niet joh!' En als ze niet luisteren, krijgen ze een 'Moet je een schop onder je kont, ofzo?' naar hun hoofd geslingerd. En héél soms, als ik het stiekem ook niet meer zo goed weet, en het kleine kind in mij naar boven komt, zeg ik: 'Ik ga naar papa en mama hoor!' Werkt altijd.
En toch, ik ben niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben niet altijd zo goed verantwoord in mijn reacties op de twee prinsesjes bij mij thuis. Zo ook gisteren.
Mijn jongste zusje was uit logeren, de ander zat bij mij op de bank. Ze zou me een kusje geven. Helaas voor haar zag ik aan haar twinkelende oogjes dat ik iets anders kon verwachten. Ik waarschuwde haar vast: 'Als je likt, lik ik terug.' Ze was niet afgeschrokken. Ik waarschuwde nog een keer: 'Je weet het, ik lik je hele gezicht onder!' Je zag haar denken. 'Maar ik geef echt een kusje, hoor!' Goed, doe dan maar.
Mooi niet dus. Ik kreeg een lik over mijn wang. En tja, toen vroeg ze erom. Want je moet natuurlijk wel doen wat je beloofd. Wat volgde was een stoeibui waarbij ik deed wat ik had beloofd.
En ik heb echt keihard gelachen. Het is natuurlijk niet echt verantwoord, maar wel heel grappig.
Het is natuurlijk compleet en Vakkundig Opvoedend Onverantwoord, maar dat zijn soms juist de leukste dingen.
donderdag 11 maart 2010
Little glimpse of happiness
Today, I was on the train on my way home, I saw this little glimpse of happiness. It made me smile silently, made me happy. After all this time it was such a welcome surprise.
It felt like years ago, that this glimpse of happiness was present in my life. But there it was, warming me on the inside.
Maybe it had something to do with the upcoming spring, that it made me this happy. That it made me feel like making a little secret happy-dance. Maybe it had something to do with my current state of constant happiness, but it almost made me want to hug the person on the other side of the aisle. Ofcourse I didn’t do that, but I almost wanted to. It made me wanting to sing a very joyful song.
It was a more-than-welcome wink that it would be okay again, that this dark period would disappear again. That this coldness inside of me would melt again. It was like little wonderful butterflies having a picnic inside of me.
It was a wonderful little surprise, one that I wanted to cherish the rest of the day.
Today, I saw the sun again.
It felt like years ago, that this glimpse of happiness was present in my life. But there it was, warming me on the inside.
Maybe it had something to do with the upcoming spring, that it made me this happy. That it made me feel like making a little secret happy-dance. Maybe it had something to do with my current state of constant happiness, but it almost made me want to hug the person on the other side of the aisle. Ofcourse I didn’t do that, but I almost wanted to. It made me wanting to sing a very joyful song.
It was a more-than-welcome wink that it would be okay again, that this dark period would disappear again. That this coldness inside of me would melt again. It was like little wonderful butterflies having a picnic inside of me.
It was a wonderful little surprise, one that I wanted to cherish the rest of the day.
Today, I saw the sun again.
woensdag 10 maart 2010
Dreams and wishes
We all want to believe in fairytales, don’t we? We all hope that what we wish for will come true. We all hope that someday we can look back and say: I have achieved what I wished for, my dream has come true.
Then why wouldn’t we make it come true?
The thing with wanting to believe in dreams coming true is that we think it is just a fairytale. That it is just a story told to us. But it is not. Most dreams or wishes can come true. It does not have to be something that you just hope for all your life. It does not have to be something that makes you sad, later on in life, because you did not make it happen.
Dreams and wishes are things we want in the deepest depths of our hearts. They are the things that make us dream, about how it would be if we made them come true. The thing we never realize is that it is possible to make them come true.
I always dreamt about how it would be to be loved by someone special. How it would be if he really loved me, how it would be if I would find a love that was steady yet strong and sweet. But I always thought that those were things that only happened to Disney princesses and in movies. I was wrong.
Ofcourse, you have to fight for your dream or wish. I had to fight for my dream about love as well. We still will have to fight for it, now and in the future. But that is okay. That makes you stronger. I had to fight for my wish for a better grade in M&O, I had to work really hard. But that worked out: my over-all grade on M&O at this moment is a 7,3! And I will have to continue working for it, otherwise my grade will go down again.
Everybody has to fight for what we really want. You want to be a doctor in developing countries? Or a journalist bringing news honestly; or maybe a psychologist, helping children. What should hold you back? You will have to fight for it, and work hard. But that will make you stronger. To return to fairytales: the prince had to cut through some thorns before he could come to his dream, kissing Sleeping Beauty. You as well will have to cut through some thorns, but if it’s your dream, it will be worth it.
You won’t be able to do this alone. You will need help from your friends and loved ones. But most of all, you will need Gods help. Place your wish in His hands, give it to Him, and fight for it. He will help you.
So stand up for what you really want, go for what you wish for. And above all, never stop dreaming and believing. For believe is the only thing dreamers need to look into the future (~ Jim Stovall).
Then why wouldn’t we make it come true?
The thing with wanting to believe in dreams coming true is that we think it is just a fairytale. That it is just a story told to us. But it is not. Most dreams or wishes can come true. It does not have to be something that you just hope for all your life. It does not have to be something that makes you sad, later on in life, because you did not make it happen.
Dreams and wishes are things we want in the deepest depths of our hearts. They are the things that make us dream, about how it would be if we made them come true. The thing we never realize is that it is possible to make them come true.
I always dreamt about how it would be to be loved by someone special. How it would be if he really loved me, how it would be if I would find a love that was steady yet strong and sweet. But I always thought that those were things that only happened to Disney princesses and in movies. I was wrong.
Ofcourse, you have to fight for your dream or wish. I had to fight for my dream about love as well. We still will have to fight for it, now and in the future. But that is okay. That makes you stronger. I had to fight for my wish for a better grade in M&O, I had to work really hard. But that worked out: my over-all grade on M&O at this moment is a 7,3! And I will have to continue working for it, otherwise my grade will go down again.
Everybody has to fight for what we really want. You want to be a doctor in developing countries? Or a journalist bringing news honestly; or maybe a psychologist, helping children. What should hold you back? You will have to fight for it, and work hard. But that will make you stronger. To return to fairytales: the prince had to cut through some thorns before he could come to his dream, kissing Sleeping Beauty. You as well will have to cut through some thorns, but if it’s your dream, it will be worth it.
You won’t be able to do this alone. You will need help from your friends and loved ones. But most of all, you will need Gods help. Place your wish in His hands, give it to Him, and fight for it. He will help you.
So stand up for what you really want, go for what you wish for. And above all, never stop dreaming and believing. For believe is the only thing dreamers need to look into the future (~ Jim Stovall).
dinsdag 2 maart 2010
Nu is ze niet meer klein...
Ik weet nog, dat ze anderhalf uur oud was. Dé dag, een paar jaar geleden. Dat ik uit het schoolorkest kwam en de moeder van mijn vriendin zei dat ik bij haar mocht eten, want mijn moeder moest bevallen. Dat ik ’s middags op school zat en mijn vader binnen kwam lopen, of ik mee mocht naar het ziekenhuis. Dat we samen het schoolplein afliepen en ik vroeg of het een jongen of een meisje was, en dat mijn vader zei: “Het is een Laura Caroline.”
Ik weet nog dat ze drie dagen oud was, en ze van mijn opa en oma in het kraampakket een Pieter Konijnboek had gekregen. Ik weet nog dat ik in kleermakerszit op het grote bed zat en zij op mijn schoot lag terwijl ik het boek voorlas. Ik weet nog dat ik met haar op mijn buik op de bank lag, en tegen haar kletste.
Ik weet nog dat ze begon met lopen. Dat ze op alles klauterde. Dat ze zo heerlijk keihard de tuin rondfietste op haar driewieler. Ik weet nog dat ze voor het eerst naar school ging, en het geweldig vond.
Ik weet nog dat ze zo heerlijk klein was. Onze Laura Caroline.
En nu is ze niet meer klein. Vandaag werd ze zes. Vandaag zag ze eruit als een jongedame in haar jurk. Ze is zo groot als ze op haar grote-meiden-fiets zit. Ze is zo groot als ze haar kaarten zelf leest. Ze word al zo groot, en het gaat ontzaglijk snel.
En toch, toch is ze nog dat lekkere kleine meisje dat ze was, als ze toch wel héél nieuwsgierig is naar je kadootje, en als ze lekker komt knuffelen.
En toch, onze kleine Laura Caroline is niet meer klein. Ze is zes.
Ik weet nog dat ze drie dagen oud was, en ze van mijn opa en oma in het kraampakket een Pieter Konijnboek had gekregen. Ik weet nog dat ik in kleermakerszit op het grote bed zat en zij op mijn schoot lag terwijl ik het boek voorlas. Ik weet nog dat ik met haar op mijn buik op de bank lag, en tegen haar kletste.
Ik weet nog dat ze begon met lopen. Dat ze op alles klauterde. Dat ze zo heerlijk keihard de tuin rondfietste op haar driewieler. Ik weet nog dat ze voor het eerst naar school ging, en het geweldig vond.
Ik weet nog dat ze zo heerlijk klein was. Onze Laura Caroline.
En nu is ze niet meer klein. Vandaag werd ze zes. Vandaag zag ze eruit als een jongedame in haar jurk. Ze is zo groot als ze op haar grote-meiden-fiets zit. Ze is zo groot als ze haar kaarten zelf leest. Ze word al zo groot, en het gaat ontzaglijk snel.
En toch, toch is ze nog dat lekkere kleine meisje dat ze was, als ze toch wel héél nieuwsgierig is naar je kadootje, en als ze lekker komt knuffelen.
En toch, onze kleine Laura Caroline is niet meer klein. Ze is zes.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
