De treinmuts

Een tijdje geleden schreef ik een blog over de treindummie. Vandaag ben ik er achter gekomen dat er naast de treindummie ook de treinmuts bestaat. Hoe ik weet dat de treinmuts bestaat? Tja, je raad het waarschijnlijk al: ik behoor zelf tot deze groep...

Kijk, vandaag zou ik naar de allerliefste jongen van de hele wereld gaan (om misverstanden of leuke verhalen te voorkomen: we hebben het hier over Nando), maar mijn moeder zei al: "Rijden de treinen wel gewoon op Eerste Kerstdag?" Natuurlijk rijden de treinen gewoon op Eerste Kerstdag. De truc hierna is om dan wel in de goeie trein te stappen.
Mijn vader zou me naar het station brengen. Wij komen aan, ik stap uit, hij rijd weg; je kent het. Toen liep ik nog een klein stukje naar het station toe, kwam er dus al een stoptrein aanrijden. Normaal is de trein van deze tijd ook altijd een stoptrein, en verder zijn het meestal sprinters en intercity's. Dus dit was, voor mijn idee, mijn trein. Dus ik keihard rennen, nog bijna onderuit gegaan ook, om die trein te halen. Ik kon Nando natuurlijk niet laten wachten op Utrecht omdat ik de trein had gemist (ftr: we zouden meeten op Utrecht, en daarna naar zijn huis gaan). Ergens vanbinnen voelde het ook wel raar, we waren toch helemaal niet zo laat weggegaan?
Maarja. Ik sprong in de trein, en toen de deuren dichtgingen, en ik een blik op het bord wierp, zag ik waarom het voor mijn gevoel niet klopte: ik zat in de trein naar Breukelen en Amsterdam, in plaats van de trein naar Utrecht.

Goed, een lang verhaal kort: ik ben in Breukelen uitgestapt en heb daar de trein naar Utrecht genomen, en Nando hoefde maar een kwartiertje op me te wachten. Toen hebben we samen de trein naar Houten gepakt, en het was echt superleuk bij hem thuis.

Maarja. Het is natuurlijk wel wat: ga je al bijna vijf jaar elke dag twee keer met de trein, stap je nog in de verkeerde trein.
Het is een once-in-your-lifetime-experience, zullen we maar zeggen(A).