Ode aan de trein

De trein, tja, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.
Haat omdat ik nu heel goed begrijp hoe koeien, schapen en varkens zich tijdens het vervoer naar hun laatste rustplaats voelen; en liefde omdat me toch elke dag zo’n uur fietsen bespaard wordt.

Kijk, de trein is onzettend fijn (hé, dat rijmt!) om in vervoerd te worden -zolang het buiten de spits is, maar dat laten we op dit moment even buiten beschouwing. Je kunt zitten, en ondertussen is er altijd wat de doen. Je kunt kijken naar je medetreinreizigers, de Metro lezen, muziek luisteren, naar buiten kijken, noem maar op.
Oh, het is zalig om wakker te worden op deze manier, als het rustig is ’s ochtends. Heerlijk relaxt onderuit gezakt zitten, ondertussen een beetje muziek luisteren en langzaamaan opstarten. Dit is veel beter dan gelijk een uur door de kou te moeten fietsen. Kijk, ik moet wel fietsen, maar dat is slechts tien minuten, en daarna heb ik heerlijk zo’n half uur om bij te komen. Zalig. En, natuurlijk, ik kan huiswerk maken in de trein – dat ik dat niet doe, zeggen we er niet bij – en ’s ochtends kan ik nog even naar een vak kijken als ik daar toets over heb – wat ik dan wel weer eens doe. Ik hou van de trein, het is je beste vriend als je in Utrecht op school zit.

Het nadeel van de trein is, dat het niet altijd zo rustig is. Er is ook nog zoiets dat door de ervaren treinreiziger met bibberende stem “De Spits” genoemd wordt. Je zou het ook “De Veevervoertijd” kunnen noemen, het is toch hetzelfde. Je staat opeengepakt, tegen elkaar aangeplakt in de trein, wanhopig wachtend op het station waar iedereen er uit rolt, wat meestal helaas pas Utrecht Centraal is. Je hoopt dat er niet te veel wissels komen, want dan is de trein net zoiets als DominoDay. Zodra er ééntje omrolt, valt iedereen om. En ja, je zal maar net naast die zwetende persoon staan, is ook niet erg lekker.
Plus dat de trein altijd moet wachten voor hij Utrecht Centraal binnen mag rijden (“We rijden op dit moment Utrecht Centraal binnen met een kleine vertraging, excuses voor het ongemak!” Laten die paar minuten nou net uitmaken of ik de trein haal of niet...).
En toch is de spits ook wel leuk. Keihard rennen voor de volgende trein, tussen alle mensen door sjalommen heeft ook wel wat. Je ziet sommigen verschrikt kijken, anderen gaan alvast opzij en weer anderen lopen stoïcijns door.

Hoe dan ook, spits of niet, ik ben eigenlijk wel blij met de trein. Hij bespaart me fietsen door de regen, en geeft me tijd om vast even te relaxen. Er zijn vervelende momenten, maar ik zou er een blog vol over kunnen schrijven, wat ik dan ook prompt doe.
De trein, het is iets om van te houden.