Verveling heerst

Verveling heerst. En hoe.
Het is eigenlijk gedwongen verveling. Het is of vervelen, of huiswerk maken, en laat ik nou absoluut geen zin in mijn huiswerk hebben. Ik kies dus voor vervelen.
Het resultaat is dat is zo’n tien keer per minuut kijk of ik mail heb, al drie keer op dezelfde sites heb gekeken, en dat ik nu van pure ellende maar probeer een blog te schrijven.
Het leven van een scholier valt ook niet mee.

Kijk, ik kan nu wel een hilarische blog gaan schrijven, maar dan treden er een paar problemen op.
Allereerst, ik ben niet in een hilarische bui. Ondanks dat ik soms nog wel een gekke bui krijg van verveling, vandaag niet. Vervolgens kom zo ook geen steek verder met mijn huiswerk, wat niet zo handig is, aangezien ik het toch echt voor morgen af moet hebben. En ten slotte: ik ben op dit moment, diep vanbinnen, meer melig, en – vertrouw me- je wil geen melige blog. Dat is namelijk niet grappig.

Heeft tot gevolg dat ik diep ademhaal, mijn rug recht, de allerlaatste restjes moed bij elkaar schraap – hoop dat het genoeg is – en begin aan mijn huiswerk.

Morgen ofzo.