De treindummie

Elke dag zijn ze er weer: de onervaren treinreizigers, die wanhopig hard hun best doen om niet als onervaren en dummie over te komen. Strak gezicht, en hopen dat niemand doorheeft dat je eigenlijk nooit met de trein gaat.
En toch vallen ze praktisch altijd door de mand, hetzij door uitspraken, hetzij door acties.

“Goh, het is wel druk zeg. Kan de NS daar niet wat aan doen, ofzo?” Natuurlijk is het druk. Het heet niet voor niets spits. En nee, de NS kan daar niet zoveel aan doen, het is namelijk pas meer dan vijf jaar zo. Het is duidelijk dat dit een onervaren treinreiziger is. Mensen die elke dag met de trein gaan, kijken niet meer op van de drukte. Die proppen zich er gewoon bij, en zeuren niet. Dat heet gewenning.
“Dit vind ik belachelijk, ik heb betaald om te zitten, niet om te staan!” Hier is er weer één. Mijn ouders betalen hartstikke veel geld, elk jaar weer opnieuw, zodat ik kan zitten. En zit ik ’s ochtends? Nauwelijks. Het hoort erbij. Had je maar drie stations eerder in moeten stappen, toen was er nog wel plek. Je leert er mee leven.
“Mijn volgende trein gaat om twee voor acht.” Ook dit is een typische treindummie-uitspraak. De mensen die elke dag met de trein gaan, gaan niet staan bedenken om hoeveel minuten voor het hele uur of hoeveel minuten voor het halve uur de trein gaat. Die zeggen gewoon: “Mijn trein gaat om 58.” En elke ervaren reiziger weet dan hoe laat de trein dus gaat.

Het is 54 (voor de onervaren treinreiziger die dit leest: hier bedoel ik dus 7:54, of zes minuten voor acht mee) en de trein komt binnen op spoor 14. Om 58 gaat een volgende trein, vanaf spoor 19. Iedereen stapt uit, en daar gaat er weer ééntje. Keihard rennen naar spoor 19. Je zal de trein maar missen. Al die mensen die lopen zijn dom, want ja, je hebt maar vier minuten! Ik moet altijd weer een beetje mijn lachen inhouden als ik dan toch ook de trein haal, terwijl ik liep. Elke ervaren treinreiziger weet dat je ruimschoots tijd hebt als je vier minuten hebt om van spoor 14 naar spoor 19 te komen. Je kan vreselijk veel doen in vier minuten.
Er kijkt er eentje bij elk station naar buiten. Als er iets wordt omgeroepen door de intercom spitst hij zijn oren. Straks mis je wat de conducteur omroept. En stiekem, heel stiekem, frommelt hij een papiertje uit zijn zak, met treintijden en stations erop. In de hoop dat niemand doorheeft wat er op het papiertje staat. Jammer. Dat hebben ze altijd wel. Iemand die altijd met de trein gaat kent namelijk zijn route uit zijn hoofd, die luistert niet eens meer naar hetgeen wat omgeroepen wordt.
Daar loop je bijna tegen een treindummie aan, hij kijkt je met een verschrikt hoofd aan. Duidelijk niet gewend aan rennende mensen. Kijk, ervaren treinreizigers zijn heel goed in het sjalommen om de mensen heen, als ze maar één minuut hebben om de trein te halen. Je sprint hierlangs, daar een halve draai om iemand heen, en een stukje verderop spring je vlak voor iemands neus naar rechts. Mensen die elke dag met de trein gaan kijken daar niet meer van op, die doen het zelfs vaak genoeg. Maar de treindummies, die schrikken er elke keer van.

En nu moet je niet denken dat ik iets tegen treindummies hebt. Absoluut niet, ze leveren elke keer weer een gniffel of giechel op. Ik geniet ervan. En stel je bent een onervaren treindummie, schaam je er niet voor. We snappen het wel, ooit zijn wij ook zo begonnen, in een ver, grijs verleden. Het geeft niet. En als je nou wanhopig graag niet door de mand wil vallen, en een ervaren treinreiziger wil lijken: vat dit dan op als een not-to-dolist.
En voor de treindummie die zich wat beter wil voelen: ervaren treinreizigers zijn dan misschien in de trein geen dummies meer, in de bus zijn ze misschien nog wel grotere dummies dan jij in de trein.