Je bent goed zoals je doet!

Ik ben een beetje een perfectionistje. Dat is heel lastig, zeker als je veel huiswerk en weinig tijd hebt. Misschien ken je het wel: opdrachten die eigenlijk alijd nèt niet goed genoeg zijn, ook al moet je ze inleveren. Dat heb ik vooral erg met Tekenen; ik ben nooit echt tevreden over mijn tekeningen, maar mijn perfectionisme levert me wel veel stress op.

Gisteren had ik het over m'n perfectionisme met mijn beste vriend (jup, dat is dezelfde als die van Gewenste mail..:D). Hij zei iets over dat je blij mag zijn met jezelf en dat je moet begrijpen dat je goed ben zoals je bent.
Dit zette me aan het denken. Is mijn perfectionisme niet omdat ik mezelf anders niet goed genoeg vind? Is het niet omdat het anders voelt alsof ik faalde voor de opdracht, omdat het nog wel ietsje beter kon in mijn ogen? Op allebei deze vragen kon ik eigenlijk 'Ja' antwoorden, al was het wel voorzichtig.

Dit betekent echt niet dat ik gelijk één of ander minderwaardigheidscomplex of faalangst ofzoiets heb, ik leg de lat gewoon veel te hoog. Ik eis te veel van mezelf, omdat ik anders denk dat mensen teleurgesteld in me zullen zijn. Ik ben bang dat ik ze tegenval, omdat ik een tiende lager heb.
Het stomme is dat ik dit echt geloof, ook al slaat het helemaal nergens op. Mensen zullen echt niet minder van me houden omdat ik een iets lager cijfer heb. En wie zegt eigenlijk dat mijn cijfers lager zullen zijn, als ik er minder krampachtig perfectionistisch over zou doen?
Ik denk gewoon dat ik goede en heel hoge cijfers moet halen, eer mensen echt blij met me zijn. Dat ik, wanneer ik één keer een goed cijfer heb gehaald, altijd goede cijfers moet halen, omdat mensen anders teleurgesteld worden, omdat ik het toch niet zou kunnen. Dit is eigenlijk gewoon de grootst mogelijke onzin die er bestaat. Mensen zullen niet teleurgesteld zijn, gewoon omdat ik niet zo hoog haal als ik zou moeten, in mijn eigen ogen. Want dat is het eigenlijk, het is alleen in mijn eigen ogen zo. Mensen om me heen zien het verschil tussen een tekening die voldoet aan mijn perfectionistische eisen en eentje die gewoon goed is, meestal niet eens echt.

Ik denk dat ik vooral mezelf moet accepteren, gewoon zoals ik ben. Ik moet me gewoon gaan realiseren dat ik echt niet minder ben als dingen niet compleet perfectionistisch zijn. Ik ben goed zoals ik ben, ik hoef niet zulke hoge eisen te stellen. Ik ga het proberen. Wie doet er mee?

ps. De titeluitspraak is niet van mijzelf, die is van mijn geweldige beste vriend:) Maar hij heeft heel erg gelijk:D!