Tja, gister was ik gewoon heerlijk opvoedkundig onverantwoord bezig. Kijk, natuurlijk, ik moet het goede voorbeeld geven, en mijn zusjes laten zien hoe het moet; maar soms, soms ben ik gewoon even fijn grote zus en ben ik Vakkundig Opvoedend Onverantwoord bezig.
In het kader van het goede voorbeeld geven: Als mijn zusjes hun tong uitsteken, roep ik standaard: 'Moet je zeep?' Als ze me likken, ook zo. Als ze op de bank springen, reageer ik met: 'Hee! Dat mag niet joh!' En als ze niet luisteren, krijgen ze een 'Moet je een schop onder je kont, ofzo?' naar hun hoofd geslingerd. En héél soms, als ik het stiekem ook niet meer zo goed weet, en het kleine kind in mij naar boven komt, zeg ik: 'Ik ga naar papa en mama hoor!' Werkt altijd.
En toch, ik ben niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben niet altijd zo goed verantwoord in mijn reacties op de twee prinsesjes bij mij thuis. Zo ook gisteren.
Mijn jongste zusje was uit logeren, de ander zat bij mij op de bank. Ze zou me een kusje geven. Helaas voor haar zag ik aan haar twinkelende oogjes dat ik iets anders kon verwachten. Ik waarschuwde haar vast: 'Als je likt, lik ik terug.' Ze was niet afgeschrokken. Ik waarschuwde nog een keer: 'Je weet het, ik lik je hele gezicht onder!' Je zag haar denken. 'Maar ik geef echt een kusje, hoor!' Goed, doe dan maar.
Mooi niet dus. Ik kreeg een lik over mijn wang. En tja, toen vroeg ze erom. Want je moet natuurlijk wel doen wat je beloofd. Wat volgde was een stoeibui waarbij ik deed wat ik had beloofd.
En ik heb echt keihard gelachen. Het is natuurlijk niet echt verantwoord, maar wel heel grappig.
Het is natuurlijk compleet en Vakkundig Opvoedend Onverantwoord, maar dat zijn soms juist de leukste dingen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten