De kapper

Er zijn van die momenten waar je enorm tegenop hebt gezien, ze op het moment zelf toch wel even niet mee vallen, en waarvan je achteraf zegt dat het toch niet zo erg was.
Zo’n moment had ik vandaag.

Ik heb al ongeveer drie weken een discussie over het haar van mijn vriendje. Met Nando zelf, om precies te zijn. Ik was namelijk nogal gehecht aan zijn haar, maar hij wilde naar de kapper. Het moest allemaal veel korter. Ik vond dat hij best naar de kapper mocht, als hij het gewoon liet bijpunten, en het niet veel korter deed. Was hij het dus niet helemaal mee eens.

Nouja, hij zou niet afgelopen vrijdag, maar de vrijdag ervoor naar de kapper gaan. Heeft hij niet gedaan, had geen zin ofzo. Toen zou hij afgelopen zaterdag gaan, kon niet: de kapper was dicht. Dus ging hij vandaag. Niets dat hem tegen kon houden.
Zat ik in de trein, werd ik gebeld. Het was een beetje korter geknipt. Ik in de stress, je begrijpt het. Hij zou een foto sturen, maar ja, ik was nog niet thuis. Ik hartstikke stil in de trein, het viel zelfs Maikel op. Tja, wat wil je?
Ik kwam thuis, ben bijna gelijk doorgelopen naar mijn computer. Ik heb wel eerst mijn moeder ingelicht, dat als ik niet meer naar beneden zou komen, ze zou weten hoe het kwam. Met een steen in mijn maag mijn computer aangezet, doodsbang mijn gmail geopend. Ojee. Ik had mail. Met foto. Compleet gespannen de mail geopend.

Oh. Nee. Korter is ook echt korter. Mijn zusje naar mijn moeder gestuurd, met de boodschap dat ik van mijn stoel gekletterd was. Moeders komt naar boven, geeft me wat morele steun, relativeert het hele geval een beetje, vertrekt weer naar beneden. Even later komt zuslief naar boven, met dat moeders haar naar boven had gestuurd om me wat te steunen. “Maar,” merkte ze op, “je hebt gelukkig nog wat chocola.”

Tja. Nu vragen jullie je natuurlijk allemaal af hoe je zo’n relatiecrisis doorkomt. Luister en huiver.
Haal een keer diep adem. Vraag om een andere foto, gewoon, om er nog wat perspectief op te werpen. Bekijk de foto nog eens goed. Kijk nog eens goed. En dan zie je daar toch dat die jongen met die gekortwiekte haren, nog steeds de ontzettend lieve, superknappe en compleet geweldige jongen is waar je zo hopeloos verliefd op werd.

Natuurlijk is het even wennen, maar ik hou te veel van hem om hem te laten gaan, en natuurlijk krijgen we in de toekomst er weer discussies over. Elke keer als hij naar de kapper wil. Want ja, ik ben nou eenmaal gehecht aan zijn haar.