Luxe, lange of ingewikkelde woorden

Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Van die woorden die je niet zou zoeken achter een zestienjarig meisje. Van die woorden die onzettend intelligent en welopgevoed klinken (niet dat ik niet goed ben opgevoed:)). Van die woorden die je niet elke dag gebruikt.

Luxe woorden zorgen er altijd weer voor dat je werkstuk er een stuk serieuzer uit ziet. Alsof je gelijk veel intelligenter bent. ‘Derhalve’ klinkt een stuk luxer dan ‘dus’. Daarom hebben wij voor de inleiding van onze geschiedenis PO maar gekozen voor derhalve. Dat geeft je werkstuk toch meer stijl, en wie weet heeft het een gunstige uitwerking op ons cijfer...
Lange woorden zijn altijd heel fijn, zeker als je hard hebt geoefend op het er snel van kunnen uitspreken. Het is zo leuk om supersnel zo’n woord te zeggen, en mensen dan te zien kijken met een gezicht van: uuh, tja. Dat zal vast wel waar zijn. Ik bedoel, als jij heel snel ‘relatieve cumulatieve frequentiepolygoon’ zegt, wie denkt dan dat je het over één of andere grafiek hebt? Ik zou denken dat iemand één of andere enge ziekte heeft... (alleen weet ik dus beter, en zou ik dat dus niet denken:))
Ingewikkelde woorden maken gewoon dat je je voor een halve seconde zo slim voelt. Dat vind ik altijd heel fijn. Als iemand in de winkel vraagt naar het doosje oss..-nogwatmetdemoeilijkenaam, en ik vraag: “Oh, u bedoelt ossiloccoccinum?” kijken ze me altijd een beetje beduusd aan. Ik vertel die arme mensen dan meestal maar dat ik er ook erg hard op heb geoefend...

Ik hou van luxe, lange of ingewikkelde woorden. Het is een te leuk gevoel dat jij weet wat die woorden betekenen, of dat je ze uberhaupt uit kan spreken. Het enige nadeel is dat ik niet altijd weet hoe je ze schrijft...
Maar, wie nog een leuk luxe, lang of ingewikkeld woord weet: ik wil ‘m weten!