Het einde is in zicht...!

Het einde is in zicht, ja. Nog één dagje en dan is deze week van frustraties en horror weer over. Nog één middagje blokken, nog één middagje geen leven. Daarna ben ik weer terug in de wereld van de normaal levende mensen, en ben ik weer aanspreekbaar zonder dat ik afwezig uit mijn ogen kijk en ondertussen mijn geschiedenis nog eens doorlees.
Het is een week met hoge bergen, met prachtige uitzichten, en diepe dalen, zonder prachtig uitzicht, geweest. Er waren toetsen die geweldig gingen, en er waren toetsen die niet zo goed gingen. Of gewoon ronduit slecht gingen. Er waren cijfers waar ik van opkeek en cijfers die ik niet wil weten.

Neem nu maatschappijleer. Ik dacht dat ik de toets niet bepaald goed had gemaakt, ik had voor mijn gevoel bij de helft van de vragen gewoon onzin opgeschreven, maar ik blijk zowaar een 7,5 te hebben!
De andere kant van het verhaal is M&O. Ik had er zo verschrikkelijk hard voor geleerd, maar op de toets ging het bar slecht (ja Maarten, beter ga jij toch maar wel mijn toetsen maken:)). Ik zat compleet in de stress, alles liep door elkaar en bij elke vraag dacht ik: klopt het zo wel? Was het niet anders? Dat cijfer wil ik dus niet weten. (For the record: ik had een 4,5:S)

Nu alleen morgen nog, een makkelijk dagje. Nog twee toetsen, dan zijn we er weer doorheen, en begint het gewone leven weer. Ik kijk er naar uit. Vroeg thuis zijn is namelijk best leuk, maar niet als je al je tijd nodig hebt voor leren.
Nog één middagje bikkelen, één ochtendje werken, en het feest is voorbij.
Ik zie de gouden zonnestralen al aan de horizon.