Oh vreugde!

De toetsweek komt er weer aan, over iets meer dan een week begint het feest. Hoewel dit voor een enkele leerling één en al grote vreugde betekent, ik hou er niet zo van. Je moet gaan leren, het kost je tijd, en dan maar hard hopen dat alles goed gaat.

Eigenlijk begint het gedoe nu al.
Ik ben nu al bezig met bedenken hoe en wanneer ik ging leren. Ik wilde eigenlijk een planning maken, voor wat ik wanneer ging leren. Hier heb ik maar vanaf gezien, aangezien ik me er toch nooit aan houd en het dus toch niet werkt.
Ik ben wel al aan de voorbereidingen begonnen. Hier valt bijvoorbeeld aantekeningen overtypen onder. Ik ben begonnen met geschiedenis en zie het nu al niet meer zitten. In drie avonden heb ik zestien A4'tjes aan aantekeningen overgetypt.
Ook zie ik niet hoe ik al die theorie van al die vakken in mijn hoofd moet krijgen. Ik heb elf toetsen (ik weet het, ik weet het, er zijn mensen die het zwaarder hebben), en de toetsen bestaan uit gemiddeld 2,45 hoofdstukken, en die 27 hoofdstukken moeten dus allemaal maar opgenomen worden door mijn brein.
Na de week van voorbereiding komt de week van het echte leren. Dat is helemaal niks, ik ben dan gewoon een week lang een soort kluizelaar (I love PlukvandePetteflet), kom alleen van mijn kamer om wat te eten, en ga dan weer verder met leren.
Na de kluizelaarweek, komt het erop aan. Dan moet je laten zien hoe goed je alles kan onthouden, dan moet je presteren. Het is hard werken. Als je geen toets maakt, leer je voor de volgende, als je dat niet doet, ben je een toets aan het maken.

Als je nu denkt dat je er bent, heb je het fout. Nu komt het zenuwslopende wachten. Het wachten op je cijfers. Hopen dat je die ene toets toch beter hebt gemaakt dan je denkt, hopen dat je weer een negen hebt voor wiskunde of hard hopen dat je Management&Organisatiecijfer minder laag uitvalt dan de vorige keer. Deze weken zijn eigenlijk nog erger dan de bovengenoemde drie.

Jongens, het is bijna toetsweek. Ik heb er zin in.