Yes, again there came a point in my life where I said: no, I want it different. And yes, again I've changed blogs. Goodbye Blogspot. It was nice working with you, but it is time for me to move on. I'll might miss it one day, and go back to see how it was, but for now it is over. Thank you for our cooperation.
Now you can go to www.renaterebecca.wordpress.com and read all my stories.
Still with a smile.
donderdag 27 mei 2010
dinsdag 4 mei 2010
Wist je dat...
... de koningin ambtsdrager is van het ambt koning?
... een rechtstaat eigenlijk gewoon inhoudt dat de staat is gebonden aan het recht?
... we eigenlijk geen kroning hebben maar een inhuldiging?
... dat we in Nederland het Castilliaanse troonopvolgingsstelsel hebben?
... dat als de koning handelt als staatshoofd er geen contraseign vereist is?
... de regering koninklijke besluiten kan 'slaan'?
... dat er vier soorten ministers zijn?
... Nederland een uiterste van een kiesstelsel heeft, namelijk het stelsel van evenredige vertegenwoordiging?
... dat goederenrecht grotendeels dwingend recht is?
... dat onroerend goed altijd registergoed is?
... dat eigendom en bezit twee verschillende dingen zijn?
... dat een kadaster toegang geeft tot de openbare registers?
Tja, als je een dagje in je vakantie toch niets te doen hebt, kan je net zo goed iets nuttigs doen met je leven, en een dagje naar college gaan, met je zus mee. Rechtscollege om precies te zijn. Om nog preciezer te zijn: Privaatrecht en Staats- en Bestuursrecht. En hier heb ik dan vandaag mijn enorme schat aan kennis opgedaan.
... een rechtstaat eigenlijk gewoon inhoudt dat de staat is gebonden aan het recht?
... we eigenlijk geen kroning hebben maar een inhuldiging?
... dat we in Nederland het Castilliaanse troonopvolgingsstelsel hebben?
... dat als de koning handelt als staatshoofd er geen contraseign vereist is?
... de regering koninklijke besluiten kan 'slaan'?
... dat er vier soorten ministers zijn?
... Nederland een uiterste van een kiesstelsel heeft, namelijk het stelsel van evenredige vertegenwoordiging?
... dat goederenrecht grotendeels dwingend recht is?
... dat onroerend goed altijd registergoed is?
... dat eigendom en bezit twee verschillende dingen zijn?
... dat een kadaster toegang geeft tot de openbare registers?
Tja, als je een dagje in je vakantie toch niets te doen hebt, kan je net zo goed iets nuttigs doen met je leven, en een dagje naar college gaan, met je zus mee. Rechtscollege om precies te zijn. Om nog preciezer te zijn: Privaatrecht en Staats- en Bestuursrecht. En hier heb ik dan vandaag mijn enorme schat aan kennis opgedaan.
maandag 3 mei 2010
And then there is...
Vacation!
Oh, such delight! At the moment you are completely exhausted, you absolutely don't see how you can survive one more week and when it seems you have lost all hope for a better future, then there is The Vacation. Just in time before we drop down completely washed out.
You are buried under so much homework, things you have to hand in, tests coming up, books to read - but in this hard world of school work there is an oasis of rest. Rest and gathering energy and courage for another eight weeks of school.
The funny thing is that in vacations most people, me included, have the busiest time of their year. Why? Because then we can do what we want to do, and not what we are forced to do. Like what?
Like starting another blog (check it out!) about your BBC-experiences - not mentioning the fact that I had to phone my boyfriend because I completely didn't understand how Wordpress worked.
Or like making homework relaxed - that it lays here the whole day next to me, untouched, is beside the point.
And what about going a day to SoulSurvivor, to feel the mood - and let us just forget the extreme amount of rain the whole day.
Or going to The Hague with your boyfriend, for his birthday - not considering the fact that... well, actually, this is just sheer bliss!
That is what makes vacations such wonderful times.
Oh, how I waited in the harsh, painful, restless, boring and horrible schooldays, for this glorious week, just to say: And then there is... VACATION!
Oh, such delight! At the moment you are completely exhausted, you absolutely don't see how you can survive one more week and when it seems you have lost all hope for a better future, then there is The Vacation. Just in time before we drop down completely washed out.
You are buried under so much homework, things you have to hand in, tests coming up, books to read - but in this hard world of school work there is an oasis of rest. Rest and gathering energy and courage for another eight weeks of school.
The funny thing is that in vacations most people, me included, have the busiest time of their year. Why? Because then we can do what we want to do, and not what we are forced to do. Like what?
Like starting another blog (check it out!) about your BBC-experiences - not mentioning the fact that I had to phone my boyfriend because I completely didn't understand how Wordpress worked.
Or like making homework relaxed - that it lays here the whole day next to me, untouched, is beside the point.
And what about going a day to SoulSurvivor, to feel the mood - and let us just forget the extreme amount of rain the whole day.
Or going to The Hague with your boyfriend, for his birthday - not considering the fact that... well, actually, this is just sheer bliss!
That is what makes vacations such wonderful times.
Oh, how I waited in the harsh, painful, restless, boring and horrible schooldays, for this glorious week, just to say: And then there is... VACATION!
zondag 18 april 2010
Fruit
Oh, how I love fruit. It is not like I eat it very often, but that's beside the point. To be honest, I only love strawberries, peaches and pineapple. All the other fruits and fruity-like things are not at all that appealing to me. Of course, every fruit has got its charms, but some - like strawberries, peaches and pineapples - just have got some more charm.
It is not their own fault, but just look at them: a strawberry looks so much cuter than an apple. Those beautiful red chubby cheeks with green spots on it, and that absolutely cute green crown on their little heads... Hmm, lovely.
Or that wonderful orange colour of delicious peaches (well, at least the canned ones are orange:)), and the juicy bite... Hmm, delightful.
And then, the pineapple. They look so summery, feels like you're already on the beach. Just look at its... - well yes, what is it called actually? - ... its crown. It just looks so jumpy and happy! And then the taste when you take a bite... Hmm, delicious.
And the beautiful part of this all, is that you can eat these lovely fruits at one time! How? Well, it is called The Smoothie. Just slice twenty-five strawberries, two peaches and a quatre of a pineapple, put it in the blender, and ENJOY THE SUMMER!
It is not their own fault, but just look at them: a strawberry looks so much cuter than an apple. Those beautiful red chubby cheeks with green spots on it, and that absolutely cute green crown on their little heads... Hmm, lovely.
Or that wonderful orange colour of delicious peaches (well, at least the canned ones are orange:)), and the juicy bite... Hmm, delightful.
And then, the pineapple. They look so summery, feels like you're already on the beach. Just look at its... - well yes, what is it called actually? - ... its crown. It just looks so jumpy and happy! And then the taste when you take a bite... Hmm, delicious.
And the beautiful part of this all, is that you can eat these lovely fruits at one time! How? Well, it is called The Smoothie. Just slice twenty-five strawberries, two peaches and a quatre of a pineapple, put it in the blender, and ENJOY THE SUMMER!
zaterdag 10 april 2010
THE essay - Is Social Networking Reality?
Before I start writing this piece, you will have to wait for a second. I have to twitter that I am writing. Press ‘Send,’ and done, thanks for waiting. To start off, this piece is about, oh, just a minute; I received a text message on my mobile phone. Where was I? Oh, yes. This essay is about social networking. Social networking is… excuse me, I have to react to a message on MSN. What I was trying to say, is that - I am very sorry, I just got an invitation from somebody to become his friend on Facebook, I really should accept that first.
This is not exactly what an essay on social networking should look like, is it? Is this social networking about keeping in touch, or is it losing touch with reality? Is it just to make friends, or has it completely lost connection with what the real world is like?
First of all people busy with social networking are very absent. You actually can say anything to them, and they will just agree; for they have no idea what you are saying, but find it rude or disrespectful to just not respond. Social networking and being busy with your profile on Facebook, or chatting with people you barely know, has become addictive. Their eyes are fixed on their computer screen and if not, they are fixed on their mobile phone. At those moments they literally lose connection with reality. To be honest, even though it is quite funny that they agree with you all the time, this kind of behaviour actually annoys me.
Secondly, there is the matter of four hundred friends on the Facebook profile. There is absolutely no way that it is possible to know four hundred people quite well. Many people do not even know the last name of half their Facebook friends. Of course, not all of your friends have to be very close friends, but four hundred? Is this not more a competition about who has the most friends? Mostly people add someone as their friend; because they have a friend that has a neighbour that has a niece they know. In real life most people would not even talk to twenty-five percent of their Facebook friends, just because they do not really like them.
Finally, there is this immeasurable depth of the conversations while people are social networking. Just kidding. If the truth were told, conversing while social networking on the Internet is probably not that useful. Most conversations are about nothing and only held so you will not look like you have no friends, just because you are not talking to someone. Sure, it is not necessary to have very deep and useful conversations all the time, but the percentage of conversations on the Internet that are absolutely useless is high, which is not like reality.
As you can see, I am obviously not in favour of social networking. Of course, there are some good sides, like remaining friends with people from your former school or job. But mostly networking has become addictive for many people. Social networking and maintaining it has become their reality, which is just not the way it should be. In real life you should not permanently be needing a computer screen or mobile phone to make contact with your friends, if they are real friends. It makes contact easier sometimes, but it should not be your only way of keeping in touch. Reality differs slightly from virtual social networking.
In fact, reality is life outside your virtual social network.
This is not exactly what an essay on social networking should look like, is it? Is this social networking about keeping in touch, or is it losing touch with reality? Is it just to make friends, or has it completely lost connection with what the real world is like?
First of all people busy with social networking are very absent. You actually can say anything to them, and they will just agree; for they have no idea what you are saying, but find it rude or disrespectful to just not respond. Social networking and being busy with your profile on Facebook, or chatting with people you barely know, has become addictive. Their eyes are fixed on their computer screen and if not, they are fixed on their mobile phone. At those moments they literally lose connection with reality. To be honest, even though it is quite funny that they agree with you all the time, this kind of behaviour actually annoys me.
Secondly, there is the matter of four hundred friends on the Facebook profile. There is absolutely no way that it is possible to know four hundred people quite well. Many people do not even know the last name of half their Facebook friends. Of course, not all of your friends have to be very close friends, but four hundred? Is this not more a competition about who has the most friends? Mostly people add someone as their friend; because they have a friend that has a neighbour that has a niece they know. In real life most people would not even talk to twenty-five percent of their Facebook friends, just because they do not really like them.
Finally, there is this immeasurable depth of the conversations while people are social networking. Just kidding. If the truth were told, conversing while social networking on the Internet is probably not that useful. Most conversations are about nothing and only held so you will not look like you have no friends, just because you are not talking to someone. Sure, it is not necessary to have very deep and useful conversations all the time, but the percentage of conversations on the Internet that are absolutely useless is high, which is not like reality.
As you can see, I am obviously not in favour of social networking. Of course, there are some good sides, like remaining friends with people from your former school or job. But mostly networking has become addictive for many people. Social networking and maintaining it has become their reality, which is just not the way it should be. In real life you should not permanently be needing a computer screen or mobile phone to make contact with your friends, if they are real friends. It makes contact easier sometimes, but it should not be your only way of keeping in touch. Reality differs slightly from virtual social networking.
In fact, reality is life outside your virtual social network.
The hours after
Yes, it is behind us. The finals have been, I am back home. It has been, it was fun. It was such an experience. But the thought that I can rest now is too enthousiastic.
Why? Because at this moment I have to at least tell YOU about this day.
I experienced today with the thought in mind that my essay was too simple, comparing to the others. I knew that it just wouldn't be good enough. I was really happy that I achieved to be on the Shortlist, and was okay with the fact that that was it. While discussing my essay on stage, they complimented me on my 'experimental language' and my introduction that caught attention. So I was grateful for those compliments, it gave me some confidence. In the little break between that and the prize giving, I thought that if I even had a chance of winning something it would be the Audience Award, because people had told me my essay 'just read easily'. And I might be having the smallest chance of being the Runner-up. But that was all.
Then, the prize giving. Audience Award: Sanne de Boer, she deserved it, she was amazing. Runner up: Wim van den Berg, also deserved it absolutely. Now I knew that this was it. I did not win anything. I was disappointed, but it was okay, I was with the ten best!
So, that was my story about the finals.
Really?
No. There is more. The winner would be announced. Paul Arkwright (the British Ambassador, he presented the prizes) started about 'her' essay, so we all knew it was a girl. Then he went on, he told something about the essay. He talked about an introduction. In my head it went: No, this can't be true. It cán't! But he went on about 'experimental language'. Butterflies were flying harder in my stomach. Rebecca started to pinch my hand harder and harder. Then mr. Arkwright came to the point were he said: "And the winner of this years Young Writers Award is... Renate den Bak!"
It was true. I won.
I was so surprised, still am actually. I cannot believe it, I will be going to England! It still does not feel like it really happened at all.
But it did. And I am grateful for everything the BBC Awards brought me. And I am really thankful that I could experience everything with Rebecca. Thank you, it was amazing!
Why? Because at this moment I have to at least tell YOU about this day.
I experienced today with the thought in mind that my essay was too simple, comparing to the others. I knew that it just wouldn't be good enough. I was really happy that I achieved to be on the Shortlist, and was okay with the fact that that was it. While discussing my essay on stage, they complimented me on my 'experimental language' and my introduction that caught attention. So I was grateful for those compliments, it gave me some confidence. In the little break between that and the prize giving, I thought that if I even had a chance of winning something it would be the Audience Award, because people had told me my essay 'just read easily'. And I might be having the smallest chance of being the Runner-up. But that was all.
Then, the prize giving. Audience Award: Sanne de Boer, she deserved it, she was amazing. Runner up: Wim van den Berg, also deserved it absolutely. Now I knew that this was it. I did not win anything. I was disappointed, but it was okay, I was with the ten best!
So, that was my story about the finals.
Really?
No. There is more. The winner would be announced. Paul Arkwright (the British Ambassador, he presented the prizes) started about 'her' essay, so we all knew it was a girl. Then he went on, he told something about the essay. He talked about an introduction. In my head it went: No, this can't be true. It cán't! But he went on about 'experimental language'. Butterflies were flying harder in my stomach. Rebecca started to pinch my hand harder and harder. Then mr. Arkwright came to the point were he said: "And the winner of this years Young Writers Award is... Renate den Bak!"
It was true. I won.
I was so surprised, still am actually. I cannot believe it, I will be going to England! It still does not feel like it really happened at all.
But it did. And I am grateful for everything the BBC Awards brought me. And I am really thankful that I could experience everything with Rebecca. Thank you, it was amazing!
woensdag 7 april 2010
Lovely summer
Have you jumped out of your bed in the morning yet? Have you skipped around your school already? Have you made even one little happy dance in the sun so far?
Neither have I, but how happy I am with this sudden warmth!
Admitted, it is a bit chilly in the early morning to jump out of your bed. But the sun is shining! After all this snow, ice, more snow, more ice, even more snow - there is sun!
Beautiful sun, warm sun, making-people-happy sun! It makes me so happy, that I place an exclamation mark after almost every sentence I write.
I waited so long for the sun, that I am going to enjoy every minute of it.
Tomorrow, I will jump out of my bed, to enjoy the early rays of sunlight. Who's with me?
Neither have I, but how happy I am with this sudden warmth!
Admitted, it is a bit chilly in the early morning to jump out of your bed. But the sun is shining! After all this snow, ice, more snow, more ice, even more snow - there is sun!
Beautiful sun, warm sun, making-people-happy sun! It makes me so happy, that I place an exclamation mark after almost every sentence I write.
I waited so long for the sun, that I am going to enjoy every minute of it.
Tomorrow, I will jump out of my bed, to enjoy the early rays of sunlight. Who's with me?
dinsdag 6 april 2010
My life on my desk
My diary - absolutely crucial for my daily planning.
My Nikon - my newest gadget.
Postcard from my boyfriend - incredibly important person.
Notepad - for crazy ideas, blogs, or just notes.
CD - absolutely wonderful music.
Hairstuff - for when my hair drives me crazy.
Postcard from my friens - also incredibly important people.
Ballpoints - I like HEMA ballpoints.
Little bottle with childrens lock - almond oil for my eyes.
Mobile phone - my way of socializing with the world.
Bible - indispensable.
Clothes label - I save them, like I save almost everything.
Swirl spoon - delicious in summer (and in winter actually).
Drawing from my sister - family is so important (isn't she cute?).
French notebook - hate it.
Arthistory notebook - love it.
Lollipops - for a happy summer's day.
Mascara - use a bit slmost every day.
Sunglasses - i looove sunglasses.
Little card from Opwekking - I just love Opwekking.
Vaseline - my lips scream for it.
zaterdag 3 april 2010
I have survived!
Oh hallelluja! I have survived! I am still alive and jumping around! This week of horror; hard, really hard work; stress and being nervous has passed, and I survived it.
What was there to survive?
First of all, test week. Yes, again. Three times a year we have test week, and you never get used to them. Studying really hard is never fun, and it always costs loads of energy. But, if that were the only thing you have to survive in test weeks, it would have been so incredibly easy. No, there is a more important part of test weeks, named: Making Your Tests. This is the most energy-costing part. You need to focus, concentrate and fill in the right answer in the right place. This is hard sometimes. Especially when it is a very difficult test.
But that was not the only thing there was to survive. There was also a part that had ‘BBC Awards’ written all over it.
Being on the shortlist also brings a lot of new experiences that are on your ‘Once-In-My-Lifetime-Chance’- list. But it also brings some need to organisation skills, time, and a good memory. Like remembering you have to send in your list with guests for the finals. Or remembering you have to add your photograph if you e-mail someone: ‘Here is my photograph.’ And organisation to make sure you arrive in Amsterdam if you are invited to have a little interview for a clip for the finals (for those interested – we did arrive in Amsterdam, without trouble). Or picking out a dress for the ‘Tea an Cake’ at the British ambassadors residence.
That also takes some ‘survival-ability’.
So yes, I stressed for my tests and some of the tests where not so nice and I worked really hard to get all the information stuffed in my head. And yes, I was nervous for this little interview, but it all turned out fine.
I have survived this crazy week, with tests and interviews and things to do.
And I am fine.
What was there to survive?
First of all, test week. Yes, again. Three times a year we have test week, and you never get used to them. Studying really hard is never fun, and it always costs loads of energy. But, if that were the only thing you have to survive in test weeks, it would have been so incredibly easy. No, there is a more important part of test weeks, named: Making Your Tests. This is the most energy-costing part. You need to focus, concentrate and fill in the right answer in the right place. This is hard sometimes. Especially when it is a very difficult test.
But that was not the only thing there was to survive. There was also a part that had ‘BBC Awards’ written all over it.
Being on the shortlist also brings a lot of new experiences that are on your ‘Once-In-My-Lifetime-Chance’- list. But it also brings some need to organisation skills, time, and a good memory. Like remembering you have to send in your list with guests for the finals. Or remembering you have to add your photograph if you e-mail someone: ‘Here is my photograph.’ And organisation to make sure you arrive in Amsterdam if you are invited to have a little interview for a clip for the finals (for those interested – we did arrive in Amsterdam, without trouble). Or picking out a dress for the ‘Tea an Cake’ at the British ambassadors residence.
That also takes some ‘survival-ability’.
So yes, I stressed for my tests and some of the tests where not so nice and I worked really hard to get all the information stuffed in my head. And yes, I was nervous for this little interview, but it all turned out fine.
I have survived this crazy week, with tests and interviews and things to do.
And I am fine.
dinsdag 30 maart 2010
Three months
Three months, what is that exactly? It is quite some days, in this case 91 days actually. Three months is also a quarter of a year. Three months is only three months to go before six months.
It also is...
Three months of sweet smiles
Three months of holding my hand in that special way
Three months of never ending joy
Three months of immeasurable happiness
Three months of silly conversations, as well as serious ones
Three months of ‘Hello darling’s’ when I arrive at school
Three months of running towards someone one after a ‘long-time-no-see’
Three months of hugs when I feel down
Three months of ‘I’m so proud of you’s’ when I am on BBC Shortlists
Three months of arms around my waist when I’m talking with friends
Three months is exactly the time that I can say I have a boyfriend.
And now that I experienced him closely these three months,
I can still say: I LOVE YOU SO VERY MUCH.
(ps. Ofcourse, most of these things also happened before these three months, but in those three months they all got an extra special meaning to me :))
It also is...
Three months of sweet smiles
Three months of holding my hand in that special way
Three months of never ending joy
Three months of immeasurable happiness
Three months of silly conversations, as well as serious ones
Three months of ‘Hello darling’s’ when I arrive at school
Three months of running towards someone one after a ‘long-time-no-see’
Three months of hugs when I feel down
Three months of ‘I’m so proud of you’s’ when I am on BBC Shortlists
Three months of arms around my waist when I’m talking with friends
Three months is exactly the time that I can say I have a boyfriend.
And now that I experienced him closely these three months,
I can still say: I LOVE YOU SO VERY MUCH.
(ps. Ofcourse, most of these things also happened before these three months, but in those three months they all got an extra special meaning to me :))
Sudden attention
At school, teachers or directors I barely know are suddenly congratulating me. Others tell me I wrote a very nice piece, and they voted for me. I’ve been invited to have tea with the British Ambassador. I was invited for The English Breakfast Radio (I wasn’t chosen, but my best friend Rebecca is, so all listen to it April 9th to the AmsterdamRadio!), and Thursday I will be going to Amsterdam for a little interview.
Why all this attention? Why all this fuss? Why are these people inviting me for things, or congratulating me?
It is all the BBC Awards.
People read my essay, and feel this sudden urge to really have to tell me it was okay. They have this need within them, to assure me that they liked to read it. To be honest, I’m being a bit sarcastic, but actually it is quite nice to have people suddenly saying these things to me.
And this interview is for the Finals, on April 10th. They make a little film interview that is shown at the Finals. Really funny, I will see my face at quite a big screen, and probably be really ashamed of myself. But it is all part of being on the shortlist, so I will survive.
At last, but definitely not least: tea with the British Ambassador. April 9th I will have tea with the Finalists of both the Writing and the Speaking Awards, and meet the British Ambassador in Real Life. Quite a chance, don’t you think? Fortunately I’m going with Rebecca; I wouldn’t have dared on my own.
So, the BBC Public Speakers and Young Writers Awards bring me some opportunities. I try to use as many as possible to have a great time.
You know, the BBC Awards is one great adventure, and I’m enjoying every minute of it.
Why all this attention? Why all this fuss? Why are these people inviting me for things, or congratulating me?
It is all the BBC Awards.
People read my essay, and feel this sudden urge to really have to tell me it was okay. They have this need within them, to assure me that they liked to read it. To be honest, I’m being a bit sarcastic, but actually it is quite nice to have people suddenly saying these things to me.
And this interview is for the Finals, on April 10th. They make a little film interview that is shown at the Finals. Really funny, I will see my face at quite a big screen, and probably be really ashamed of myself. But it is all part of being on the shortlist, so I will survive.
At last, but definitely not least: tea with the British Ambassador. April 9th I will have tea with the Finalists of both the Writing and the Speaking Awards, and meet the British Ambassador in Real Life. Quite a chance, don’t you think? Fortunately I’m going with Rebecca; I wouldn’t have dared on my own.
So, the BBC Public Speakers and Young Writers Awards bring me some opportunities. I try to use as many as possible to have a great time.
You know, the BBC Awards is one great adventure, and I’m enjoying every minute of it.
maandag 22 maart 2010
Ohja, ook wel leuk om te vertellen :)
Misschien is het sommigen van jullie ontgaan, anderen hebben er drie maanden mee moeten leven, en sommigen weten niet eens van het bestaan af.
Welk bestaan? Dat van de BBC Awards for Young Writers and Public Speakers.
Dit is een wedstrijd waar Rebecca ons al eerder mee bekend maakte in een van haar blogs (in Het is bijna zover!), en het is voor jongeren tussen de 16 en 22 jaar. Je kunt meedoen aan het debat (Public Speakers), of een essay schrijven.
Rebecca en ik, en nog enkele mensen van onze school, kozen voor het laatste.
Op 31 januari moest dé essay zijn ingeleverd. Bibberbibber voor bijna 2 maanden lang, want 21 maart zou de lijst met de tien finalisten, van de 105 deelnemers, online komen.
Tja, dan ga je die van Rebecca lezen, en dan valt je eigen toch wel tegen. Maar dat maakt niet uit. Het is al tof dat je überhaupt mee mocht doen.
Toen kwam 20 maart. Economie het eerste. Heel saai. Na de les stond er een nogal hyper meisje bij de deur te stuiteren, en zodra de eerste drie mensen de klas uit waren stuiterde ze naar binnen: "WE ZIJN DOOR! WE ZIJN DOOR!"
Ja echt. Rebecca en ik waren allebei door! De rest van de dag (en het weekend, en nu nog eigenlijk) was ik hyper.
10 april is de dag. Dan horen we wiens essay goed genoeg was om een reis naar Engeland te winnen. Bibberbibber.
ps. Je kan onze essays lezen op de BBC-site :)
Welk bestaan? Dat van de BBC Awards for Young Writers and Public Speakers.
Dit is een wedstrijd waar Rebecca ons al eerder mee bekend maakte in een van haar blogs (in Het is bijna zover!), en het is voor jongeren tussen de 16 en 22 jaar. Je kunt meedoen aan het debat (Public Speakers), of een essay schrijven.
Rebecca en ik, en nog enkele mensen van onze school, kozen voor het laatste.
Op 31 januari moest dé essay zijn ingeleverd. Bibberbibber voor bijna 2 maanden lang, want 21 maart zou de lijst met de tien finalisten, van de 105 deelnemers, online komen.
Tja, dan ga je die van Rebecca lezen, en dan valt je eigen toch wel tegen. Maar dat maakt niet uit. Het is al tof dat je überhaupt mee mocht doen.
Toen kwam 20 maart. Economie het eerste. Heel saai. Na de les stond er een nogal hyper meisje bij de deur te stuiteren, en zodra de eerste drie mensen de klas uit waren stuiterde ze naar binnen: "WE ZIJN DOOR! WE ZIJN DOOR!"
Ja echt. Rebecca en ik waren allebei door! De rest van de dag (en het weekend, en nu nog eigenlijk) was ik hyper.
10 april is de dag. Dan horen we wiens essay goed genoeg was om een reis naar Engeland te winnen. Bibberbibber.
ps. Je kan onze essays lezen op de BBC-site :)
Oh, jubel het van de daken!
Oh zonneschijn,
met het helder licht.
Dat maakt mijn hartje blij,
nu voor haar de winter is gezwicht!
Oh ja! Jubel het van de daken! Roep het van de heuvels! Zing het op het station! Het is werkelijk waar, laat een ieder het horen!
Voor degene die de laatste paar weken onder een steen geleefd heeft: de kalender is weer die geweldige grens gepasseerd. Dat fantastische moment dat een nieuwe periode inluidt. Die geweldige dag waarmee een nieuwe tijd wordt gemarkeerd.
Het was gister 21 maart.
Voor degene die zijn hele leven al onder een steen leeft: 21 maart betekent lente!
Lente, oh mooie lente!
De aarde warmt weer op (ghehe, misschien toch maar weer een klimaattop?), het zonnetje schijnt, de sneeuw verdwijnt, en het gelukkige gevoel is terug!
Ik word er haast dichterlijk van, maar ik heb geen tijd. Ik moet nog even van de daken jubelen dat het weer lente is!
(voor de buren: sorry, ik zal in het vervolg niet meer na acht uur 's avonds jubelen.)
met het helder licht.
Dat maakt mijn hartje blij,
nu voor haar de winter is gezwicht!
Oh ja! Jubel het van de daken! Roep het van de heuvels! Zing het op het station! Het is werkelijk waar, laat een ieder het horen!
Voor degene die de laatste paar weken onder een steen geleefd heeft: de kalender is weer die geweldige grens gepasseerd. Dat fantastische moment dat een nieuwe periode inluidt. Die geweldige dag waarmee een nieuwe tijd wordt gemarkeerd.
Het was gister 21 maart.
Voor degene die zijn hele leven al onder een steen leeft: 21 maart betekent lente!
Lente, oh mooie lente!
De aarde warmt weer op (ghehe, misschien toch maar weer een klimaattop?), het zonnetje schijnt, de sneeuw verdwijnt, en het gelukkige gevoel is terug!
Ik word er haast dichterlijk van, maar ik heb geen tijd. Ik moet nog even van de daken jubelen dat het weer lente is!
(voor de buren: sorry, ik zal in het vervolg niet meer na acht uur 's avonds jubelen.)
woensdag 17 maart 2010
Vakkundig Opvoedend Onverantwoord
Tja, gister was ik gewoon heerlijk opvoedkundig onverantwoord bezig. Kijk, natuurlijk, ik moet het goede voorbeeld geven, en mijn zusjes laten zien hoe het moet; maar soms, soms ben ik gewoon even fijn grote zus en ben ik Vakkundig Opvoedend Onverantwoord bezig.
In het kader van het goede voorbeeld geven: Als mijn zusjes hun tong uitsteken, roep ik standaard: 'Moet je zeep?' Als ze me likken, ook zo. Als ze op de bank springen, reageer ik met: 'Hee! Dat mag niet joh!' En als ze niet luisteren, krijgen ze een 'Moet je een schop onder je kont, ofzo?' naar hun hoofd geslingerd. En héél soms, als ik het stiekem ook niet meer zo goed weet, en het kleine kind in mij naar boven komt, zeg ik: 'Ik ga naar papa en mama hoor!' Werkt altijd.
En toch, ik ben niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben niet altijd zo goed verantwoord in mijn reacties op de twee prinsesjes bij mij thuis. Zo ook gisteren.
Mijn jongste zusje was uit logeren, de ander zat bij mij op de bank. Ze zou me een kusje geven. Helaas voor haar zag ik aan haar twinkelende oogjes dat ik iets anders kon verwachten. Ik waarschuwde haar vast: 'Als je likt, lik ik terug.' Ze was niet afgeschrokken. Ik waarschuwde nog een keer: 'Je weet het, ik lik je hele gezicht onder!' Je zag haar denken. 'Maar ik geef echt een kusje, hoor!' Goed, doe dan maar.
Mooi niet dus. Ik kreeg een lik over mijn wang. En tja, toen vroeg ze erom. Want je moet natuurlijk wel doen wat je beloofd. Wat volgde was een stoeibui waarbij ik deed wat ik had beloofd.
En ik heb echt keihard gelachen. Het is natuurlijk niet echt verantwoord, maar wel heel grappig.
Het is natuurlijk compleet en Vakkundig Opvoedend Onverantwoord, maar dat zijn soms juist de leukste dingen.
In het kader van het goede voorbeeld geven: Als mijn zusjes hun tong uitsteken, roep ik standaard: 'Moet je zeep?' Als ze me likken, ook zo. Als ze op de bank springen, reageer ik met: 'Hee! Dat mag niet joh!' En als ze niet luisteren, krijgen ze een 'Moet je een schop onder je kont, ofzo?' naar hun hoofd geslingerd. En héél soms, als ik het stiekem ook niet meer zo goed weet, en het kleine kind in mij naar boven komt, zeg ik: 'Ik ga naar papa en mama hoor!' Werkt altijd.
En toch, ik ben niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben niet altijd zo goed verantwoord in mijn reacties op de twee prinsesjes bij mij thuis. Zo ook gisteren.
Mijn jongste zusje was uit logeren, de ander zat bij mij op de bank. Ze zou me een kusje geven. Helaas voor haar zag ik aan haar twinkelende oogjes dat ik iets anders kon verwachten. Ik waarschuwde haar vast: 'Als je likt, lik ik terug.' Ze was niet afgeschrokken. Ik waarschuwde nog een keer: 'Je weet het, ik lik je hele gezicht onder!' Je zag haar denken. 'Maar ik geef echt een kusje, hoor!' Goed, doe dan maar.
Mooi niet dus. Ik kreeg een lik over mijn wang. En tja, toen vroeg ze erom. Want je moet natuurlijk wel doen wat je beloofd. Wat volgde was een stoeibui waarbij ik deed wat ik had beloofd.
En ik heb echt keihard gelachen. Het is natuurlijk niet echt verantwoord, maar wel heel grappig.
Het is natuurlijk compleet en Vakkundig Opvoedend Onverantwoord, maar dat zijn soms juist de leukste dingen.
donderdag 11 maart 2010
Little glimpse of happiness
Today, I was on the train on my way home, I saw this little glimpse of happiness. It made me smile silently, made me happy. After all this time it was such a welcome surprise.
It felt like years ago, that this glimpse of happiness was present in my life. But there it was, warming me on the inside.
Maybe it had something to do with the upcoming spring, that it made me this happy. That it made me feel like making a little secret happy-dance. Maybe it had something to do with my current state of constant happiness, but it almost made me want to hug the person on the other side of the aisle. Ofcourse I didn’t do that, but I almost wanted to. It made me wanting to sing a very joyful song.
It was a more-than-welcome wink that it would be okay again, that this dark period would disappear again. That this coldness inside of me would melt again. It was like little wonderful butterflies having a picnic inside of me.
It was a wonderful little surprise, one that I wanted to cherish the rest of the day.
Today, I saw the sun again.
It felt like years ago, that this glimpse of happiness was present in my life. But there it was, warming me on the inside.
Maybe it had something to do with the upcoming spring, that it made me this happy. That it made me feel like making a little secret happy-dance. Maybe it had something to do with my current state of constant happiness, but it almost made me want to hug the person on the other side of the aisle. Ofcourse I didn’t do that, but I almost wanted to. It made me wanting to sing a very joyful song.
It was a more-than-welcome wink that it would be okay again, that this dark period would disappear again. That this coldness inside of me would melt again. It was like little wonderful butterflies having a picnic inside of me.
It was a wonderful little surprise, one that I wanted to cherish the rest of the day.
Today, I saw the sun again.
woensdag 10 maart 2010
Dreams and wishes
We all want to believe in fairytales, don’t we? We all hope that what we wish for will come true. We all hope that someday we can look back and say: I have achieved what I wished for, my dream has come true.
Then why wouldn’t we make it come true?
The thing with wanting to believe in dreams coming true is that we think it is just a fairytale. That it is just a story told to us. But it is not. Most dreams or wishes can come true. It does not have to be something that you just hope for all your life. It does not have to be something that makes you sad, later on in life, because you did not make it happen.
Dreams and wishes are things we want in the deepest depths of our hearts. They are the things that make us dream, about how it would be if we made them come true. The thing we never realize is that it is possible to make them come true.
I always dreamt about how it would be to be loved by someone special. How it would be if he really loved me, how it would be if I would find a love that was steady yet strong and sweet. But I always thought that those were things that only happened to Disney princesses and in movies. I was wrong.
Ofcourse, you have to fight for your dream or wish. I had to fight for my dream about love as well. We still will have to fight for it, now and in the future. But that is okay. That makes you stronger. I had to fight for my wish for a better grade in M&O, I had to work really hard. But that worked out: my over-all grade on M&O at this moment is a 7,3! And I will have to continue working for it, otherwise my grade will go down again.
Everybody has to fight for what we really want. You want to be a doctor in developing countries? Or a journalist bringing news honestly; or maybe a psychologist, helping children. What should hold you back? You will have to fight for it, and work hard. But that will make you stronger. To return to fairytales: the prince had to cut through some thorns before he could come to his dream, kissing Sleeping Beauty. You as well will have to cut through some thorns, but if it’s your dream, it will be worth it.
You won’t be able to do this alone. You will need help from your friends and loved ones. But most of all, you will need Gods help. Place your wish in His hands, give it to Him, and fight for it. He will help you.
So stand up for what you really want, go for what you wish for. And above all, never stop dreaming and believing. For believe is the only thing dreamers need to look into the future (~ Jim Stovall).
Then why wouldn’t we make it come true?
The thing with wanting to believe in dreams coming true is that we think it is just a fairytale. That it is just a story told to us. But it is not. Most dreams or wishes can come true. It does not have to be something that you just hope for all your life. It does not have to be something that makes you sad, later on in life, because you did not make it happen.
Dreams and wishes are things we want in the deepest depths of our hearts. They are the things that make us dream, about how it would be if we made them come true. The thing we never realize is that it is possible to make them come true.
I always dreamt about how it would be to be loved by someone special. How it would be if he really loved me, how it would be if I would find a love that was steady yet strong and sweet. But I always thought that those were things that only happened to Disney princesses and in movies. I was wrong.
Ofcourse, you have to fight for your dream or wish. I had to fight for my dream about love as well. We still will have to fight for it, now and in the future. But that is okay. That makes you stronger. I had to fight for my wish for a better grade in M&O, I had to work really hard. But that worked out: my over-all grade on M&O at this moment is a 7,3! And I will have to continue working for it, otherwise my grade will go down again.
Everybody has to fight for what we really want. You want to be a doctor in developing countries? Or a journalist bringing news honestly; or maybe a psychologist, helping children. What should hold you back? You will have to fight for it, and work hard. But that will make you stronger. To return to fairytales: the prince had to cut through some thorns before he could come to his dream, kissing Sleeping Beauty. You as well will have to cut through some thorns, but if it’s your dream, it will be worth it.
You won’t be able to do this alone. You will need help from your friends and loved ones. But most of all, you will need Gods help. Place your wish in His hands, give it to Him, and fight for it. He will help you.
So stand up for what you really want, go for what you wish for. And above all, never stop dreaming and believing. For believe is the only thing dreamers need to look into the future (~ Jim Stovall).
dinsdag 2 maart 2010
Nu is ze niet meer klein...
Ik weet nog, dat ze anderhalf uur oud was. Dé dag, een paar jaar geleden. Dat ik uit het schoolorkest kwam en de moeder van mijn vriendin zei dat ik bij haar mocht eten, want mijn moeder moest bevallen. Dat ik ’s middags op school zat en mijn vader binnen kwam lopen, of ik mee mocht naar het ziekenhuis. Dat we samen het schoolplein afliepen en ik vroeg of het een jongen of een meisje was, en dat mijn vader zei: “Het is een Laura Caroline.”
Ik weet nog dat ze drie dagen oud was, en ze van mijn opa en oma in het kraampakket een Pieter Konijnboek had gekregen. Ik weet nog dat ik in kleermakerszit op het grote bed zat en zij op mijn schoot lag terwijl ik het boek voorlas. Ik weet nog dat ik met haar op mijn buik op de bank lag, en tegen haar kletste.
Ik weet nog dat ze begon met lopen. Dat ze op alles klauterde. Dat ze zo heerlijk keihard de tuin rondfietste op haar driewieler. Ik weet nog dat ze voor het eerst naar school ging, en het geweldig vond.
Ik weet nog dat ze zo heerlijk klein was. Onze Laura Caroline.
En nu is ze niet meer klein. Vandaag werd ze zes. Vandaag zag ze eruit als een jongedame in haar jurk. Ze is zo groot als ze op haar grote-meiden-fiets zit. Ze is zo groot als ze haar kaarten zelf leest. Ze word al zo groot, en het gaat ontzaglijk snel.
En toch, toch is ze nog dat lekkere kleine meisje dat ze was, als ze toch wel héél nieuwsgierig is naar je kadootje, en als ze lekker komt knuffelen.
En toch, onze kleine Laura Caroline is niet meer klein. Ze is zes.
Ik weet nog dat ze drie dagen oud was, en ze van mijn opa en oma in het kraampakket een Pieter Konijnboek had gekregen. Ik weet nog dat ik in kleermakerszit op het grote bed zat en zij op mijn schoot lag terwijl ik het boek voorlas. Ik weet nog dat ik met haar op mijn buik op de bank lag, en tegen haar kletste.
Ik weet nog dat ze begon met lopen. Dat ze op alles klauterde. Dat ze zo heerlijk keihard de tuin rondfietste op haar driewieler. Ik weet nog dat ze voor het eerst naar school ging, en het geweldig vond.
Ik weet nog dat ze zo heerlijk klein was. Onze Laura Caroline.
En nu is ze niet meer klein. Vandaag werd ze zes. Vandaag zag ze eruit als een jongedame in haar jurk. Ze is zo groot als ze op haar grote-meiden-fiets zit. Ze is zo groot als ze haar kaarten zelf leest. Ze word al zo groot, en het gaat ontzaglijk snel.
En toch, toch is ze nog dat lekkere kleine meisje dat ze was, als ze toch wel héél nieuwsgierig is naar je kadootje, en als ze lekker komt knuffelen.
En toch, onze kleine Laura Caroline is niet meer klein. Ze is zes.
dinsdag 23 februari 2010
Oudejaarsavond
Ik heb het al een paar keer gehoord: "Ja, het is oudejaarsavond hè?" Huh? Oudejaarsavond? Ja, en morgen Nieuwjaarsdag. En nee, daarmee bedoel ik niet die van 30 december en 1 januari (onee, 31 december, 30 december was wat anders(L)), en ik hang ook geen andere godsdienst met andere jaartelling aan.
Het is eigenlijk heel simpel: vandaag is mijn allerlaatste dag als zestienjarige. Ik ben bezig aan mijn laatste uren als meisje van zestien jaar. Morgen begint mijn leven als zeventienjarige.
Ik heb er nu 17 jaar op zitten, en ga morgen beginnen aan mijn achtiende (ja echt, want je eerste levensjaar ben je nul!). Dat betekent dat ik er dan al bijna tweehondervier maanden op heb zitten, wat inhoud dat morgen de zesduizendtweehonderdnegende dag van mijn bestaan is. Dit zijn honderdnegenenveertigduizenzestien uren, wat weer achtmiljoennegenhonderdveertigduizendnegenhonderdzestig minuten zijn, wat resulteert in vijfhonderdzesendertigmiljoenvierhonderdzevenenvijftigzeshonderd seconden. Goh, dan lijk ik toch best wel oud:)
Morgen jarig zijn, betekent vandaag voorbereiden. Dan schakel je even hulp in van bijvoorbeeld je vriendje. We gingen samen met mijn zusjes taart maken, en het resultaat ziet er echt nog best wel goed uit!
Ik ben morgen jarig, EN IK HEB ER ZIN IN!!!!
Het is eigenlijk heel simpel: vandaag is mijn allerlaatste dag als zestienjarige. Ik ben bezig aan mijn laatste uren als meisje van zestien jaar. Morgen begint mijn leven als zeventienjarige.
Ik heb er nu 17 jaar op zitten, en ga morgen beginnen aan mijn achtiende (ja echt, want je eerste levensjaar ben je nul!). Dat betekent dat ik er dan al bijna tweehondervier maanden op heb zitten, wat inhoud dat morgen de zesduizendtweehonderdnegende dag van mijn bestaan is. Dit zijn honderdnegenenveertigduizenzestien uren, wat weer achtmiljoennegenhonderdveertigduizendnegenhonderdzestig minuten zijn, wat resulteert in vijfhonderdzesendertigmiljoenvierhonderdzevenenvijftigzeshonderd seconden. Goh, dan lijk ik toch best wel oud:)
Morgen jarig zijn, betekent vandaag voorbereiden. Dan schakel je even hulp in van bijvoorbeeld je vriendje. We gingen samen met mijn zusjes taart maken, en het resultaat ziet er echt nog best wel goed uit!
Ik ben morgen jarig, EN IK HEB ER ZIN IN!!!!
donderdag 18 februari 2010
How much I love you
I love you as much as there are stars in heaven
I love you as much as there are water drops in the sea
I love you as much as there is sand on the beach
I love you as much as there is sunshine everyday
I love you as much as there are butterflies in my stomach
I love you as much as there are letters in all my books
I love you as much as there are hearts on all my notebooks
I love you as much as there is ink in my pens
I love you as much as there are smiles in my being
I love you as much as there is space in my heart
But dear Nando, while describing this all, I realise that this would never be enough to tell you how much I love you.
I love you as much as there are water drops in the sea
I love you as much as there is sand on the beach
I love you as much as there is sunshine everyday
I love you as much as there are butterflies in my stomach
I love you as much as there are letters in all my books
I love you as much as there are hearts on all my notebooks
I love you as much as there is ink in my pens
I love you as much as there are smiles in my being
I love you as much as there is space in my heart
But dear Nando, while describing this all, I realise that this would never be enough to tell you how much I love you.
maandag 15 februari 2010
Stressing? Go to God!
Sometimes, there are these moments when you think your head can’t take one more word, sound or thought. When you don’t know how to make something happen, and you’re afraid you’ll never achieve what you want.
Maybe you have no idea what I’m talking about, maybe you do. I know I do.
This afternoon I had one of these moments.
Tomorrow I have another M&O test. I was so afraid that I would mess it up. For my last test, the one I could do again, I had an amazing grade (a 6.9!), and so at this moment I really want to get a good grade for this test as well. But I was afraid. Afraid that I would mess it up again, that I would forget everything, that I would do everything wrong.
That’s one of those horrible moments, when I’m close to crying.
At those moments I am very grateful for the amazing God that we have. He gives you amazing people next to you that will perk you up. Amazing people that you can ask to pray for you, by just sending them an e-mail. Or amazing boyfriends that tell you to relax, that you’re okay the way you are.
And above all, you can go to this amazing God. It is so wonderful.
I couldn’t take it anymore this afternoon. I thought I was going crazy. So I turned on a very good CD (JesusCulture, for those interested:)), and lay down on my bed. I went to God, and told Him that I was afraid, and that I couldn’t do this on my own. Asked Him if He wanted to give me peace, and help me to finish studying with peace. If He could do this for me, as I wasn’t capable myself.
And He did. He gave me peace, He is helping me.
At this moment, I am not looking forward to my test, but I’m relaxed about it. It will be okay, whether I get a good grade or not. God will help me, and He is with me.
Is He with you too?
Maybe you have no idea what I’m talking about, maybe you do. I know I do.
This afternoon I had one of these moments.
Tomorrow I have another M&O test. I was so afraid that I would mess it up. For my last test, the one I could do again, I had an amazing grade (a 6.9!), and so at this moment I really want to get a good grade for this test as well. But I was afraid. Afraid that I would mess it up again, that I would forget everything, that I would do everything wrong.
That’s one of those horrible moments, when I’m close to crying.
At those moments I am very grateful for the amazing God that we have. He gives you amazing people next to you that will perk you up. Amazing people that you can ask to pray for you, by just sending them an e-mail. Or amazing boyfriends that tell you to relax, that you’re okay the way you are.
And above all, you can go to this amazing God. It is so wonderful.
I couldn’t take it anymore this afternoon. I thought I was going crazy. So I turned on a very good CD (JesusCulture, for those interested:)), and lay down on my bed. I went to God, and told Him that I was afraid, and that I couldn’t do this on my own. Asked Him if He wanted to give me peace, and help me to finish studying with peace. If He could do this for me, as I wasn’t capable myself.
And He did. He gave me peace, He is helping me.
At this moment, I am not looking forward to my test, but I’m relaxed about it. It will be okay, whether I get a good grade or not. God will help me, and He is with me.
Is He with you too?
maandag 8 februari 2010
De kapper
Er zijn van die momenten waar je enorm tegenop hebt gezien, ze op het moment zelf toch wel even niet mee vallen, en waarvan je achteraf zegt dat het toch niet zo erg was.
Zo’n moment had ik vandaag.
Ik heb al ongeveer drie weken een discussie over het haar van mijn vriendje. Met Nando zelf, om precies te zijn. Ik was namelijk nogal gehecht aan zijn haar, maar hij wilde naar de kapper. Het moest allemaal veel korter. Ik vond dat hij best naar de kapper mocht, als hij het gewoon liet bijpunten, en het niet veel korter deed. Was hij het dus niet helemaal mee eens.
Nouja, hij zou niet afgelopen vrijdag, maar de vrijdag ervoor naar de kapper gaan. Heeft hij niet gedaan, had geen zin ofzo. Toen zou hij afgelopen zaterdag gaan, kon niet: de kapper was dicht. Dus ging hij vandaag. Niets dat hem tegen kon houden.
Zat ik in de trein, werd ik gebeld. Het was een beetje korter geknipt. Ik in de stress, je begrijpt het. Hij zou een foto sturen, maar ja, ik was nog niet thuis. Ik hartstikke stil in de trein, het viel zelfs Maikel op. Tja, wat wil je?
Ik kwam thuis, ben bijna gelijk doorgelopen naar mijn computer. Ik heb wel eerst mijn moeder ingelicht, dat als ik niet meer naar beneden zou komen, ze zou weten hoe het kwam. Met een steen in mijn maag mijn computer aangezet, doodsbang mijn gmail geopend. Ojee. Ik had mail. Met foto. Compleet gespannen de mail geopend.
Oh. Nee. Korter is ook echt korter. Mijn zusje naar mijn moeder gestuurd, met de boodschap dat ik van mijn stoel gekletterd was. Moeders komt naar boven, geeft me wat morele steun, relativeert het hele geval een beetje, vertrekt weer naar beneden. Even later komt zuslief naar boven, met dat moeders haar naar boven had gestuurd om me wat te steunen. “Maar,” merkte ze op, “je hebt gelukkig nog wat chocola.”
Tja. Nu vragen jullie je natuurlijk allemaal af hoe je zo’n relatiecrisis doorkomt. Luister en huiver.
Haal een keer diep adem. Vraag om een andere foto, gewoon, om er nog wat perspectief op te werpen. Bekijk de foto nog eens goed. Kijk nog eens goed. En dan zie je daar toch dat die jongen met die gekortwiekte haren, nog steeds de ontzettend lieve, superknappe en compleet geweldige jongen is waar je zo hopeloos verliefd op werd.
Natuurlijk is het even wennen, maar ik hou te veel van hem om hem te laten gaan, en natuurlijk krijgen we in de toekomst er weer discussies over. Elke keer als hij naar de kapper wil. Want ja, ik ben nou eenmaal gehecht aan zijn haar.
Zo’n moment had ik vandaag.
Ik heb al ongeveer drie weken een discussie over het haar van mijn vriendje. Met Nando zelf, om precies te zijn. Ik was namelijk nogal gehecht aan zijn haar, maar hij wilde naar de kapper. Het moest allemaal veel korter. Ik vond dat hij best naar de kapper mocht, als hij het gewoon liet bijpunten, en het niet veel korter deed. Was hij het dus niet helemaal mee eens.
Nouja, hij zou niet afgelopen vrijdag, maar de vrijdag ervoor naar de kapper gaan. Heeft hij niet gedaan, had geen zin ofzo. Toen zou hij afgelopen zaterdag gaan, kon niet: de kapper was dicht. Dus ging hij vandaag. Niets dat hem tegen kon houden.
Zat ik in de trein, werd ik gebeld. Het was een beetje korter geknipt. Ik in de stress, je begrijpt het. Hij zou een foto sturen, maar ja, ik was nog niet thuis. Ik hartstikke stil in de trein, het viel zelfs Maikel op. Tja, wat wil je?
Ik kwam thuis, ben bijna gelijk doorgelopen naar mijn computer. Ik heb wel eerst mijn moeder ingelicht, dat als ik niet meer naar beneden zou komen, ze zou weten hoe het kwam. Met een steen in mijn maag mijn computer aangezet, doodsbang mijn gmail geopend. Ojee. Ik had mail. Met foto. Compleet gespannen de mail geopend.
Oh. Nee. Korter is ook echt korter. Mijn zusje naar mijn moeder gestuurd, met de boodschap dat ik van mijn stoel gekletterd was. Moeders komt naar boven, geeft me wat morele steun, relativeert het hele geval een beetje, vertrekt weer naar beneden. Even later komt zuslief naar boven, met dat moeders haar naar boven had gestuurd om me wat te steunen. “Maar,” merkte ze op, “je hebt gelukkig nog wat chocola.”
Tja. Nu vragen jullie je natuurlijk allemaal af hoe je zo’n relatiecrisis doorkomt. Luister en huiver.
Haal een keer diep adem. Vraag om een andere foto, gewoon, om er nog wat perspectief op te werpen. Bekijk de foto nog eens goed. Kijk nog eens goed. En dan zie je daar toch dat die jongen met die gekortwiekte haren, nog steeds de ontzettend lieve, superknappe en compleet geweldige jongen is waar je zo hopeloos verliefd op werd.
Natuurlijk is het even wennen, maar ik hou te veel van hem om hem te laten gaan, en natuurlijk krijgen we in de toekomst er weer discussies over. Elke keer als hij naar de kapper wil. Want ja, ik ben nou eenmaal gehecht aan zijn haar.
vrijdag 5 februari 2010
RE: Pennenstrijd
In response to my sisters long-time-ago-written "Pennenstrijd".
Beloved sister, I was completely flabberghasted by your blog. Yes, it was such a nice surprise to read my most-intelligent remark: "I have absolutely nothing in my head!" ON THE INTERNET, where EVERYONE can read it! I thank you from the bottom of my heart.
How am I assumed now to write a sweet-sounding piece about your early morning moods? By 'early morning moods' I mean the ones you actually have, not the ones you're denying on your blogs. Or about how, sometimes, you still try to make me listen to you; which still isn't working, is it? Or about the way you say you don't have any bad habits, when I ask you to tell me some?
Let me try.
You early morning moods indicate that you're a varied person. In the mornings you wear this I-am-not-so-shinyface; in the afternoons you wear your I-am-more-shiny-nowface and in the evening you're just this nice chatty sister.
You trying to make me listen indicates that you're just an amazing older sitster, that want the best for her eldest younger sister. So you tell me what to do.
Finally, you saying you don't have any bad habits just indicates that you're a person with humour. Because you, like every other person, do have bad habits that I won't name here.
Don't get me wrong, those things jus make me love you more. I have learned to not respond when someone dares me. Cover their faults with love, wasn't it?
Take the floor and I hope you still love me!
Beloved sister, I was completely flabberghasted by your blog. Yes, it was such a nice surprise to read my most-intelligent remark: "I have absolutely nothing in my head!" ON THE INTERNET, where EVERYONE can read it! I thank you from the bottom of my heart.
How am I assumed now to write a sweet-sounding piece about your early morning moods? By 'early morning moods' I mean the ones you actually have, not the ones you're denying on your blogs. Or about how, sometimes, you still try to make me listen to you; which still isn't working, is it? Or about the way you say you don't have any bad habits, when I ask you to tell me some?
Let me try.
You early morning moods indicate that you're a varied person. In the mornings you wear this I-am-not-so-shinyface; in the afternoons you wear your I-am-more-shiny-nowface and in the evening you're just this nice chatty sister.
You trying to make me listen indicates that you're just an amazing older sitster, that want the best for her eldest younger sister. So you tell me what to do.
Finally, you saying you don't have any bad habits just indicates that you're a person with humour. Because you, like every other person, do have bad habits that I won't name here.
Don't get me wrong, those things jus make me love you more. I have learned to not respond when someone dares me. Cover their faults with love, wasn't it?
Take the floor and I hope you still love me!
donderdag 4 februari 2010
Sneeuw is stom
Sneeuw is best leuk in de winter.
Sneeuw is best leuk tijdens kerst.
Sneeuw is best leuk als het vakantie is.
Sneeuw is best leuk als je zelf kiest wanneer je naar buiten gaat.
Sneeuw is best leuk als het valt en je er ’s avonds met je vriendje doorheen kan lopen.
En toch is sneeuw stom. Waarom?
Omdat sneeuw in de winter leuk is zolang het twee of drie dagen duurt. Daarna ben ik het zat. Dan heb ik het wel gezien, en mag het voor minstens een halve maand weg voor ik er weer twee of drie dagen van kan genieten.
Omdat sneeuw tijdens kerst toch is wat iedereen altijd wil. Er gaat geen jaar voorbij of je hoort iemand zeggen: “Goh, ik hoop toch zó op een witte kerst dit jaar!” Nou, die heb je dan nu gehad. En áls er dan een witte kerst is, kan je nergens heen, omdat er overal sneeuw ligt. Gezellig dan, familiediners.
Omdat sneeuw in de vakantie niet alleen in de vakantie blijft liggen. Het blijft ook liggen als je allang weer naar school moet, en er dan dus elke ochten doorheen moet. Mét gevaar voor je leven. Want sneeuw is nogal glad. En vallen doet nogal pijn (jup, ik ben ervaringsdeskundige).
Omdat sneeuw er niet alleen ligt als je zelf kan kiezen of je naar buiten wil. Zoals ik al zei, je moet ook tijdens schoolweken naar buiten, en naar je werk, en een boodschapje doen voor je moeder, en naar je vriendje. En dan krijg je echt best wel natte voeten, zeker als je met vriendje&fiets en al onderuit gaat.
Omdat sneeuw nooit valt als jij bij je vriendje bent, of hij bij jou. Dus dat je elke keer op je fietsje zit, of naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, en dus maar naar je vriendje smst: Het sneeuwt hier, bij jou ook? Ik wilde dat je hier was en we er samen doorheen konden lopen...
Iedereen die een witte kerst wilde, heeft die dan dit jaar gehad. En nu is het wel weer genoeg. En dat is geen zeuren, maar dat is gewoon een nuchtere constatering, gebaseerd op mijn mening, ondersteund met een paar empirische argumenten. Ik heb het compleet gehad met de sneeuw en het ijs, helaas blijft het volgens het weerbericht nog wel even vriezen. Zucht...
Sneeuw is best leuk tijdens kerst.
Sneeuw is best leuk als het vakantie is.
Sneeuw is best leuk als je zelf kiest wanneer je naar buiten gaat.
Sneeuw is best leuk als het valt en je er ’s avonds met je vriendje doorheen kan lopen.
En toch is sneeuw stom. Waarom?
Omdat sneeuw in de winter leuk is zolang het twee of drie dagen duurt. Daarna ben ik het zat. Dan heb ik het wel gezien, en mag het voor minstens een halve maand weg voor ik er weer twee of drie dagen van kan genieten.
Omdat sneeuw tijdens kerst toch is wat iedereen altijd wil. Er gaat geen jaar voorbij of je hoort iemand zeggen: “Goh, ik hoop toch zó op een witte kerst dit jaar!” Nou, die heb je dan nu gehad. En áls er dan een witte kerst is, kan je nergens heen, omdat er overal sneeuw ligt. Gezellig dan, familiediners.
Omdat sneeuw in de vakantie niet alleen in de vakantie blijft liggen. Het blijft ook liggen als je allang weer naar school moet, en er dan dus elke ochten doorheen moet. Mét gevaar voor je leven. Want sneeuw is nogal glad. En vallen doet nogal pijn (jup, ik ben ervaringsdeskundige).
Omdat sneeuw er niet alleen ligt als je zelf kan kiezen of je naar buiten wil. Zoals ik al zei, je moet ook tijdens schoolweken naar buiten, en naar je werk, en een boodschapje doen voor je moeder, en naar je vriendje. En dan krijg je echt best wel natte voeten, zeker als je met vriendje&fiets en al onderuit gaat.
Omdat sneeuw nooit valt als jij bij je vriendje bent, of hij bij jou. Dus dat je elke keer op je fietsje zit, of naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, en dus maar naar je vriendje smst: Het sneeuwt hier, bij jou ook? Ik wilde dat je hier was en we er samen doorheen konden lopen...
Iedereen die een witte kerst wilde, heeft die dan dit jaar gehad. En nu is het wel weer genoeg. En dat is geen zeuren, maar dat is gewoon een nuchtere constatering, gebaseerd op mijn mening, ondersteund met een paar empirische argumenten. Ik heb het compleet gehad met de sneeuw en het ijs, helaas blijft het volgens het weerbericht nog wel even vriezen. Zucht...
zondag 24 januari 2010
Surprise 2!
Jaja, Surpise uit december krijgt een vervolg! Het houdt niet op, maar deze keer waren er wel andere mensen betrokken bij het complot. Al waren het wel weer Joyce en Henri die er achter zaten.
Gisteren zouden we voor Henri's verjaardag naar de bios in Ede gaan, nadat we eerst bij ons thuis hadden gegeten. Goed, ik liep uit mijn werk naar huis, en liep ondertussen een beetje maffe dingen te denken (hmm, dat heb ik nou echt noooooit...). Ik bedacht me bijvoorbeeld dat het echt heel leuk zou zijn als Nando ineens bij ons op de bank zou zitten, naja, dat soort ongein dus.
Toen ik thuis kwam, ging ik even een ander shirt aantrekken. Joyce kwam naar boven, om even te socializen. Op een gegeven moment zei ze: "Ik hoor een auto!" Dus wij deden mijn raam open, om te kijken of het Henri was. Het was Henri, maar er stapte nog iemand uit de auto! In een wel heel bekende jas, en met een wel heel bekende manier van lopen! Dus ik ben als een gek van de trap gesjeest, en ben diegene om zijn nek gevlogen (voor degene die nog niet doorheeft over wie ik het heb: het was Nando:D)
Wat hadden Henri en Joyce dus gedaan: Henri was naar het huis van Nando's beste vriend gelopen (die woont heel dicht bij hem in de buurt), om het nummer van Nando te vragen. Toen heeft hij Nando gebeld of hij mee wilde naar de bios, als verrassing voor mij. Whaha, mission accomplisht!
Het was echt een superavond en niet alleen vanwege Nando hoor! Ik heb echt genoten, en jullie verrassing was weer echt geweldig!
Heel heel heel erg bedankt:D
Gisteren zouden we voor Henri's verjaardag naar de bios in Ede gaan, nadat we eerst bij ons thuis hadden gegeten. Goed, ik liep uit mijn werk naar huis, en liep ondertussen een beetje maffe dingen te denken (hmm, dat heb ik nou echt noooooit...). Ik bedacht me bijvoorbeeld dat het echt heel leuk zou zijn als Nando ineens bij ons op de bank zou zitten, naja, dat soort ongein dus.
Toen ik thuis kwam, ging ik even een ander shirt aantrekken. Joyce kwam naar boven, om even te socializen. Op een gegeven moment zei ze: "Ik hoor een auto!" Dus wij deden mijn raam open, om te kijken of het Henri was. Het was Henri, maar er stapte nog iemand uit de auto! In een wel heel bekende jas, en met een wel heel bekende manier van lopen! Dus ik ben als een gek van de trap gesjeest, en ben diegene om zijn nek gevlogen (voor degene die nog niet doorheeft over wie ik het heb: het was Nando:D)
Wat hadden Henri en Joyce dus gedaan: Henri was naar het huis van Nando's beste vriend gelopen (die woont heel dicht bij hem in de buurt), om het nummer van Nando te vragen. Toen heeft hij Nando gebeld of hij mee wilde naar de bios, als verrassing voor mij. Whaha, mission accomplisht!
Het was echt een superavond en niet alleen vanwege Nando hoor! Ik heb echt genoten, en jullie verrassing was weer echt geweldig!
Heel heel heel erg bedankt:D
zondag 17 januari 2010
Kinderlijk geluk
Er zijn van die dingen, die je als kind graag wilde doen, of waarvan je je afvroeg hoe het zou zijn, die je eigenlijk nu nog stiekem wil doen. Volgens mij heeft iedereen dat wel. Ik heb dat met slagroomtaarten, of andere taarten die er slagroomachtig uitzien.
Ik vroeg me als klein meisje altijd af hoe het zou voelen om daar je hoofd in te duwen. Dat leek me echt zo geweldig. Dan word je groter, en dan vergeet je dat soort dingen over het algemeen weer. Ik dus niet. Heel vaak als ik zo’n taart zie, heb ik de neiging om mijn hoofd erin te duwen, of vraag ik me af hoe het zou zijn als ik dat echt zou doen.
Vandaag hadden we banoffeepie als toetje. Dit is echt een superlekkere taart, met onderop een laag chocoladekoekjeskruimels, daarop een laagje banaan, daarop een laagje caramel, daarop een laag slagroom (ojee...) en daar dan weer chocoladeschaafsel bovenop. Maar na het eten, moest ik met mijn zus en ‘broer’ de keuken opruimen. En de taartvormbodem van de banoffeepie stond op het aanrecht, met nog wat restjes banoffeepie erop...
En daar ging de kleine Renate in mij. Ze begon te stuiteren en keihard te roepen: doen! doen! doen! doen! doen! Steek je neus erin (er was niet genoeg over voor mijn hele hoofd, haha)! Zo hard, dat de grote, volwassen Renate die ik nu ben (ik heb een voorgevoel dat ik op deze opmerking hele flauwe reacties krijg, hoeft niet hoor. ... (a)) keihard mee begon te stuiteren.
Maarja, dat kon ik natuurlijk niet doen. Ik ben volwassen genoeg om te weten dat dat gewoon niet kan als je zo volwassen bent als ik. Dus ik nam gewoon een klein hapje. Toen duwde Henri op mijn hoofd, zo van: ik-ga-jouw-neus-erin-duwen! en hij zei: ‘Sorry, dat heb ik altijd al eens willen doen.’
En tja, toen gaf de volwassen Renate het op. Dus ze zei tegen Henri: ‘Is goed, dat mag.’
Je kan vast wel raden wat er toen gebeurde. Onder hilariteit (sorry Nando) van Joyce, Henri én mij, heeft hij mijn neus in de banoffeepie geduwd. En het was echt superleuk. De kleine én de grote Renate in mij vonden het echt helemaal geweldig grappig en leuk. Een once-in-your-lifetime-experience. En hoe.
Het enige nadeel nu is dat ik bang ben dat wanneer ik nu een slagroomtaart ofzoiets zie, mijn neus er wel serieus ga insteken. Maar dat is bijzaak. Ik heb weer een beetje van dat geweldige kinderlijke geluk mogen voelen en ik heb er van genoten!
Jippie, wie gaat er nu zijn kinderlijke geluk opnieuw beleven?
Ik vroeg me als klein meisje altijd af hoe het zou voelen om daar je hoofd in te duwen. Dat leek me echt zo geweldig. Dan word je groter, en dan vergeet je dat soort dingen over het algemeen weer. Ik dus niet. Heel vaak als ik zo’n taart zie, heb ik de neiging om mijn hoofd erin te duwen, of vraag ik me af hoe het zou zijn als ik dat echt zou doen.
Vandaag hadden we banoffeepie als toetje. Dit is echt een superlekkere taart, met onderop een laag chocoladekoekjeskruimels, daarop een laagje banaan, daarop een laagje caramel, daarop een laag slagroom (ojee...) en daar dan weer chocoladeschaafsel bovenop. Maar na het eten, moest ik met mijn zus en ‘broer’ de keuken opruimen. En de taartvormbodem van de banoffeepie stond op het aanrecht, met nog wat restjes banoffeepie erop...
En daar ging de kleine Renate in mij. Ze begon te stuiteren en keihard te roepen: doen! doen! doen! doen! doen! Steek je neus erin (er was niet genoeg over voor mijn hele hoofd, haha)! Zo hard, dat de grote, volwassen Renate die ik nu ben (ik heb een voorgevoel dat ik op deze opmerking hele flauwe reacties krijg, hoeft niet hoor. ... (a)) keihard mee begon te stuiteren.
Maarja, dat kon ik natuurlijk niet doen. Ik ben volwassen genoeg om te weten dat dat gewoon niet kan als je zo volwassen bent als ik. Dus ik nam gewoon een klein hapje. Toen duwde Henri op mijn hoofd, zo van: ik-ga-jouw-neus-erin-duwen! en hij zei: ‘Sorry, dat heb ik altijd al eens willen doen.’
En tja, toen gaf de volwassen Renate het op. Dus ze zei tegen Henri: ‘Is goed, dat mag.’
Je kan vast wel raden wat er toen gebeurde. Onder hilariteit (sorry Nando) van Joyce, Henri én mij, heeft hij mijn neus in de banoffeepie geduwd. En het was echt superleuk. De kleine én de grote Renate in mij vonden het echt helemaal geweldig grappig en leuk. Een once-in-your-lifetime-experience. En hoe.
Het enige nadeel nu is dat ik bang ben dat wanneer ik nu een slagroomtaart ofzoiets zie, mijn neus er wel serieus ga insteken. Maar dat is bijzaak. Ik heb weer een beetje van dat geweldige kinderlijke geluk mogen voelen en ik heb er van genoten!
Jippie, wie gaat er nu zijn kinderlijke geluk opnieuw beleven?
zaterdag 16 januari 2010
Management en Organisatie
Sommige vakken op school zijn zinloos, energievretend, stressveroorzakend en niet eens leuk. M&O is daar een typisch voorbeeld van.
Het heet voluit Management en Organisatie. Opzich is die naam heel goed gekozen. Het is een hele organisatie op zichzelf om het vak überhaupt door te hebben, en dan moet je het nog managen om het te begrijpen.
Kijk, okee, het kiezen van M&O was in mijn geval gewoon stom. Het was of M&O of aardrijkskunde, en aangezien ik een bloedhekel aan ak heb, werd het M&O.
En nu komt de grote grap: ik schijn ook nog een speciaal geval te zijn. Mijn leraar/mentor heeft het nog nooit meegemaakt dat iemand wel wiskunde kan, maar M&O – hoe zullen we het netjes zeggen…- verknald. Lucky me.
Het gevolg is dus dat ik keihard blok op M&O, elke keer weer. Het resultaat blijft spannend.
Neem nu de week voor de toetsweek, ik heb alleen maar M&O geleerd (zie bijvoorbeeld Het grote avontuur, of Het avontuur is ten eind) en dat cijfer was niet echt om over naar huis te schrijven, laat staan om op je blog te zetten. Maar okee, voor de nieuwsgierige mensen: het was een 4,5. Dat is behoorlijk frustrerend. Heb je zo’n vier uur per dag, vijf dagen lang – wat dus samen twintig uur maakt – keihard aan M&O zitten leren, haal je nog een 4,5.
Gelukkig bestaat er nog iets als herkansingen. Degene die de herkansingen heeft bedacht, heeft mijn enorme dankbaarheid. Het gevolg is alleen wel dat ik dus afgelopen week weer keihard heb zitten leren op M&O (de herkansingen waren vrijdag), ik heb een diagnostische toets gemaakt, en eigenlijk snapte ik nog steeds niet helemaal wat ik nou precies fout deed. Tot donderdagavond kwart over tien, ’s avonds om precies te zijn. Ineens begon het licht te schijnen. Er waren nog net geen hallellujakoren, maar het lampje begon als een gek te schijnen. Ik had het door.
Nu heb ik dus de herkansingen achter de rug, en volgens mij ging het heel goed. Ik hou jullie op de hoogte, maar hoop alsjeblieft ook mee voor een voldoende, anders moet ik aan de bijles. En laat ik daar nou net geen zin in hebben…
Maar aan de andere kant, als dit een voldoende is: mensen die bijles nodig hebben over renten en eindwaardes en contante waardes enzovoorts, IK KAN HET UITLEGGEN!
Het heet voluit Management en Organisatie. Opzich is die naam heel goed gekozen. Het is een hele organisatie op zichzelf om het vak überhaupt door te hebben, en dan moet je het nog managen om het te begrijpen.
Kijk, okee, het kiezen van M&O was in mijn geval gewoon stom. Het was of M&O of aardrijkskunde, en aangezien ik een bloedhekel aan ak heb, werd het M&O.
En nu komt de grote grap: ik schijn ook nog een speciaal geval te zijn. Mijn leraar/mentor heeft het nog nooit meegemaakt dat iemand wel wiskunde kan, maar M&O – hoe zullen we het netjes zeggen…- verknald. Lucky me.
Het gevolg is dus dat ik keihard blok op M&O, elke keer weer. Het resultaat blijft spannend.
Neem nu de week voor de toetsweek, ik heb alleen maar M&O geleerd (zie bijvoorbeeld Het grote avontuur, of Het avontuur is ten eind) en dat cijfer was niet echt om over naar huis te schrijven, laat staan om op je blog te zetten. Maar okee, voor de nieuwsgierige mensen: het was een 4,5. Dat is behoorlijk frustrerend. Heb je zo’n vier uur per dag, vijf dagen lang – wat dus samen twintig uur maakt – keihard aan M&O zitten leren, haal je nog een 4,5.
Gelukkig bestaat er nog iets als herkansingen. Degene die de herkansingen heeft bedacht, heeft mijn enorme dankbaarheid. Het gevolg is alleen wel dat ik dus afgelopen week weer keihard heb zitten leren op M&O (de herkansingen waren vrijdag), ik heb een diagnostische toets gemaakt, en eigenlijk snapte ik nog steeds niet helemaal wat ik nou precies fout deed. Tot donderdagavond kwart over tien, ’s avonds om precies te zijn. Ineens begon het licht te schijnen. Er waren nog net geen hallellujakoren, maar het lampje begon als een gek te schijnen. Ik had het door.
Nu heb ik dus de herkansingen achter de rug, en volgens mij ging het heel goed. Ik hou jullie op de hoogte, maar hoop alsjeblieft ook mee voor een voldoende, anders moet ik aan de bijles. En laat ik daar nou net geen zin in hebben…
Maar aan de andere kant, als dit een voldoende is: mensen die bijles nodig hebben over renten en eindwaardes en contante waardes enzovoorts, IK KAN HET UITLEGGEN!
woensdag 6 januari 2010
Schoolshock
Jaja, in plaats van een cultuurshock een schoolshock. De shock van het weer naar school moeten, van de wekker die om 6:20u gaat, van het door de ijzige kou naar het station fietsen en van de lange dagen in een groot, koud gebouw rondhuppelen. Want het leven na de vakantie is weer begonnen.
Voor mij betekent dit twee dingen: blijheid, en niet-zo-blijheid.
Blijheid omdat ik mijn vriendinnen en vriendje nu lekker elke dag zie. Omdat ik dan lekker elke dag even face-to-face met ze kan kletsen. Omdat ik dan niet alleen ben aangewezen op mail en telefoon. Ik vind het heerlijk!
De niet-zo-blijheid is omdat ik nu weer elke dag door de vrieskou naar het station moet fietsen. Omdat ik zo lekker vroeg uit bed moet, terwijl ik het niet meer gewend ben. Omdat ik me elke dag weer realiseer dat ik gewoon weet hoe sardientjes in blik zich voelen, aangezien er een tekort aan treinmateriaal is (aldus de NS) en heel veel mensen zich in een veel te kleine trein proppen.
En last but helaas not least: omdat ik ineens weer bedolven ben onder het huiswerk. Heerlijk, al die leraren die zo lekker denken dat zij de enigen zijn die huiswerk opgeven, en die dat dan ook massaal maar gewoon doen. Ik ben weer mijn dagen aan het vullen met van en naar school reizen, op school rondlopen, af en toe wat brood naar binnen werken en bovenal: huiswerk maken.
Hmm, er ligt hier een stapel huiswerk naast me, ik ga er maar eens aan beginnen. En dat in schoolshock...
Voor mij betekent dit twee dingen: blijheid, en niet-zo-blijheid.
Blijheid omdat ik mijn vriendinnen en vriendje nu lekker elke dag zie. Omdat ik dan lekker elke dag even face-to-face met ze kan kletsen. Omdat ik dan niet alleen ben aangewezen op mail en telefoon. Ik vind het heerlijk!
De niet-zo-blijheid is omdat ik nu weer elke dag door de vrieskou naar het station moet fietsen. Omdat ik zo lekker vroeg uit bed moet, terwijl ik het niet meer gewend ben. Omdat ik me elke dag weer realiseer dat ik gewoon weet hoe sardientjes in blik zich voelen, aangezien er een tekort aan treinmateriaal is (aldus de NS) en heel veel mensen zich in een veel te kleine trein proppen.
En last but helaas not least: omdat ik ineens weer bedolven ben onder het huiswerk. Heerlijk, al die leraren die zo lekker denken dat zij de enigen zijn die huiswerk opgeven, en die dat dan ook massaal maar gewoon doen. Ik ben weer mijn dagen aan het vullen met van en naar school reizen, op school rondlopen, af en toe wat brood naar binnen werken en bovenal: huiswerk maken.
Hmm, er ligt hier een stapel huiswerk naast me, ik ga er maar eens aan beginnen. En dat in schoolshock...
zaterdag 2 januari 2010
To my most-beloved boyfriend
It’s just the way you look at me with those beautiful eyes
It’s just the way you laugh at me, even when it is not funny
It’s just the way you say ‘I love you’ with your sweet voice
It’s just the way you are so irritating that it makes me smile
It’s just the way you talk about our future, with all the dreams
It’s just the way you hold my hand when we’re walking or just sitting
It’s just the way you put your arm protectively around me
It’s just the way you do those crazy things, like breaking in to my blog-account
It’s just the way you are always there for me, no matter what it is
It’s just the way you cheer me up when I’m down
It’s just the way you give me sweet names that make me happy
It’s just the way you talk with me about the serious stuff
It’s just the way you note that I am happy, when I am
It’s just the way you make me relax when I am nervous
It's just the way you involve Jesus in our relationship, just like I wished
It’s just the way that you are, with all the crazy and sweet and amazing things, that make me realize, every day more, how much I really love you.
It’s just the way you laugh at me, even when it is not funny
It’s just the way you say ‘I love you’ with your sweet voice
It’s just the way you are so irritating that it makes me smile
It’s just the way you talk about our future, with all the dreams
It’s just the way you hold my hand when we’re walking or just sitting
It’s just the way you put your arm protectively around me
It’s just the way you do those crazy things, like breaking in to my blog-account
It’s just the way you are always there for me, no matter what it is
It’s just the way you cheer me up when I’m down
It’s just the way you give me sweet names that make me happy
It’s just the way you talk with me about the serious stuff
It’s just the way you note that I am happy, when I am
It’s just the way you make me relax when I am nervous
It's just the way you involve Jesus in our relationship, just like I wished
It’s just the way that you are, with all the crazy and sweet and amazing things, that make me realize, every day more, how much I really love you.
Someone broke into my account
Waarschijnlijk zul je dit zometeen gelijk verwijderen. Maar toch is het eigenlijk wel een beetje grappig. Ik zal me even voorstellen... ik ben Nando, vriendje van en heb net een nieuwe blog voor de liefste van de wereld aangemaakt en daardoor zat ik dus op haar account en kon ik dit blogje maken.
Voor u, heel veel lees plezier op ismileonly.blogspot.com. Een naam die perfect bij het meisje erachter past.
Voor Renate: veel liefs.
Voor u, tot ziens!
Voor u, heel veel lees plezier op ismileonly.blogspot.com. Een naam die perfect bij het meisje erachter past.
Voor Renate: veel liefs.
Voor u, tot ziens!
vrijdag 1 januari 2010
Het nieuwe jaar
Allereerst, bij deze: GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL! Geniet van het nieuwe jaar, laat je niet tegenhouden om te doen wat je echt graag wil doen (zolang het natuurlijk niet abnormale dingen zijn:)) en vergeet niet afentoe mijn blog nog eens te lezen(A). Maak er een supertof jaar van met al je vrienden/vriendinnen/familie en natuurlijk bovenal met God.
Ik ga je niet vragen naar goede voornemens. Dat zijn van die dingen die me er elke jaar weer aan herinneren dat ik toch echt wat discipline moet krijgen om me er ook echt aan te houden. Ik ben namelijk mijn goede-voornemensbriefje altijd na twee dagen al weer kwijt, en ik heb nooit zin om er ook echt aan te beginnen als ik het briefje nog niet kwijt ben.
Daarom heb ik dit jaar besloten het anders te doen. Ik ga voor dingen die ik wil bereiken. Ik zal jullie deel maken van mijn lijstje:
- Een stad uit mijn deze-steden-wil-ik-zienlijstje bezoeken
- Mijn relatie met Jezus verdiepen en uitbreiden, en waar ik ook kom een lichtje voor Hem zijn
- Meer leuke dingen doen met mijn vriendinnen, lol met ze maken, goeie gesprekken hebben en gewoon van ze genieten
- Opener naar mijn ouders zijn (dat is echt heel relaxt heb ik gemerkt, je ouders zijn echt veel geweldigere personen dan je snel zou denken!)
- Genieten van mijn vriendje en onze relatie verder opbouwen (oeh, dat klinkt hééél volwassen, hihi)
- Uitvinden of psychologie studeren echt mijn ding is
- Mijn kamer langer dan twee weken achter elkaar heel netjes houden
Nou, dat is het wel voor nu. Van een groot deel weet ik van te voren eigenlijk al dat het waarschijnlijk wel gaat lukken, maar dat werkt juist motiverend.
En jij, wat wil jij bereiken? Laat het me weten!
ps. Sorry voor de saaie titel, maar ik kon echt op helemaal niets leuks komen...:S
Ik ga je niet vragen naar goede voornemens. Dat zijn van die dingen die me er elke jaar weer aan herinneren dat ik toch echt wat discipline moet krijgen om me er ook echt aan te houden. Ik ben namelijk mijn goede-voornemensbriefje altijd na twee dagen al weer kwijt, en ik heb nooit zin om er ook echt aan te beginnen als ik het briefje nog niet kwijt ben.
Daarom heb ik dit jaar besloten het anders te doen. Ik ga voor dingen die ik wil bereiken. Ik zal jullie deel maken van mijn lijstje:
- Een stad uit mijn deze-steden-wil-ik-zienlijstje bezoeken
- Mijn relatie met Jezus verdiepen en uitbreiden, en waar ik ook kom een lichtje voor Hem zijn
- Meer leuke dingen doen met mijn vriendinnen, lol met ze maken, goeie gesprekken hebben en gewoon van ze genieten
- Opener naar mijn ouders zijn (dat is echt heel relaxt heb ik gemerkt, je ouders zijn echt veel geweldigere personen dan je snel zou denken!)
- Genieten van mijn vriendje en onze relatie verder opbouwen (oeh, dat klinkt hééél volwassen, hihi)
- Uitvinden of psychologie studeren echt mijn ding is
- Mijn kamer langer dan twee weken achter elkaar heel netjes houden
Nou, dat is het wel voor nu. Van een groot deel weet ik van te voren eigenlijk al dat het waarschijnlijk wel gaat lukken, maar dat werkt juist motiverend.
En jij, wat wil jij bereiken? Laat het me weten!
ps. Sorry voor de saaie titel, maar ik kon echt op helemaal niets leuks komen...:S
Abonneren op:
Reacties (Atom)
