Gesmolten chocola, gesmolten hart

Hierbij een waarschuwing aan iedereen: als je hart in zijn huidige staat je lief is, zorg er dan voor dat je nooit kleine zusjes krijgt (of broertjes, maar daar heb ik geen ervaring mee). Kleine zusjes laten je hart smelten als chocola in de magnetron.
Vanmorgen bijvoorbeeld, mijn oudste kleine zusje (of de eerste van de tweede lichting, net wat je wil) wilde met alle macht naast mij zitten in de auto. Toen we zaten legde ze uit waarom: "Ik wil gewoon heel dicht bij je zijn, omdat ik je zo lief vindt." Zeg nou zelf.
Of als mijn allerjongste zusje aan komt rennen als ik thuis kom van een lange dag school. Dan krijg ik 'de allerdikste knuffel die ze heeft'. En ja hoor, daar smelt ik weer wat meer, elke keer opnieuw.

Ik kan zo van ze genieten, van hun vrolijke lach als ik ze kietel, van het zingen voor het slapengaan, van die twee kleine lijfjes tegen me aan als ik voorlees of van het showen van hun mooie kleren elke zondagmorgen. Kortom, ze zijn geweldig en ik hou meer van ze dan eigenlijk in mijn (halfgesmolten) hart past.

Natuurlijk zijn er momenten dat ik ze het liefst met een stuk tape over hun mond in de gang opsluit. Natuurlijk zijn er momenten dat ik ze vreselijk zat ben. Natuurlijk zijn we niet altijd de beste vrienden.
En toch wegen deze momenten absoluut niet op tegen alle geweldige, vertederende momenten.

Ze laten mijn hart smelten als chocola, want ze zijn het meest waardevolle in de wereld: Kleine Zusjes.