Sjalommen

Misschien is de oplettende lezer opgevallen: minstens twee keer gebruik ik het woord 'sjalommen' in plaats van 'slalommen'. Ik ben hier pas, dankzij mijn oplettende moeder, achter gekomen. Ik heb besloten het maar te laten staan, het stond wel typisch, vond ik.
Waarom ik dit zo heb geschreven weet ik niet precies, maar ik heb misschien een vermoeden. Vroeger hadden wij een bordje naast de kapstok met 'Shalom' erop. Dit is Hebreeuws en betekent Vrede. Ik dacht altijd dat je het uitsprak als 'Sjaal-om' in plaats van 'Sjaloom'. Hierdoor dacht ik dus dat het bordje er hing om mij eraan te helpen herinneren mijn sjaal om te doen. Door dit bordje klinkt sjalommen voor mij dus heel normaal, en viel het me niet op.

Zo heb ik nog wel meer maffe dingen. Als je goed naar me luistert wanneer ik praat, zul je horen dat ik vaak "Nee wor" en "Ja wor" zeg, in plaats van "Nee hoor" en "Ja hoor". Dit is door toedoen van mijn zusje. Toen ze klein was (dat is ze eigenlijk nog steeds, ze is pas vijf), zei ze altijd 'wor' in plaats van 'hoor'. Ze wist niet beter, en ik heb het dus, niet met opzet, overgenomen.
Ze zegt het trouwens nog steeds.

Ik vraag me wel eens af of het nou heel erg is, dat ik 'wor' en 'sjalommen' zeg. Ik denk toch van niet. Het is een deel van mij en het is niet nodig om te veranderen. Dit soort dingen maken je uniek.
Laten we dus met zijn allen gewoon trots zijn op onze gekke uitspreeksels en genieten van ons uniek zijn. Toevallig is daar helemaal niks mis mee, wor.