En nog verveel ik me...

Ik heb mijn economie én mijn frans af, ik heb een aflevering Kleine Huis op de Prairie gekeken en mijn tanden gepoetst.
En nog verveel ik me.

Dit maakt dat ik mij af ga vragen wat verveling bij mij nou eigenlijk is. Ik kan me vervelen als ik niet weet wat ik moet doen, maar als iemand me dan komt vertellen wat ik allemaal kan doen, heb ik meestal toch geen zin om iets van dat lijstje te gaan doen. Verveling is dus eigenlijk meer het nergens zin in hebben, dan het niet weten wat je moet doen.
Eens kijken wat er in het woordenboek staat... Vermoeid, verslaggever, vertrouwenspositie... Ah, daar staat het. Vervelen volgens het woordenboek: ‘huid verwisselen’. Ehm. Grapje, dat is Vervellen. Verveling volgens het woordenboek: ‘zich vervelen’, daar heb ik wat aan. Wat is dan Vervelen? ‘Het onaangenaam zijn of worden. Zich met de tijd geen raad weten.’ Daar kan ik wat mee.
Ik weet me met mijn tijd geen raad. Ik was vroeg klaar met mijn huiswerk, en weet nu van gekheid niet wat ik met al die overige tijd aanmoet. Dat zegt dan ook wel weer wat. Ik heb het over het algemeen dus zo druk, dat ik geen tijd over heb. En als ik dan tijd over heb, weet ik niet wat ik met die tijd moet.
Wat heb ik dan liever? Heel veel huiswerk of vervelen?
Vervelen is niet eens zo vreselijk, als er maar iemand terug zou mailen, want dan kon ik diegene weer terugmailen. Maar technisch gezien verveel ik me dan niet meer, omdat ik dan dus weet wat ik met mijn tijd aanmoet.
Maar veel huiswerk is ook niet alles. Helemaal niks eigenlijk. De hele tijd met je hoofd in een saai boek is niet zo fijn, en helemaal niet als je hoofd daarna als een pluk watten voelt door al die opgenomen informatie.

Doe dan toch maar vervelen. En dan het liefst met iemand die terugmailt.