Ik weet nog, dat ze anderhalf uur oud was. Dé dag, een paar jaar geleden. Dat ik uit het schoolorkest kwam en de moeder van mijn vriendin zei dat ik bij haar mocht eten, want mijn moeder moest bevallen. Dat ik ’s middags op school zat en mijn vader binnen kwam lopen, of ik mee mocht naar het ziekenhuis. Dat we samen het schoolplein afliepen en ik vroeg of het een jongen of een meisje was, en dat mijn vader zei: “Het is een Laura Caroline.”
Ik weet nog dat ze drie dagen oud was, en ze van mijn opa en oma in het kraampakket een Pieter Konijnboek had gekregen. Ik weet nog dat ik in kleermakerszit op het grote bed zat en zij op mijn schoot lag terwijl ik het boek voorlas. Ik weet nog dat ik met haar op mijn buik op de bank lag, en tegen haar kletste.
Ik weet nog dat ze begon met lopen. Dat ze op alles klauterde. Dat ze zo heerlijk keihard de tuin rondfietste op haar driewieler. Ik weet nog dat ze voor het eerst naar school ging, en het geweldig vond.
Ik weet nog dat ze zo heerlijk klein was. Onze Laura Caroline.
En nu is ze niet meer klein. Vandaag werd ze zes. Vandaag zag ze eruit als een jongedame in haar jurk. Ze is zo groot als ze op haar grote-meiden-fiets zit. Ze is zo groot als ze haar kaarten zelf leest. Ze word al zo groot, en het gaat ontzaglijk snel.
En toch, toch is ze nog dat lekkere kleine meisje dat ze was, als ze toch wel héél nieuwsgierig is naar je kadootje, en als ze lekker komt knuffelen.
En toch, onze kleine Laura Caroline is niet meer klein. Ze is zes.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
i knoooow!
BeantwoordenVerwijderenik weet nog dat ze leerde steppen en dat ze ijs met haar neus at. ik weet nog dat alles er zo roze uitzag toen ze net geboren was. ik weet nog dat haar eerste woordje BRIL was, toen ze nog geen één jaar was. en dat ze altij al gek op camera's was.
en dat ze ging huilen als wij een sirene nadeden. dat ze altijd per se op alle potten, pannen en kisten wilde zitten en dan haar hoofd in haar nek legde en héél hard lachte. dat ze altijd heel graag wilde schminken en daarbij vooral enthousiast verf op mij smeerde.
dat ze het gelukkigst was als we aan tafel een kringetje maakten met onze wijsvingers tegen elkaar en heel hard PIIIING riepen.
dat ze altijd 't liefst onze te grote jassen aanhad en onze eastpaks onvermoeibaar door de gang sleurde. dat toen ze nog geen haar had, haar gezichtje een perfecte hartvorm had.
mja^^ 6 klinkt lang zo schattig niet meer. maar wat zijn wij toch gelukkig met onze Laura Caroline.