Verwondering

Soms, als ik in de trein zit, zie ik een zwangere vrouw zitten. Met een mooi rond en bol buikje zit ze daar. Meestal haar arm beschermend om haar buik heen. Om de een of andere reden fascineert ze me. Ik ben benieuwd naar wat er in haar hoofd omgaat; of ze stilletjes verschillende namen zitten te bedenken, of aan haar eerste dagen met haar kindje denkt.
Ik kan me enigszins indenken hoe ze zich moet voelen. Zo'n zes jaar geleden kreeg ik te horen dat ik nog een broertje of zusje zou krijgen. Ik was door het dolle heen.
Maandenlang fantaseerde ik over het moment dat ik de klas ik kon lopen en kon zeggen: "Ik heb een broertje!" of: "Ik heb een zusje!". Vier jaar geleden kreeg ik het bericht opnieuw, en weer waren er die maanden van verwondering, over de groei van mijn moeders buik, en de hoop op het moment dat het kindje er was.
Het moet een tijd van verwondering en fascinatie zijn, de tijd dat er een kindje in je buik groeit. Ik vond dat al toen mijn zusjes (ja, uiteindelijk waren het allebei meisjes) in mijn moeders buik zaten, dan moet het helemaal fascinerend zijn als het in je eigen buik gebeurd!
Ik kan er met verwondering naar kijken: het idee, dat die vrouw die daar zit, met een kindje in haar buik zit. Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt en hierdoor kijk ik met een warm gevoel van binnen naar zwangere vrouwen. Ik ben heel benieuwd, hoe lang zou ze nog moeten? Wat voor namen heeft ze bedacht? Wat zou ze denken? Waarom zou ze zo zachtjes glimlachen?
Diep vanbinnen weet ik het: Ze geniet van het kindje in haar buik...